www.mvgcontact.orgEen dag waarop eeuwig trouw aan elkaar wordt beloofd als basis voor een eeuwigdurende relatie en een eeuwig gezin. Een bijzondere dag dus, die terrecht op een bijzondere manier wordt gevierd. We nodigen u uit met ons samen te praten over hoe we als heiligen der laatste dagen onze trouwdag beleven. Een burgerlijk huwelijk, hopelijk gevolgd door een Tempelhuwelijk is meestal de gang van zaken bij ons, maar er zijn allerlei varianten te bedenken. Hoe creatief zijn we als het gaat om een van de belangrijkste gebeurtenissen in ons leven, of in het leven van onze kinderen? Houden we een aansluitende receptie in een hotel of maken we gebruik van de kerkelijke faciliteiten? Moet het allemaal handenvol geld kosten, of zijn er creatieve oplossingen te bedenken? En hoe zit het met de niet-mormoonse familie en vriendenkring? Hoe kunnen we hen in onze blijdschap over een eeuwig huwelijk laten delen? Denk en praat met ons mee!
Heel goed initiatief dit forum!
Zo op het eerste gezicht een nogal oppervlakkig onderwerp maar hoe langer ik er over nadenk des te belangrijker die 'trouwdag' eigenlijk is. Een stel geeft aan God, aan elkaar, en aan de gemeenschap te kennen dat zij samen een eeuwige toekomst tegemoet willen gaan, en dat mag gevierd worden, daar zal iedereen het over eens zijn! We trouwden zelf eerst in het stadhuis en vertrokken diezelfde dag richting Tempel in Frankfurt. Voor ons beiden een prachtige ervaring maar wel een ervaring die we helaas niet met onze ouders, familie en vrienden konden delen. Ik las dat men in Amerika het burgerlijk huwelijk en het kerkelijk huwelijk combineert omdat kerkelijke functionarissen daar gemachtigd zijn een burgerlijk huwelijk te voltrekken. Op zich heel praktisch, maar in Nederland is nu juist het burgerlijk huwelijk de enigste ceremonie die niet-leden bij kunnen wonen, omdat de tempelverzegeling van het huwelijk alleen kan worden bijgewoond door volwassen leden van de Kerk met een geldige tempelaanbeveling. Als heilige der laatste dagen zou ik willen dat het net andersom was; ik zou willen dat zij op de een of andere manier in de blijdschap over ons eeuwig huwelijk zouden kunnen delen! Onze kinderen zullen over een paar jaar zelf 'op huwbare leeftijd' zijn, en ik vroeg me af of iemand misschien wat goeie tips voor me heeft om zoiets een geslaagde dag voor iedereen te kunnen maken.
Al onze 3 gehuwde kinderen trouwden in de Tempel.
Mijn dochter en haar man huwden in 2000 in de Laurelwood Ward in Las Vegas waar ik later dat jaar als raadgever in de bisschap werd geroepen. 's Morgens de verzegeling in de schitterende Tempel in Las Vegas, foto's nemen rond de Tempel, en in de namiddag een 'ring exchange ceremony' in de kapel van de Laurelwood Ward met aansluitend groots huwelijksfeest in de aangrenzende (grote) receratiezaal. Even uitleggen:
We hebben een multiculturele familie: Nederland, Tonga, en mijn schoonzoon is 'African-American', dus je kunt je voorstellen dat de trouwpartij een bonte mengeling was! Vanwege het bekende feit dat familieleden die geen lid zijn van de Kerk helaas veel missen, vroegen mijn dochter en haar man aan onze bisschop of ze een ceremonie in het wijkgebouw konden organiseren waar iedereen bij kon zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Na de Tempelverzegeling die ochtend, was er 's middags om 5 uur een officiele 'ring exchange ceremony' in de wijkkapel. Volle zaal! Onder orgelmuziek liep het bruidspaar door het gangpad van de kapel richting podium, waar zij voor het podium en het spreekgestoelte werden opgewacht door de bisschop die iedereen welkom heette. Er waren korte sprekers (leden en niet-leden) en de bisschap besloot met een korte ceremonie waarbij het echtpaar elkaar de ring omdeed.
Heel bijzonder was wat daar in de kapel direct op volgde: "Jumping the Broom"!
Nazaten van negerslaven in de VS kennen deze oude traditie in hun cultuur. Slaven sloten immers geen burgerlijke huwelijken: al dan niet in het bijzijn van de slave-master was er een ceremonie op de plantage waarbij het echtpaar samen over een bezemsteel sprong ten teken dat ze vanaf dat moment bij elkaar hoorden. In de 'zwarte' kerken in de VS wordt die ceremonie vaak nog in ere gehouden en springt het echtpaar na de kerkelijke inzegening door de dominee voor de zekerheid ter plekke nog even over een bezemsteel. Dus datzelfde gebeurde met instemming van de bisschop ook tijdens die ceremonie in de kapel. Schitterend toch? Ik realiseer me terdege dat onze bisschop wellicht een uitzondering op de regel was; heel bijzonder! Na de ceremonie in de kapel een grootse bruiloft in de recreatiezaal. Ik heb nog nooit zo'n uitbundige bruiloft meegemaakt, en het geheel kostte inclusief de jurk van de bruid minder dan $1500 ! Neven van mijn vrouw hadden een 'live' band, een schoonzus zorgde voor een warme maatlijd 'buffet' style, en er werd uitbundig gedanst, afwisselend op reggae en polynesische en westerse muziek. Tussendoor voordurend traditionele dansdemonstraties van nichtjes van mijn vrouw uit Tonga. De zaal puilde uit, vooral toen leden van de studentenverenigingen van het bruidspaar is grote getale langs kwamen.
Het kan dus wel, mits we creatief zijn en de nodige medewerking krijgen van de bisschop.
In Nederland is er meestal geen receptie/bruiloftsfeest in de kerk omdat er immers inderdaad geen ceremonie in de kerk plaats vindt, dus wordt het wat genant om familie en vrienden naar een mormoonse kerk te nodigen zonder ceremonie...
Jammer, want men laat zich daardoor wellicht op kosten jagen in een prijzig hotel etc.
Ik overlegde met mijn dochter en we kwamen tot de conclusie dat er allerlei variaties zijn die we ons herinneren: veel families huren ook in de VS een hotel af na de Tempel verzegeling (dure aangelegenheid) of maken gratis gebruik van het kerkgebouw met al haar faciliteiten, ook kennen we trouwpartijen na afloop van de Tempel in de (grote) tuin van welgestelde leden, die hun tuin dikwijls ook heel sociaal voor andere huwelijksparen in de wijk ter beschikking stellen.
Een apart aspect is verder ook de regelmatig voorkomende situatie dat een paartje 'moet' trouwen of om welke andere reden dan ook niet naar de Tempel kunnen. In dergelijke gevallen zijn er (burgerlijke) huwelijksvoltrekkingen thuis door de bisschop, soms ook beperkt men zich tot een burgerlijk huwelijk zonder meer, maar soms ook een korte ceremonie in de kapel of (sfeervolle) ZHV vergaderruimte.
Dit is de meest creatieve mormoons-inclusieve oplossing van het ‘bruiloftsprobleem’ die ik ooit ben tegengekomen. Bravo voor die bisschop!
Als in Amerika kerkgebouwen op zo'n goede manier gebruikt kunnen worden, moet dan ook bij ons kunnen zou ik zeggen. Wat let ons - met eerbied voor de bijzondere plek die het kerkgebouw inneemt - om belangrijke gebeurtenissen als een huwelijk samen in de kerk te vieren? Zijn er kerkleden die ervaring hebben op dit gebied?
De Ring Apeldoorn heeft net een druk bezochte 'workshop' dag achter de rug, een evenement dat wegens groot succes in het voorjaar van 2010 herhaald zal worden. Het thema was 'Huwelijk en Gezin':
http://heng.ringapeldoorn.org/workshops.html
Misschien zou 'op creatieve manier een trouwdag plannen' een onderwerp voor zo'n workshop kunnen zijn?
Ik vond een aantal YouTube video's die laten zien dat onze kerkgebouwen overal ter wereld gebruikt worden voor huwelijksceremonies en/of huwelijksfeesten, respectievelijk in de Fillipijnen, Harlem New York, Korea, Verenigde Staten:
http://www.youtube.com/watch?v=_DTpivDfUMs
http://www.youtube.com/watch?v=fU4mVgMv9Sg
http://www.youtube.com/watch?v=uR1gyuWs8Q0
http://www.youtube.com/watch?v=zZ8SJiibGMw
Ik bekeek de foto's van de prachtig versierde recreatiezaal, heel mooi gedaan, bijna net zo mooi als de celestiale zaal in de Tempel! Ja, ik vind ook dat een mormoonse trouwreceptie eigenlijk bij voorkeur in een kerkgebouw zou moeten plaatsvinden. Niet alleen goedkoper, maar laat ook duidelijk zien aan onze omgeving dat ons geloof een centrale plek in ons leven inneemt. We lijker daarmee nog wel eens te aarzelen, zoiets van: nou, niet iedereen hoeft te weten wat mijn persoonlijke geloofsovertuiging is. Ik zie dit nu juist als een uitgelezen mogelijkheid om ons als heiligen der laatste dagen te manifesteren, iets wat we graag met anderen willen delen. Ons geloof omvat immers alle facetten van het leven, dat in tegenstelling met de soms pro-forma kerkelijke huwelijken in andere kerken, waar helaas vaak gehuwd wordt zonder dat er een actief geloofsleven aan ten grondslag ligt. Wij zouden dus als geen ander het geestelijke aspect moeten benadrukken, niet vermijden door ons kerkgebouw niet op de een of andere manier in de festiviteiten op te nemen.
Het is bekend dat wereldwijd De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen haar kerkgebouwen beschikbaar stelt in gevallen van nood en crisissituatie's. Gelukkig komen deze situatie`s in Nederland en Belgie bijna niet voor en worden de kerkgebouwen exclusief gebruikt als kerk.
Meelevend met een sociaal maatschappelijk bewogen hart is het echter te bedenken dat kerkgebouwen wellicht een meer maatschappelijke rol kunnen zouden vervullen zonder de eigenlijke funktie te schaden. Er kan gedacht worden om b.v.lokalen beschikbaar te stellen als stembureau, inentings/consultatiecentra en indien geschikt als tijdelijke opvang van dak/thuislozen in geval van flinke vorstperiode`s. Er zijn legio mogelijkheden om kerkgebouwen in te zetten voor het maatschappelijk sociale nut terplaatse, wat over het algemeen erg word gewaardeerd en gerespecteerd.
Heel goeie suggestie! Ik denk dat een dergelijke creatieve benadering van kerk-zijn ons heel nadrukkelijk in het maatschappelijk gebeuren plaatst en dat is natuurlijk prima. Een mooi voorbeeld is ook het beschikbaar stellen van kerkgebouwen voor genealogische aktiviteiten zoals in verschillende plaatsen in Nederland en Vlaanderen al gebeurt.
Een kennis van ons in Utah nodigde ons een paar jaar geleden uit voor de bruiloft van zijn dochter en we knoopten er een vakantie in Amerika aan vast. Ze hielden de receptie na de Tempelverzegeling in het kerkgebouw van hun Wijk en we hebben er echt van genoten. De schoonfamilie was geen lid van de Kerk en door het kerkgebouw voor de receptie te gebruiken kon men heel ongedwongen met de Kerk kennismaken. De bisschop hield een korte ringceremonie (20 min.) waarin hij o.a. uitlegde wat een tempelhuwelijk inhoudt en er was prachtige vioolmuziek tussendoor. Daarna een sfeervolle receptie in de recreatiezaal en ik hoorde heel wat complimenten: wat is dit gebouw praktisch ingericht zeg, en: leuk om eens bij jullie rond te kunnen kijken. De familie huurde allerlei attributen om de zaal aan te kleden bij een lokaal bedrijf dat zich in bruiloften specialiseerde: witte tafellakens, versieringen, de hele santekraam. Volgens mij kunnen we bij ons op ring of landelijk niveau ook best zoiets doen door langzamerhand dat soort zaken te verzamelen en die dan steeds weer te gebruiken (misschien tegen een kleine vergoeding om alles netjes en schoon te houden).
Onze zoon trouwde pas geleden in het stadhuis, een monumentaal historisch pand met een schitterende trouwzaal. Na afloop hadden we een etentje in een restaurant aan het water voor een kleine groep genodigden. Het was heel gezellig en helemaal niet zo duur. Ze zijn trouwens van plan om 's zondags samen met ons naar de kerk te gaan, en daar zijn we best blij mee als ouders.
Mijn schoondochter fotografeert verliefde en verloofde stellen die in de Tempel willen gaan trouwen in Las Vegas, de stad met het hoogste aantal kerkleden ter wereld: 100.000 !
http://jamiepoortphotography.blogspot.com/2009/04/behind-scenes.html
Fotorapportages van het huwelijksfeest zijn - zeker met de tegenwoordige digitale fotoapparatuur - door een familielid of een goede kennis goed en goedkoop te verzorgen. De mogelijkheden zijn natuurlijk eindeloos en met de nodige creativiteit kan fotografie een belangrijke bijdrage leveren aan de dag van ons leven. Hier een mooi voorbeeld van het maken van een videorapportage rond het gebeuren van een Tempelhuwelijk: http://www.youtube.com/watch?v=l5_X9Rl0lcA
Ik las op de MVG site het artikel: 'Een Vrouw in Ghana' http://mvgcontact.org/EenVrouwinGhana.htm
"Beauty werd drie jaar geleden samen met haar man en twee oudere kinderen gedoopt, nadat hun 'traditionele' huwelijk door een burgelijk huwelijk werd bekrachtigd. Vrijwel onmiddellijk daarna werd ze als raadgeefster geroepen in het Jongevrouwen-presidium van haar wijk. Twee jaar later werd ze aan haar gezin verzegeld in de Accra-Tempel die op zo'n twee kilometer afstand van hun woning staat."
Naast burgerlijk en tempelhuwelijk bestaat er dus ook zoiets als een traditioneel huwelijk! Ik las dat ook al in een eerdere reactie: 'samen over de bezemsteel springen'. Het sluiten van een huwelijk heeft zoveel onderscheidelijke aspecten dat daar op heel verschillende manieren uitdrukking aan wordt gegeven. In dat licht zou een ceremonie in de kerk om de huwelijksbeloften te hernieuwen - al dan niet ter gelegenheid van een huwelijksjubileum - eigenlijk helemaal niet zo'n gekke gedachte zijn. Dat zou zelfs heel passend zijn voor een kerkgemeenschap die voortdurend op allerlei manieren de cohesie van huwelijk en gezin probeert te versterken.
Een 'traditioneel huwelijk' is natuurlijk in het overgrote deel van de mensengeschiedenis de enige norm geweest; in Afrika is dat nog steeds, want essentieel is dat de gemeenschap het koppel als getrouwd ziet, de rest is extra. Het burgerlijk huwelijk is dan een registratie van een volkomen wettige situatie. Wij zouden in de kerk moeten realiseren dat het de sociale acceptatie is het huwelijk maakt, en niet de registratie. In Nederland hebben verschillende geaccepteerde vormen van huwelijk, zoals geregistreerd partnerschap. Dat zou zonder meer als huwelijk moeten kunnen dienen.
Veel heiligen der laatste dagen hebben de grootste moeite met allerlei in de samenleving geaccepteerde huwelijksvormen, van permanent samenwonen tot geregistreerd partnership, omdat alles wat van het 'traditionele' huwelijk lijkt af te wijken in hun ogen verdacht is. Vaak ten onrechte, want we kennen allemaal mensen in onze omgeving die het in hun 'alternatieve' samenlevingsvorm heel goed doen, en we kennen ook mensen die van hun traditionele huwelijk een puinhoop maken. De sociale acceptatie van allerlei huwelijksvormen en de liefdevolle intensiteit die mensen daarbij aan de dag leggen lijkt me inderdaad oneindig veel belangrijker dan de formaliteiten. Het burgerlijk huwelijk registreert een relatie, en een tempelhuwelijk symboliseert en registreert ons verlangen naar een eeuwige dimensie. Ze mogen er allemaal zijn, maar het blijven formaliteiten. Is het niet zo dat een tempelhuwelijk heel kerkelijk formeel symboliseert wat de meeste mensen die een bed samen delen in hun hart ten diepste wensen? Het is immers de intentie die de doorslag geeft, niet de uiterlijke vorm die we eraan geven. Dat wil niet zeggen dat we niet ontzettend blij mogen zijn met het tempelhuwelijk en daar terecht op de bruiloft uitbundig uiting aan mogen geven, maar we moeten tegelijkertijd wel de oprechte verlangens van mensen respecteren die op een andere manier vorm willen geven aan hun manier van samenleven. Vrijheid, blijheid! Was dat trouwens ook niet het diepste verlangen van de mormoonse pioniers destijds, om naar eigen eer en geweten te mogen leven en handelen?
Mijn vrouw en ik sloten een tempelhuwelijk maar onze kinderen gaan niet meer naar de kerk en deden het op een andere manier. We hadden het daar in het begin best moeilijk mee, maar leerden dat te aanvaarden. Terugkijkend is het allemaal goed: onze zoon trouwde een schat van een vrouw waar we ontzettend blij mee zijn. Na het stadhuis ging het richting Noordwijk waar ze elkaar in de branding eeuwig trouw beloofden. Dat is nu alweer jaren geleden, maar ik moet toegeven dat ik er moeite mee had. En nu? Een prachtig gezin met alweer drie kleinkinderen! Ze doen het heel goed samen en ook op geestelijk terrein kunnen anderen heel wat van ze leren. Ik zie het maar zo, mijn vrouw en ik sloten een tempelhuwelijk maar dat maakt ons niet superieur of zo. Ik ben dankbaar aan onze hemelse vader dat ik in de tempel mocht huwen, en onze zoon is dankbaar dat hij samen met zijn lief in de branding in Noordwijk mocht staan. We gaan allemaal eeuwig met elkaar in zee! Ik heb er vrede mee, en mijn vrouw ook.
Ik denk dat veel misverstand over de Tempel uit de weg geruimd kan worden wanneer we anderen uitleggen wat de functie van een tempel is. We trouwen niet in de Tempel om anderen uit te sluiten, maar juist om anderen te laten delen!
Ik vond een heel mooie (engelstalige) video waar de Tempel uitgelegd wordt, o.a. door geestelijke leiders van andere geloofstradities die het waardevolle van mormoonse tempels onderstrepen:
http://www.youtube.com/watch?v=IcEAlBdAgiI&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=2xre5QvmsEA
Ik heb zo het idee dat heel wat kerkleden zich niet of nauwelijks bij deze discussie betrokken voelen, omdat we zoveel deelgezinnen onder ons hebben; gemengde huwelijken. Het onderstaande nam ik over uit het artikel 'gemengde huwelijken:
"In de meeste kerkgenootschappen zijn gemengde huwelijken een realiteit van de eerste orde, en de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen maakt hier zeker geen uitzondering op. Een normaal verschijnsel dus, maar in een gemeenschap waar huwelijk en gezin hoog in het vaandel worden gedragen, zelfs een eeuwig karakter hebben, springen relaties die niet aan de ideale norm voldoen des te meer in het oog. In Belgie en Nederland is een compleet gezin dat aktief deelneemt aan het mormoonse kerkelijk leven, d.w.z. beide ouders en opgroeiende kinderen boven de 16 jaar, echter meer uitzondering dan regel. Alhoewel dit feit vooral door de personen in kwestie zeker als een gemis word ervaren, is het echter zaak deze realiteit bewust en positief te benaderen.
De vraag dringt zich op of we een huwelijkspartner (en andere gezinsleden) die niet aktief deelnemen aan het kerkelijk leven wel voldoende serieus nemen, d.w.z. een gelijkwaardige rol binnen het gezin toedelen als partner, gezinslid, individu, als kind van God.
Gelijkwaardigheid houdt ondermeer in: de partner zien, niet als een blok aan het religieuze been, als een obstakel in de geestelijke ontwikkeling, maar juist als een unieke mogelijkheid tot persoonlijke groei. Waar binnen de "ideale" huwelijksverhouding vele geestelijke zaken vaak als vanzelfsprekend worden aangenomen, zullen in een gemengd huwelijk religieuze waarden voortdurend bevraagd en overdacht worden; op zich geen slechte zaak!"
Dat een tempelhuwelijk een nogal besloten aangelegenheid is hoeft ons niet te verbazen.
Traditioneel is een huwelijk een plechtig gebeuren voor de gemeenschap, de manier waarop een paar in het openbaar sociale acceptatie zoekt. Maar iedere cultuur doet dat op haar eigen manier, met uitsluiting van degenen die niet tot die cultuur behoren. Een Westerling compleet met camera en niet voor de gelegenheid 'gekleed' is een pottekijker bij een niet-westers huwelijk, speelt daarbij geen wezenlijke rol, begrijpt soms ook nauwelijks iets van het gebeuren. Maar ook een westers burgerlijk huwelijk richt zich op de leden van de samenleving waarvan men deel uitmaakt, en waarvan de wetten gevolgd moeten worden. De wet bepaalt wie en waar er gehuwd wordt. Als een stel bij ons huwt is het leuk als niet-Nederlanders komen 'kijken' maar als ze geen Nederlands verstaan, de taal van onze cultuur, dan zijn ze buitenstaanders, zowel in wettelijk als cultureel opzicht. En zo ook in het geval van een tempelhuwelijk of welk religieus huwelijk dan ook: een gebeuren voor de 'ingewijdenen' die formeel tot de geloofsgemeenschap behoren en de specifieke religieuze taal en cultuur kunnen verstaan. Alle anderen zijn buitenstaanders. Het is vaak wat genant als je op TV een traditioneel huwelijk in Afrika of Azie ziet, waarbij de camera's rollen, een serieuze en heilige aangelegenheid voor de betrokkenen, die door ons toedoen het gevaar loopt tot entertainment en folklore te verworden. De aanwezigheid of uitsluiting van buitenstaanders staat dus geheel los van een huwelijksplechtigheid, ze zijn er niet bij betrokken, en ze hoeven zich dus niet te verwonderen dat ze de rite niet begrijpen of er niet bij zijn genodigd. Na de plechtigheid is er voor iedereen alle gelegenheid het paar te feliciteren en een uitbundig bruiloftsfeest mee te maken. Maar de plechtigheid zelf heeft geen behoefte aan pottekijkers, beter zelfs van niet.
Het stukje over respect hebben voor de buitenechtelijke gezinsleden is mij uit het hart gegrepen. Daarvoor dank.
Zelf ben ik opgegroeid in een gezin waar de moeder en drie dochters lid werden van de kerk en de vader niet. Het was bij ons nooit een probleem, omdat men elkaars opvattingen respecteerde.
Ook werd er rekening met elkaars grenzen gehouden.
Moeder hield er rekening mee, dat ZIJ degene was die een andere koers was gaan varen. Je kunt moeilijk verwachten dat de ander dan ook maar van alles opgeeft.
Wij waren gewend op zondag, met mooi weer naar de bossen of strand te gaan. Als vader er zin in had, deden wij dat ook ná de doop. Op zaterdag gaan was nog geen optie, er werd op die dag gewoon gewerkt in die tijd.
Vader op zijn beurt, zorgde dat wij andere zondagen wél konden gaan en hield ons nergens van tegen. Deed zelfs een keer mee in een Kersttoneelspel.
Maar ik hoorde wel eens toespraken of getuigenissen van, voornamelijk, zusters die zich ook tijdens hun huwelijk hadden laten dopen en ach en wee klaagden over hun man en dat ze zo beperkt konden deelnemen.
Maar als je in het huwelijksbootje stapt en samen een koers vaart, dan kun je niet zomaar van richting veranderen en verwachten dat de ander staat te juichen. Jij bent degene die “ontrouw” aan de afspraak is. Als je als vrijgezel een partner hebt buiten de kerk, liggen de zaken wat anders. Beiden kennen, als het goed is, elkaars doelen en respecteren die wel of niet. Als je een partner hebt die dat niet wil respecteren kun je een eind aan die relatie maken of accepteren dat alles niet zo harmonieus zal gaan als je gehoopt hebt.
Wil je partner wél de consequenties nemen van jouw leven als actief mormoon, dan kun je daar altijd naar terug verwijzen, mits… je eerlijk alle dingen waar jij je aan wilt houden hebt uitgelegd. Niet achteraf dus. In Nederland en België is het niet altijd gemakkelijk om een partner in de kerk te krijgen en om nou maar tegen wil en dank met iemand te huwen, alleen omdat iemand lid is, lijkt me geen basis.
Er is mij wel eens geleerd, als je beiden de geboden houdt komt het wel goed.
Maar dat is het hem juist. We zijn niet volmaakt en houden ons dus niet altijd aan de geboden. De één is hier en de ander daar zwak in. En dat kan gaan wrikken.
Het moet ook “klikken” tussen twee mensen.
Dan maar ongehuwd blijven? Ja, zullen sommigen zeggen.
Nee, staat er in de bijbel. “Het is niet goed dat de mens alleen is”. Gaat heen en vermenigvuldig u.”
Ieder moet dat maar voor zichzelf uitmaken.
Maar wel respect voor ieder mens. Want wel of geen kerkgangers, ieder is een kind van God.
Mee eens!
De plechtigheid heeft geen behoefte aan pottekijkers. In ons onkerkelijk en vaak zelfs anti-kerkelijk land doet de aanwezigheid van buitenstaanders al gauw af aan de heiligheid van het gebeuren. Tijdens de plechtigheid zelf is er geen behoefte aan religieus 'toerisme' of aan mensen die voor de gezelligheid komen. Weldenkende mensen zullen dit aanvoelen en er alle begrip voor op kunnen brengen.
Ik wil graag reageren op de stukjes over de “religieuze pottenkijkers”.
Ik heb het gevoel dat hier toch het één en ander door elkaar gehaald wordt.
Dat je niet ongenode gasten bij je huwelijk wilt hebben is logisch, dat geld voor alle culturen.
Je hebt een “feestje” thuis, feestzaal of zelfs gewoon het hele dorp.
Er komen daar echt geen westerlingen met camera, tenzij uitgenodigd of met toestemming.
Maar dat geld ook in het westen.
Maar we hebben het hier niet over “pottenkijkers” We hebben het over ouders, mensen die hun kind hebben grootgebracht en nu op het punt staan dit kind aan een ander toe te vertrouwen. Of broers en zussen, die hun hele leven met een persoon zijn opgetrokken en nu dus “buitengesloten” worden.
Dat de dienst, voorafgaand aan het huwelijk niet bezocht wordt door buitenstaanders kan ik goed begrijpen. Maar de verzegeling zelf, daar zie ik persoonlijk geen enkel bezwaar om ouders en dierbaren bij te laten. De zegen daar uitgesproken zal indruk maken, zo mooi zie je het nergens.
De kleding zal absoluut geen weerstand oproepen.
Mijn moeder werd in tempelkleding begraven, schoonmoeder ook trouwens, en de enige reacties waren positief. Dat zal bij een huwelijk zeker niet anders zijn.
Het is De Kans om iets uit te leggen.
Buitenstaanders doen absoluut niet af aan de heiligheid. Integendeel. Zij zijn onder de indruk van de dingen die wij als normaal beschouwen en waar soms een beetje aan voorbij wordt gelopen omdat we het al zo lang zien.
Wij waren in Lourdes bij een grote dienst, 15000 mensen, in de open lucht, en nergens zagen wij meer eerbied. Niet dat wij veel van de dienst begrepen, maar de devotie van die mensen daar, dat gaf een hele diepe emotie. De liefde die er getoond werd voor de zieken en gehandicapten, hen vooraan zetten en verzorgden, door vrijwilligers, was hartverwarmend.
Wij kwamen er bij toeval in terecht, maar vonden het een schitterende ervaring. Van dat soort "buitenstaanders" val nog veel te leren over eerbied en heiligheid.
Bij het openstellen van de tempel voor bezoekers in Zoetermeer, nam één van mijn dochter een stel hard rockers en punkers mee. Uit zichzelf werden tatoeages afgedekt, haren in orde gebracht en heel stilletjes liepen ze mee en vroegen daarna uitleg. Denk aan de tollenaar in de boom, door ieder veracht, door Jezus gevonden.
Laten we oppassen om in wij en zij te denken. God is geen aannemer des persoons en de voet kan niet tegen de hand zeggen dat hij niet nodig is. Alle leden gelijk. Dit geld niet alleen voor kerkleden, dit geld voor de mensheid in al zijn facetten en zeker voor ouders en dierbaren bij een tempelhuwelijk.
Het is belangrijk het probleem van een exclusieve huwelijksverzegeling te onderkennen maar ik vind dat we ook in oplossingen moeten denken zolang de kerk daarover (nog) geen andere richtlijnen geeft. Mijn tieners zijn aktief in de kerk en ik ga daar niet op zitten wachten als zij over een paar jaar hopelijk gaan trouwen in de tempel. Voor mij zijn de zegeningen van een tempelhuwelijk 'oneindig' veel belangrijker dan het oprechte verlangen anderen daarbij te laten zijn. Als je er goed over nadenkt realiseer je je dat er heel veel mooie en plechtige momenten zijn in de kerk waar naaste familieleden van mee kunnen genieten, veel meer zelfs dan in andere kerken: inzegenen van baby's, jeugdwerkpresentaties, doop en bevestiging, priesterschap verlening, presentaties jongemannen en jongevrouwen, Seminarie diplomauitreiking, zendingsafscheidsdiensten, allemaal heel belangrijke momenten in het leven van jonge en oudere mensen waar iedereen die om ze geeft bij kan zijn. Trouwens, degenen die daar door de jaren heen bij zijn omdat ze een persoonlijke band hebben, zullen des te beter begrijpen waar het om gaat en daar respect en vrede mee hebben. Ik denk dat het traumatische van er niet bij kunnen zijn dan ook wel meevalt, degenen die echt van ons houden wensen ons niets dan geluk en vreugde toe op zo'n dag. En als we als getrouwd stel dan in de komende jaren laten zien wat voor een effect het evangelie in ons leven en in ons gezin heeft, dan groeit er alleen maar meer begrip en waardering. Net zoals na afloop van doopdiensten en zendelingen-afscheidsdiensten al vaak gebeurt, kunnen we het kerkgebouw heel goed gebruiken om anderen feestelijk en gezellig mee te laten genieten, ik heb daar goede ervaringen mee.
Ik zie nou nog niet zo een twee drie gebeuren dat de kerk het tempelhuwelijk voor iedereen toegankelijk maakt. Daarom zou ik zeggen dat we ondertussen creatief moeten zijn om een mormoonse huwelijksdag voor iedereen zo geslaagd mogelijk te maken. Heeft iemand goeie ervaringen met een ceremonie en/of receptie in de kerk? Ik vond het voorbeeld van Robert Poort heel mooi, maar dat is in Amerika. Kan dat bij ons ook?
Ik las op dit blog al goede argumenten waarom het niet zo vreemd is dat een tempelverzegeling in besloten kring gebeurt. Verder moeten we ook niet vergeten dat degenen die een tempelhuwelijk sluiten zich daarop intensief en langdurig hebben voorbereid. Iemand die lid wordt van de Kerk kan om die reden pas een jaar na de doop naar de Tempel. Het gesprek met de bisschop en ringpresident dat leden hebben, helpt ze bepalen of ze zich waardig voelen het Huis des Heren binnen te gaan. Er zijn nl. strenge criteria waaraan ze moeten voldoen alvorens ze een zgn. tempelaanbeveling ontvangen. De mate van persoonlijke integriteit, actieve betrokkenheid bij de geloofsgemeenschap, vertrouwen in God en hedendaagse profeten en openbaring, eerlijkheid, tiendengetrouwheid, enz.
We waren vorig jaar op vakantie in Zwitserland en stonden op de camping naast een paar enthousiaste bergbeklimmers. Ze legden ons uit hoe zwaar zo'n tocht naar de top was en hoe belangrijk het was om zich daar langdurig op voor te bereiden. Ze vertelden dat het allemaal de moeite waard was, vooral als ze eenmaal boven waren aangekomen. Een zware tocht die veel van hen vergde, met uiteindelijk de bekroning aan de top. Iemand die zich dezelfde voorbereiding en moeite niet had getroost, kon daar boven onmogelijk bij hen zijn, dat spreekt voor zich.
Zo is het ook met een man en vrouw die in de tempel trouwen: bepaald geen kleinigheid om zich daarop voor te bereiden, en het resultaat daarvan kan alleen maar gedeeld worden met degenen die zich dezelfde inspanningen hebben getroost. Een avontuurlijke tocht naar een geestelijke top: ons geloof eist veel van ons maar wij weten hoezeer het adembenemend uitzicht daar boven de moeite waard is!
Een goede vriend maakte me attent op de Internet-site: Den Haag Tempel - symboliek en wetenswaardigheden: http://denhaagtempel.blogspot.com/
Het betreft een initiatief van bisschop Percy de Wilde uit Breda en dit is waarschijnlijk een van de meest indrukwekkende nederlandstalige sites die ik ken. Het is een handreiking om meer inzicht in de externe symboliek van het Huis des Heren te verkrijgen, en dat deed me denken aan de huwelijksverzegelingen in de Tempel waarbij familie en vrienden zonder tempelaanbeveling niet aanwezig kunnen zijn. Een tempelgids zou hen, terwijl ze wachten, een rondleiding om de Tempel kunnen geven. Ik lees op die site heel veel informatie die mensen een beter inzicht over de tempel zou kunnen geven, wetenswaardigheden waarvan ik soms zelf niet eens op de hoogte was!
De strenge criteria die er zijn om een tempelaanbeveling te krijgen hebben betrekking op de verbonden die je sluit. Mensen die een huwelijk bijwonen, ik heb het dus niet over het echtpaar, die sluiten geen verbonden, zijn gewoon aanwezig als gast als het bruidspaar een verbond sluit. Ook mensen met een tempelaanbeveling die erbij aanwezig zijn, sluiten op dat moment geen verbond. Niet voor zichzelf en niet plaatsvervangend.
Ook ik heb met bergbeklimmers gesproken en inderdaad kun je dit niet zonder intensieve training, maar je mag wel kijken. Ik heb er zelfs foto’s van.
Bij het sluiten van een huwelijk hoeft niemand anders zich voor te bereiden dan uitsluitend het echtpaar, dus waarom zou een ander dan niet mogen kijken?
Toen ik ging trouwen speelde dit nog niet. Tempels waren ver weg. Je ging dus de andere dag op zijn vroegst richting Bern of Londen. Een huwelijksreis. En sommigen gingen wat later.
In de kapel van de kerk werd een zegen uitgesproken over het huwelijk en daarna een receptie in de recreatiezaal, voor iedereen.
Maar ik wil het gebeuren even naar deze tijd toe halen.
Mijn oma woonde in Duitsland. Het was een geweldige vrouw. Vrouwtje eigenlijk met haar 1.60m. Ze heeft altijd voor haar kinderen klaar gestaan, en dat viel niet mee in bv de oorlog. Ik heb er veel over gelezen in het dagboek van mijn moeder. Ze gaf haar liefde ook aan ons, terwijl we zo ver weg woonden. Eens per jaar kwam ze bij ons. Van haar kleine AOW kocht ze een treinkaartje en was haast een dag onderweg.
Dat omaatje kwam ook op mijn huwelijk. Ze was trots op me.
Dat was 42 jaar geleden.
Stel dat het nu gebeurde. De voorbereidingen, het kleden van de bruid, oma was erbij. Dan naar het stadhuis en dan… naar de tempel.
Nee, oma, u moet thuis blijven. Het is een hele belangrijke gebeurtenis. Belangrijker nog dan het burgerlijke, want dit is voor eeuwig. U bent niet voorbereid, snapt het niet en mag er niet bij zijn. (U bent gedegradeerd van oma naar religieuze pottenkijker). Ik zou het niet over mijn tong krijgen.
Lieve mensen, ik probeer niet dwars te liggen, maar probeer eens in de huid te kruipen van die buitenstaander. Ik ken veel mensen buiten de kerk en heb hen lief. Op dat moment voelt zo’n oma of mijn vader (niet lid) of mijn moeder (wel lid, maar omdat zij een man buiten de kerk had kreeg men destijds geen tempelaanbeveling) toch heel sterk het wij/zij gevoel. En dat was volgens mij nou net wat Jezus bedoelde toen Hij zei, wees als een kind. Want een kind speelt met iedereen. Grenzen worden gelegd als ze ouder worden.
En zou iemand zonder tempelaanbeveling afdoen aan de heiligheid? Weet je wel zeker dat iemand met tempelaanbeveling dat niet doet? Ik heb wel eens een dienst in de tempel meegemaakt die gestopt werd omdat men zich misdroeg.
President Wondra, Tempelpresident, sprak eens met mijn man en mij toen wij geroepen werden als tempelwerkers. Hij vroeg naar onze kinderen. Wij vertelden dat er twee inactief waren. Hij vroeg of het goede mensen waren.
Ja, zeiden wij, ze doen veel vrijwilligerswerk, hebben goede gezinnen, eren vader en moeder enz.
President Wondra sprak de voor ons gevleugelde woorden:
Dan zijn ze niet inactief, dan zijn ze niet aanwezig. En helaas, onder de aanwezigen zijn veel inactieven. Dan zijn ze er wel lichamelijk, maar hun hart en geest hé… daar gaat het om. Maar dat is ieders eigen verantwoording.
Juist omdat 'oma' of wie dan ook die ons na aan het hart ligt geen tempelaanbeveling heeft, is het zo belangrijk om een ceremonie te houden waar ze bij kunnen zijn, die ze begrijpen, en die ze aanspreekt. Het moet toch mogelijk zijn om de besloten tempelverzegeling te houden én een meer gebruikelijke trouwceremonie in het kerkgebouw? Dan komt iedereen aan zijn trekken zonder dat we zo nodig de tempeldienst aan moeten passen. Dat laatste zit er gewoon niet in, dus laten we aan oplossingen i.p.v. problemen gaan denken!
Je zou dan bv een soort recreatiezaal bij de tempel moeten hebben. Dan kan het bruidspaar trouwen en de anderen in die zaal. Is de tempel dichtbij, is het te doen in het "eigen" kerkgebouw.
Maar als, bv, iemand uit Antwerpen of Leeuwarden komt, ben je erg veel tijd kwijt en zijn de gasten, oma's ed ná het burgelijk huwelijk alleen. In ieder geval zonder de bruid of bruidegom waar ze voor gekomen zijn. Het zou een oplossing kunnen zijn voor hen die dicht bij de tempel wonen.
Maar... ik zie nog steeds niet in wat er aan de verzegeling aangepast zou moeten worden. Je zou regels kunnen stellen aan de kleding en verder zie ik alleen positieve dingen aan het openstellen van zo'n plechtigheid.
Dat de verzegeling in de tempel openbaar zou kunnen zijn is voor sommigen (maar niet voor iedereen) een mooie gedachte, maar ligt wel buiten ons bereik. In een wereldkerk veranderen dergelijke tradities nu eenmaal niet zo snel. Ik las net deze week in de krant dat heel wat protestante kerken al de allergrootste moeite hebben om het voor elkaar te krijgen dat er avondmaalsbekertjes worden gebruikt i.v.m. de mexicaanse varkensgriep, laat staan als het gaat over meer ingrijpende zaken zoals bij ons over het tempelhuwelijk. Ik vertrouw erop dat onze priesterschapleiders het tempelgebeuren voortdurend gebedsvol overdenken en dat blijkt ook wel, want in de loop der jaren werden een aantal veranderingen aangebracht. Ook hier voortdurende openbaring!
Een oplossing zou kunnen zijn om zowel het burgerlijk als het tempelhuwelijk in besloten kring te houden, met een ceremonie in de kapel en een aansluitende receptie in een feestelijk aangeklede recreatiezaal.
Het pas getrouwde stel is inmiddels met onbekende bestemming op huwelijksreis gegaan en dat is een goed moment om deze aflevering van 'Samen Praten Over' af te ronden!
Hartelijk dank voor de vele bijdragen die een prima totaalbeeld schetsen van wat er zoal bij komt kijken om van tempelhuwelijk en trouwdag een geslaagde dag te maken.
Net na afsluitng van deze gespreksronde ontvingen we nog een informatieve verwijzing naar de volgende website: http://www.templeweddingpetition.org/enter/index.html
Het betreft een (engelstalige) site die vooral op kerkleden in de Verenigde Staten is gericht, maar die zeker van alles te maken heeft met het door ons besproken onderwerp.