Heden is u een Redder geboren

van columnist Jan Gillis

Op een nacht meer dan 2000 jaar geleden, een nacht die voor de mensheid de belangrijkste nacht ooit zou worden, verscheen er een engel aan de herders en zei:

“Heden is u een Redder geboren, Christus de Heer, in de stad van David. En dit zal voor u een teken zijn: gij zult het pasgeboren kind vinden, in doeken gewikkeld en liggend in een kribbe.”

Opeens breekt de hemel open en een immense heerschaar engelen voegt zich bij de vorige. Eén bepaald kort zinnetje zindert melodieus door de heldere nacht. Wellicht zongen de engelen in verschillende toonhoogten. Maar die ene zin werd door hen op zo’n hemelse wijze gescandeerd dat zelfs de herders de boodschap niet mis konden verstaan:

“Eer aan God in den hoge en op aarde vrede onder de mensen in wie Hij welbehagen heeft!”

Die kernachtige zin die de herders te horen kregen, is zo rijk aan inhoud dat men tot op heden nog steeds de ware toedracht van deze boodschap probeert te achterhalen. Als de herders Maria inlichten over wat zij over het kind gehoord hadden, legt de evangelist Lucas de volgende verklaring over de gemoedsgesteltenis van Maria vast :

“Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en ‘overwoog’ ze bij zichzelf.”

Dus ook Maria had op dat moment geen duidelijke kijk op de betekenis van die woorden. Anders had ze toch niets meer moeten overwegen? Maar! Als Maria die boodschap moest overwegen, hoeven wij dan die woorden ook niet ten volle te overwegen? Het woord ‘overwegen’ zouden we hier ook door het woord ‘verwonderen’ kunnen vervangen. Ook de herders waren verwonderd. Gelukkig maar! Want mensen die zich over niks meer verwonderen, maken ook nooit een wonder mee. Door het wonder van de geboorte van Jezus in al zijn glorie te ondergaan, werden zowel de herders als Maria gelukkig. En ook de engelen waren gelukkig want uit volle borst zongen zij hun blijde boodschap.

Ook de mensen van nu zouden moeten gelukkig zijn …

Maar ze hebben honger! Een reuze geestelijke honger die maar blijft knagen en knagen zonder die enorme leegte van hun geest te kunnen bevredigen. Zelfs op kerstdag reppen ze geen woord over die prachtige heilsboodschap. In plaats daarvan praten ze over nutteloze geschenkjes. Meestal verdwijnen die na de feesten wel ergens diep in een kast of in de vuilbak. Tot in hun denken zijn de mensen gematerialiseerd. Daarom dat de boodschap, die God hen in vreugde aanbiedt, niet meer begrepen wordt. God reikt hun de hand, maar de mensen zien dat niet meer. Zelfs zijn intense liefde voelen ze niet meer aan. Maar bij elke kerstviering krijgt iedereen in deze maatschappij nog steeds van God een persoonlijke opgave te verwerken: neem de boodschap van de engelen onder de loep en met een beetje verwondering en een flinke dosis overweging zult ge ooit het geluk terugvinden dat in de boodschap verborgen ligt.

Aan wie van ons heeft God al zijn welbehagen getoond? Aan wie van ons heeft Hij al zijn vrede gegeven? Gaat er in die korte, kernachtige boodschap geen verbond schuil? Ter gelegenheid van de geboorte van zijn eniggeboren en eerstgeboren Zoon, wil God een nieuw verbond met de mensen sluiten.

Als iedereen alles in zijn leven doet ter ere van God, als ieder mens zijn werkzaamheden onbaatzuchtig verricht tot meer eer van God, als enkel de eer van God het oogmerk van de mens zou worden terwijl hij zichzelf in alle nederigheid naar het achterplan schuift, dan zal God zijn nieuw verbond nakomen en zal Hij al de mensen die zo belangloos voor Hem in de bres sprongen, zegenen met Zijn vrede. Dat God welbehagen schept in die mensen, zal Hij aantonen door de vrees in hun hart te vervangen door hemelse vrede.

Vandaag zoekt en hunkert gans de wereld naar een beetje vrede. Men vergeet maar al te vlug dat God tijdens die memorabele nacht, ons zijn vrede heeft aangeboden … op voorwaarde dat we Hem zouden eren en niet onszelf. Hoe kunnen we dan God eren? Kunnen we God alleen maar met onze lippen eren of moeten we daar ook nog iets voor doen? Wat moeten we daar nog aan toevoegen? Welke werken zullen nog Gods welbehagen kunnen opwekken?

Eerst en vooral moeten we werken aan onszelf. God wil dat we worden zoals hijzelf! God wil dat we alleen die karaktereigenschappen ontwikkelen die ook Hij bezit. Maar God wil meer, veel meer! Hij wil dat iedereen die op deze wereld heeft geleefd, en ook al die er nu op leven, en al diegenen die er in de toekomst nog op zullen leven, zouden worden zoals Hij. Christus leefde opdat wij zouden leven, wij leven opdat alle anderen zouden leven. Als dat geen enorme uitdaging is, zeker voor nietige wezentjes zoals wij.

Maar die woorden van de engelen bevatten nog een tweede aspect. Op welke manier brachten ze hun boodschap? Om die woorden van geluk aan de mensheid te verkondigen, plaatsen de engelen daar hun licht voor onder de korenmaat? Om een tijdperk van vrede in te luiden, schalden ze toen maar met één of met honderden bazuinen tegelijk? In heerscharen schoten ze door het universum! Uit volle borst galmde hun lied over de heuvels van Bethlehem! Zingen en juichen wij ook in hemelse koren? Geven wij ook ruchtbaarheid aan al hetgeen wij doen om Gods welbehagen op te wekken? Of blijven wij stilletjes in ons hoekje zitten kniezen? … En maar dromen van een betere wereld …

… Tja! Misschien bestaat er bij ons toch niet meer zoveel reden om met volle borst over te zingen!