Liefde als draaipunt tussen Hemel en Aarde

door Eugène Engelbert

Om te onderzoeken wat er mogelijkerwijze tussen hemel en aarde zou kunnen zijn moeten we vaststellen dat we veel over de aarde weten als was het maar omdat we er op leven en van de aarde alles kunnen betrekken wat nodig is om te leven. De mensheid heeft de aarde nodig o.a. als bron van energie; de aarde heeft de mens nodig om te worden bewerkt ter wille van ‘s mens behoeften.

Alles wat de aarde bijdraagt aan het welvaart van de mens wordt grotendeels door hemzelf geïnitieerd.

Opmerkelijk is dat de meest belangrijk bron van leven - met name lucht -, niet door toedoen van de mens, noch “uit” de aarde afkomstig is. Wel heeft de aarde een belangrijk aandeel in de zuivering van alle luchtvervuilende elementen die veelal door menselijke activiteiten worden veroorzaakt.

Wat helemaal niet door de mens wordt verzorgd is de waterhuishouding van onze planeet. Het “wonderbaarlijke”, zichzelf repeterende verschijnsel van wolkenvorming door verdamping, hoog in de lucht getransporteerd en die door condensatie neervalt en hierdoor de vruchtbaarheid van de aarde beïnvloedt.

In de loop der eeuwen heeft de mens zich bekwaamd in het bestuderen van heel veel verschijnselen die tot de natuurwetenschappen behoren. Wetenschappers hebben via rationele wegen stelselmatig vele zogenaamde mysteries van de natuur “ontmaskerd”.

In van Dale lezen we onder het woord “natuurwetenschap”: ‘elk der wetenschappen of alle wetenschappen samen die met elkaar plegen gesteld te worden tegenover de zogenaamde geestelijke wetenschappen’

In tegenstelling met de aarde, is de “hemel” niet zichtbaar, noch tastbaar. Geen mens is er ooit geweest, laat staan van teruggekomen. Kortom het begrip hemel zou best een fictie kunnen zijn.

Hiermee zijn we gekomen bij een vaststelling dat het zoeken van wat er meer is tussen hemel en aarde niet of nauwelijks via rationele benaderingen zal lukken. Het is voor de aardse mens ongrijpbaar zoals trouwens lucht ook ongrijpbaar is !!!

Toch erkennen wetenschappers dat in hun onderzoeken en studies, hoe wetenschappelijk dan ook, niet te verklaren resultaten bereikt worden. Men spreekt dan van een ‘intuïtieve’ ingeving, dus los van het systematisch denken.

In de kunst wordt dit proces herkend als de basis van kunstuitingen die de wereld verrassen. Zo zou muziek wiskundige wetten kennen terwijl componisten, arrangeurs en anderen zich gewoonlijk niet op wiskundige achtergronden beroepen. Wil een wiskundige kunstschilder worden zal hij zijn systematische, wiskundige manier van denken moeten verlaten en zich instellen op wat hij ziet, observeert en …voelt, vrij van elk vooringenomenheid t. a. v wat hij wil uitbeelden. Vooral wat kunstenaars “voelen” is bepalend. Dat ‘invoelen’ kan men niet analytisch benaderen noch rationeel verklaren of verkrijgen.

Wellicht geldt dit ook voor het “meer” in de uitspraak: “er is meer tussen hemel en aarde.

Zoals water de vruchtbaarheid van de aarde bepaalt, zou intuïtie de vruchtbaarheid van ’s mens geest kunnen bevorderen en het “meer” zijn die Hemel en Aarde verbinden

 

binnenkort meer artikelen in deze serie

Lees ook andere bijdragen van Eugène Engelbert