Seksualiteit aanvaarden als bron van intense vreugde in een sfeer van openheid en verantwoordelijkheid draagt bij tot eerbied voor het leven.

Een vijfdelige Sunstone-serie over seksualiteit in het leven van heiligen der laatste dagen: "Opdat zij vreugde mogen hebben" (2 Nephi 2:25)

Een mormoonse naturist

Iedereen weet dat naaktheid bedenkelijk is, ja toch?
Naaktheid is hetzelfde als seks.
Mijn mond viel dan ook open van verbazing toen ik acht jaar geleden hoorde dat er een internetsite bestond met de naam: "HLD groep voor naaktzwemmers" - wat mij betreft een nogal tegenstrijdige naam. Ik moest daar meer van weten.
Volgens de site betrof het een groep "aktieve leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen." Hun motto was: "Eeuwige Gezinnen, naakt en zonder schaamte" met "gezonde belangstelling voor sociaal nudisme onder omstandigheden die zich daartoe lenen."
Ik grijnsde. Dat beloofde wat: mensen die nudisme wilden goedpraten!
Ik las de hele site door; een site met veel tekst!
Volgens hen was - niet-seksueel - sociaal nudisme, een positieve en nuttige zaak.
E.e.a. zou educatief zijn omdat ze laat zien hoe menselijke lichamen er in werkelijkheid uitzien, in tegenstelling tot de volmaakte en gecorrigeerde afbeeldingen in de media. Het geheimzinnige van het menselijk lichaam valt weg - van de lichaamsdelen die we van elkaar verborgen houden - en doet lust afnemen omdat men vertrouwd raakt met alle delen van het lichaam. Dit zou ook preutsheid en een negatief eigenbeeld tegengaan. Het zou openheid en vertrouwdheid bewerkstelligen omdat ze mensen in staat zou stellen volledig zichzelf te zijn en tegelijkertijd door anderen te worden aanvaard. Aan het eind van het verhaal, riep ik tot mijn eigen grote verbazing uit: "Daar hebben ze gelijk in!" Er bestaat geen leerstellig argument tegen heilzame, niet-seksuele naakheid!"
Wat wel bestond waren natuurlijk allerlei HLD bezwaren van culturele aard en vanuit de volksaard: bezwaren tegen naaktheid van seksuele aard.
De meeste mensen hebben nu eenmaal nooit gehoord van naaktheid zonder seksuele overtonen, "naaktheid is immers hetzelfde als seks!"

Het sprak me aan; bemoediging van mensen die als geen ander mijn HLD preutsheid konden begrijpen. Ik maakte afdrukken van de hele site en legde de stapel papieren voor mijn vrouw op tafel. "Lees dit eens, en vertel me wat je er van vind." Ze las het niet helemaal door, maar wel een flink stuk - veel tekst - gaf me de bundel terug en zei: "Goedpraterij volgens mij, maar als jij er iets in ziet, ga je gang!" (heel lief van haar) Ik ging dus m'n gang en werd een aktief mormoons naturist! Ik leerde van andere nudisten hoe je op een veilige manier naakt wandeltochten in de bergen kon ondernemen! Gebieden als Diamond Fork en Spanish Fork Canyon met hun warme bronnen en naakte baders leenden zich daar uitstekend voor, en later bezocht ik een aantal naturistengebieden en naaktstranden. De eerstvolgende keer dat ik naar de Tempel ging na mijn eerste kennismaking met het nudisme, voelde ik me wel wat opgelaten. Hoe kon dat ook anders na al mijn blote avonturen! Ik had eigenlijk alleen nog maar een verstandelijk getuigenis van het naturisme. Rationeel was ik overtuigd, maar als geboren en getogen mormoonse Amerikaan was er een hoop emotionele bagage die ik met me meedroeg. Zou ik me schuldig gaan voelen? Zou een onreine geest me de Tempel involgen die de tempelpresident opmerkzaam zou maken van mijn onwaardigheid? Zou God me door een bliksemflits treffen? Dat soort gedachten kwamen bij mij op toen ik de Tempel betrad. Maar toen ik met mijn tempelaanbeveling in de hand van de hal naar de kleedkamers liep voelde ik een vredige innerlijke stem die me zei: "maak je geen zorgen, het is allemaal goed zo."
In de eerste drie jaar was dat eigenlijk zo'n beetje de enige geestelijk bevestiging dat mijn besluit om nudist te worden aanvaardbaar was in Gods ogen. Toch voelde ik regelmatig hoezeer mijn naturisme haaks stond op het traditionele Mormonisme en begon ik te twijfelen; was ik werkelijk zo misleid als andere leden van de kerk me beschouwden?
Op een dag werden mijn vrouw en ik uitgenodigd voor een tuinfeestje rond een zwembad waarbij geen strikte regels golden voor badkleding; mijn vrouw dus in haar zwempak, en ik in mijn adamskostuum. Diezelfde middag waren we net naar een trouwreceptie geweest van iemand in onze wijk, waar we gezellige lekker hapjes nuttigden. Wat zou men van ons gedacht hebben als men wist waar we na afloop naar toe gingen? Het was immers nog niet zo lang geleden dat ikzelf de gedachte van een mormoonse nudist bespottelijk vond!

En terwijl de tijd verstreek, dacht ik na en bad ik over de kwestie, las erover en ging in de slag met mijn twijfels over mijn dubbelleven. Maar telkens wanneer ik weer eens de natuur inging verdwenen die twijfels als sneeuw voor de zon. Hoe blind was ik eigenlijk geweest tot nu toe: mijn zintuigelijk gevoel volledig door kleding afgeschermd ...
Wandeltochten mét kleding waren als het ware met mijn ogen dicht rondlopen met af en toe even stiekem door mijn vingers kijkend. De natuur op elke vierkante centimeter van mijn huid in te laten werken was iets geweldigs! De wind langs mijn huid te voelen gaan als nooit tevoren. Ik nam zelfs de geringste temperatuurverschillen waar; de eenheid met de natuur werd tastbaar. Tijdens de zomer was ik in Moab, Utah.
Men had mij verteld over wandelmogelijkheden in Negro Bill Canyon waar veel naakt werd gewandeld, en ik besloot er een kijkje te gaan nemen.
Het eerste deel van het traject ging door een nauwe kloof waardoor een beekje stroomde. Onder aan de canyon stonden veel bomen en struikgewas omringd door de voor Moab zo typische rode rotsen. Halverwege het pad omhoog ging het verder een andere canyon in. Overweldigende schoonheid overal om me heen: rotsformaties in betoverende kleuren. De zon scheen onverbiddelijk; waar het pad ophield vond ik een kleine schaduwrijke nis waarin water naar beneden druppelde, en waarvan ik wist dat deze tijdens een regenbui kon veranderen in een waterval. Een diepe waterplas in de beschutting van de kleine grot met haar schaduw en vochtigheid, verfriste me.
Op de terugweg begon het hard te regenen; ik hoorde en zag donder en blikseminslag en er stak een flinke wind op. Verder ging het door een nauwe kloof aan beide zijden omringd door een soort wilgenbomen. Terug aan het begin van het pad zat ik met mijn blote rug tegen een vlakke - door de zon verwarmde - rotswand, terwijl regen en wind op mijn hoofd neerdaalden. Wat een onbeschrijfelijk gevoel!
Het begon hard te waaien en zand schuurde langs m'n lichaam. Ik rende naar de auto.
Ik kreeg honger maar eerst wilde ik nog even een wandelpad verkennen een stuk verder op, om dan later het dichtsbijzijnde plaatsje terug in te rijden om er iets te gaan eten.
De bewuste "trail" - het wandelpad - heette Fisher Towers, zo las ik in een reisgidsje over Utah en werd beschreven als een schitterende verzameling rotsformaties die door de eeuwen heen door wind-erosie waren gevormd. De storm was gaan liggen maar had haar werk gedaan: er was geen enkele wandelaar meer te bekennen. Ik stapte naakt uit mijn auto, keek eens om me hen, en wist ogenblikkelijk dat het een ongelooflijk mooie tocht zou worden. Ik liep het pad een stuk op om de omgeving wat te verkennen ondanks het feit dat ik eigenlijk honger had en m'n flesje water in de auto had laten liggen. Maar met elke stap raakte ik meer gefascineerd door de vormen die zich aan mijn blik ontvouwden, en deze verlokten me verder en verder het pad op. Daar had je de rotsformaties al; adembenemend mooi waren ze. Boven me torenden zich hoge rotsblokken als kathedralen en monsterlijke beeldhouwerken zoals je die ziet in de film The Lord of the Rings. Ik zag een arendskop, en een rotspartij die leek op Mount Rushmore, maar dan uit de film Planet of the Apes.
Verwondering. - Dat is eigenlijk het enige woord dat ik kan bedenken om het allemaal te beschrijven. Zoiets moois had ik nog nooit gezien. Terwijl ik doorliep en van het uitzicht genoot, mediteerde ik over de uitzonderlijke schoonheid van de natuur en over de grote verbondenheid met Gods schepping die ik op dat moment ervoer, mogelijk gemaakt door het naturisme dat ik had aanvaard (hetgeen mij op de gedachte bracht haar beginselen met anderen te delen).
Het hele panorama nam me op een gegeven ogenblik dermate in beslag dat ik luidkeels uitriep: "Dit is de hand van God!" Onmiddellijk maakte een onbeschrijfelijke macht zich van mij meester die door mijn gehele lichaam stroomde. Het brandende gevoel bracht me op de knieen en ik begon te bidden. Ik had wel eerder de invloed van de Heilige Geest gevoeld, maar nooit zo intens als toen die dag. Het gevoel hield aan; ze doordrong me bij elke stap, van de eerste tot de laatste minuut.
Het pad voerde me tot hoog boven de Colorado-rivier en het uitzicht was ook daar adembenemend. Onder me lag een eindeloze roodkleurige woestijn met haar exotische rotspartijen, met in het midden groenstroken aan weerszijden van een blauwkleurige rivier. De stroom verdween in een breed dal waardoor de Colorado-rivier zich verder een weg baande. Het brandende gevoel bleef zeker een uurlang bij me. Ik voelde me op heel intieme wijze één met de natuur. Het voelde zo heel natuurlijk aan zonder de kunstmatige bedekking van kleding die me van Gods schepping kon scheiden (was ik op dat moment iemand tegengekomen die gekleed was, dan zou ik gevoeld hebben of die heilige plaats daarmee geweld zou zijn aangedaan). Ik liep nog een paar kilometer door alvorens terug te gaan. Het machtige, brandende gevoel nam af; honger en dorst kwamen er voor in de plaats. Het koste me de grootste moeite terug te lopen. Ik begon te zwalken door een gebrek aan vocht en moest me echt concentreren om veilig bij m'n auto terug te komen. Al strompelende realiseerde ik me ook dat ik zonder water en voedsel - onbedoeld - had gevast toen ik die bijzondere ervaringen had.
Ik was oorspronkelijk van plan nog een dag of twee in Moab te blijven, maar voelde aan dat na die bijzondere ervaring alles verder een anti-climax zou zijn. Ik reed dus direct terug naar huis met het verlangen mijn ervaringen met familie en naturistenvrienden te delen. Het leed voor mij geen enkele twijfel dat hetgeen ik meemaakte een geestelijke ervaring was die van Gods tegenwoordigheid getuigde. Het was tegelijkertijd ook een geestelijke bevestiging van mijn aanvaarding van naturisme, en eigenlijk ook een roeping om die overtuiging met anderen te delen - zoals ik me al eerder had voorgenomen.

Dat bleek een nuttig besluit; enkele weken later riep mijn bisschop me in zijn kantoor.
Hij had vernomen dat ik naakt rondliep! Ik wist dat hij naturisme niet zou begrijpen - evenmin als ik dat destijds deed - maar omdat het het voor mij nu allemaal zo duidelijk was, zou ik het hem wel uit kunnen leggen.
Niet dus.
Volgens hem was ik een viezerik die rein gewassen moest worden. Zijn eerste argument was: kuisheid, zoals in elke jongvrouwenles en in de BYU-schoolregels werd beschreven. Ik antwoordde dat kuisheid zich ontwikkelt in het hart en in het verstand; niet in het aantal lagen kleding die we dragen. Ik legde ook uit hoe naturisme me had geholpen van lustgevoelens af te komen iedere keer als ik een aantrekkelijke vrouw zag, omdat het menselijk lichaam er door niet langer geheimzinnig was of opwinding veroorzaakte. Aanvoelend dat hij daarmee niet verder kwam, gooide hij het over een andere boeg en begon over het dragen van mijn "garments", mijn verbondskleding. Hij las een verklaring voor van het Eerste Presidentschap over het belang van het dag en nacht dragen ervan. Ik wees hem op een zinsnede in de verklaring die duidelijk maakte dat de wijze waarop men het draagt een zaak is tussen de persoon en God. Ik zei dat ik mijn verbondskleding dag en nacht droeg, en dat m'n hele leven zou blijven doen, maar ook dat naturisme één van de omstandigheden was waarbij dat niet praktisch was, omdat dat dat nu eenmaal onmogelijk zou zijn met mijn garments aan. Ik legde uit dat naturisme volgens mij een mooie en positieve aangelegenheid was en de moeite waard om ze daarom niet te dragen, méér zelfs dan bijv. zwemmen, waarbij het niet-dragen ervan immers volledig geaccepteerd is! Toen kwam hij met grof geschut: hij vroeg me of ik me president Gordon B. Hinckley naakt kon voorstellen. Dat kon ik niet, maar er waren nog wel meer zaken waarbij ik me pres. Hinckley niet bij kon voorstellen. Hij vroeg me wat ik dacht dat de profeet over naturisme zou denken. Ook dat wist ik niet, maar ik was er niet zo zeker van hij het zou veroordelen, hetgeen ik mijn bisschop duidelijk maakte. Het was tijd voor mijn troefkaart.
Ik gaf getuigenis van mijn ervaringen in Moab, en hoe de Geest des Heren tot me getuigd had dat naturisme een heilzame zaak is. Ik wist dat hij mijn krachtig getuigenis dienaangaande niet zou kunnen weerleggen.
Dat kon hij dus wél. Hij zei me dat mijn misleidende geestelijke ervaringen door Satan werden ingegeven en wees ze van de hand.
Mijn bisschop deed er een schepje bovenop en nam het op met de ringpresident. Ik ontmoette hen beiden maar hield wijselijk zoveel mogelijk m'n mond omdat ik wist dat het tijdsverspilling zou zijn. De ringpresident legde uit dat ik moest begrijpen dat ik heel bedenkelijk bezig was. Dat laatste begreep ik nu juist niét. Tegen die tijd had ik al ruim drie jaar gelezen, gemediteerd, overwogen, ervaren én gebeden over naturisme.
Daarentegen hadden zij hooguit één of twee uur gebeden - alléén maar gebeden - zonder enige poging om naturisme te bestuderen of te begrijpen. De uitdrukking "bedenkelijk" kon ik dus niet vatten in dat verband. Wat ik wél vatte was dat het leven van een HLD-naturist noodzakelijkerwijze een dubbelleven moest zijn. Als naturist deel je je ervaringen daarover met andere heiligen der laatste dagen dus op eigen risico. Het lijkt één van die onderwerpen waarover een normaal gesprek niet mogelijk lijkt. Het hele idee van naturisme is zo afstandelijk voor orthodoxe Mormonen dat er nauwelijks raakvlakken lijken te zijn. Ik had verdere disciplinaire maatregelen verwacht, maar die bleven uit.
Na verloop van tijd verhuisde ik naar een andere wijk en mijn oude bisschop was zo vriendelijk geweest m'n nieuwe bisschop te vertellen dat ik naturist was. Pas twee verhuizingen later kon ik afkomen van de reputatie die me achtervolgde.
Ik ontsnapte dus, maar kennissen van me in HLD-verband (jazeker, er is een hele groep) lukte dat niet altijd. Eén van hen deed tijdens een rechtbank op ringniveau een moedige poging naturisme uit te leggen. Aan het eind van zijn betoog gaf men toe weliswaar geen steekhoudende argumenten tegen naturisme te hebben, maar men voelde zich er toch niet prettig bij en stelde de persoon in kwestie onder censuur vanwege "onwaardig gedrag als lid van de kerk". Weer een andere kennis werd ge-excommuniceerd omdat zijn hele wijk andere dingen van hem veronderstelde gebaseerd op de omstandigheid dat hij af en toe heel prettig en onschuldig naakt rondliep.
Niet alle kerkelijke leiders reageren negatief, maar het blijven onvoorspelbare reacties.
Zo ken ik een stel dat i.v.m. overtreding van de gedragsregels van de BYU-Universiteit van dat instituut werden verbannen omdat ze samen naakt hadden gezwommen. Maar hun bisschop stelde hen een even korte als eenvoudige vraag: was e.e.a. van seksuele aard? Nee? Hij nam direct maatregelen om e.e.a. ongedaan te maken en zij konden weer verder studeren. We hebben met onvoorspelbare reacties te maken omdat de kerk geen officiele richtlijnen heeft m.b.t. naturisme en gelukkig ook maar.
Naturisme is één van die dingen waar leden zelf over moeten nadenken en bidden o.l.v. de Geest. Als je met de vele mormoonse naturisten zou praten merk je al heel snel dat ze een overtuigende geestelijke bevestiging over hun levenswijze ontvingen.

Wat zijn mijn gevolgtrekkingen na acht jaar naturisme?
Naturisme is kuis onder de juiste omstandigheden, ze doet lust afnemen.
Ze helpt mensen elkaar vertrouwen en aanvaarden. Ze onderwijst een gezonde opstelling t.o.v. het menselijk lichaam en geneest onze schaamte over ons lichaam.
Ze leert de jeugd een gezonde kijk te ontwikkelen op mensen van het andere geslacht en beschermt ze zelfs van kwaadwilligen omdat ze openlijker over het lichaam spreken en allerlei verdacht gedrag van anderen eerder zullen rapporteren.
Ik heb zelfs ervaren hoe naturisme sommige mensen helpt van pornografie-verslaving af te komen. Naturisme verschaft een positief, gezond beeld van het menselijk lichaam.
Kinderen van naturisten bevredigen hun nieuwsgierigheid over het menselijk lichaam in een veilige, gecontroleerde omgeving onder het toeziend oog van volwassenen i.p.v. heimelijke blikken op pornografie met vrienden.
Volwassenen ontdekken uiteindelijk wat het verschil is tussen pornografische afbeeldingen en de onschuldige beeldvorming die naturisme over het menselijk lichaam verschaft. Men ontdekt het lelijke van pornografie, dat haar aantrekkingskracht vervolgens verliest.
Dit zijn mijn gevolgtrekkingen na acht jaar als mormoons nudist.
Ik ben er net zo van overtuigd als ik ben als Mormoon t.o.v. de leringen van Joseph Smith. En toch mag ik mijn ervaringen niet met mijn mede-heiligen der laatste dagen delen. Na al de vele lessen en toespraken over het kwaad van pornografie, waarbij ik de moeite zag die kerkelijke leiders zich getroostten om dit probleem - overigens zonder succes - het hoofd te bieden, doet het mij verdriet dat alhoewel ik een eenvoudige oplossing weet die veel mensen genezing kan brengen, ik deze niet mag onthullen ...