Liefde tussen de Mens en Zichzelf

door Eugène Engelbert


Vanuit het christelijke standpunt is het duidelijk dat liefde voor de medemens geboden is. Zelfs de wijze van liefhebben is genoemd:

de anderen liefhebben als uzelf

Voor velen is jezelf liefhebben een doorn in het oog want is dit geen eigenliefde, ingenomenheid met jezelf, ijdelheid, zelfgenoegzaamheid? Ja, dat kun je er van maken, zoals je van je leven een “hel” kunt maken!

De eerste stap er naar toe wordt door het christendom zelf gezet, met name door de verklaring dat de mens van nature “zondig” is!

Zondigen is het niet navolgen van de “tien geboden” die door Mozes aan de Hebreeërs werden gegeven en die door het christendom zijn overgenomen. Opvallend is trouwens dat de overige geboden aan Mozes gegeven niet zijn overgenomen! (zie Leviticus 27: 34)

Gelukkig gelden de oudtestamentische geboden niet meer. Jezus gaf Zijn synthese van de zo ingewikkelde Mozaïsche wetten, te weten

DE WET VAN LIEFDE

Het spreekt voor zich dat het leren liefhebben van jezelf, vooraf gaat aan het liefhebben van je medemens. Beiden zijn mijns inziens rechtstreeks evenredig. Hoe meer we onszelf als een zelfstandig wezen beschouwen en koesteren, hoe meer we de medemens ook erkennen als een gelijke.

Om onszelf te leren waarderen, laat staan liefhebben, moeten we ons eerst ontdoen van de sinds eeuwen door doemdenkers verbreide theorieën over de aard van de mens. We zijn allen als unieke wezens op de aarde gekomen om te groeien tot de volwassenheid. Zowel fysiek, mentaal, emotioneel als spiritueel.

Zodra we zelfstandig kunnen handelen ligt de volledige verantwoordelijkheid van onze levenswandel uitsluitend en geheel in “onze handen”.

In onze huidige wereld ligt de maatstaaf van “succes” vooral gelegen in het bereiken van materiële resultaten. Hiertoe speelt vooral de ratio de belangrijkste rol. De onderliggende menselijke omgang is vooral weldoordacht, zakelijk verantwoord.

Buiten de zakelijke wereld kent de intermenselijke omgang andere normen en criteria. Het succes van de omgang met elkaar is alleen mogelijk als deze gebaseerd is op wederzijdse waardering, acceptatie en genegenheid, dus zowel voor jezelf als voor de “ander”. Kortom allemaal eigenschappen die onder de noemer “liefde” vallen.

De omgang met ouders, opvoeders, opleiders en allen die ons omringen zal des te productiever zijn als het in een sfeer van vriendschap, collegialiteit, sympathie en betrokken­heid gebeurt.

Liefde is geen fysieke noch een verstandelijke aangelegenheid. De emoties zijn veelal het gevolg van ons denken en of gedrag.

Ware liefde is een spiritueel verschijnsel, is een geschenk uit de hemel zegt men, waarmee bedoeld wordt dat we als mensen, de oorsprong ervan niet kunnen verklaren. Het kan zeker niet geboden worden.

Het bereiken van dit alles is verbonden aan de perceptie van je eigenwaarde. Dit is fundamenteel. Je bewust zijn dat jij, zoals je bent of aan het worden bent, uniek bent. Dit bewustzijn zal je een houvast geven in de keuze van je gedrag naar anderen. De rol die wij spelen kan door geen ander gespeeld worden. Onze bijdrage aan het welzijn van onze omgeving moet echter gepaard gaan met respect voor iedereen met wie we omgaan. Iedereen is even uniek als dat jij bent. Naast de dankbaarheid voor wie wij in de omgang zijn, hoort ook de dankbaarheid voor wie de ander in dezelfde omgang is.

Alleen op deze wijze zullen we samen bouwen aan een betere wereld.

Voor onze fysieke gezondheid zowel als voor de ontwikkeling van ons verstandelijk vermogen, beschikken we over voldoende middelen, kennis en ervaring en kennen vele wegen om ons daarin te bekwamen. Hulpbronnen voor het omgaan met onze gevoelens zijn ook beschikbaar.

In het spiritueel gebied zijn velen gestrikt geraakt in het web van zich ontwikkelende religies. De meeste “kerken” pretenderen, met uitsluiten van anderen, het recht te bezitten om de mensheid hierin voor te gaan. De prelaten en andere kerkelijke autoriteiten bepalen de inhoud van en onze omgang met spiritualiteit, het enige onstoffelijk deel van ons wezen als mens op aarde. Hierdoor ontnemen ze de mens het enige wat “tussen hemel en aarde” bestaat: voor de gelovigen, de Heilige Geest die ons alles zal leren (Joh.14:26) en voor de niet kerkelijk gebonden, inspiratie, inval, en vooral intuïtie, de onmiddellijke, niet op begripsdenken en redenering berustende overtuiging van een waarheid.

Het is trouwens onwezenlijk om door mensen bedacht en geformuleerde levensregels te verklaren als algemeen geldig. Door onze uniciteit heeft ieder van ons juist behoefte aan een persoonlijke leidraad voor onze geestelijke levenswandel.

Het zich bekwamen in het eerst ontdekken van het verschijnsel intuitie, en eenmaal ontdekt, er een gereedschap van maken heeft te doen met het loslaten van ons “eeuwig” denken! Eerst een paar seconden per keer. Heel snel zul je ontdekken dat je hierdoor plotseling ontdekt …..waar je sleutels liggen of je agenda !!! Dit geldt niet alleen voor dagelijkse omstandigheden waarbij wellicht, je geheugen je nu en dan in de steek laat. Na een beetje ervaring zul je, in de rust van het “niet denken”, ontdekken dat intuitie een “geschenk uit de hemel” is. Hierdoor zal de ware betekenis van Spiritualiteit, de liefdevolle waardering van wie je aan het worden bent verstevigen.

Lees ook andere bijdragen van Eugène Engelbert