Seksualiteit aanvaarden als bron van intense vreugde in een sfeer van openheid en verantwoordelijkheid draagt bij tot eerbied voor het leven.

Een vijfdelige Sunstone-serie over seksualiteit in het leven van heiligen der laatste dagen: "Opdat zij vreugde mogen hebben" (2 Nephi 2:25)

Twee maagden op één kussen

Als 24-jarige vrouw, en nog maagd, huwde ik een eveneens maagdelijke 25-jarige teruggekeerde zendeling in de tempel des Heren. En alhoewel de meeste mensen die geen lid zijn van de kerk een "maagdelijk" huwelijk als wonderbaarlijk beschouwen, was het voor mijn man en ik gewoon de enige juiste manier. We waren immers gehoorzame kerkelijke jongeren met onze blik op eeuwige verhoging gericht. We hadden ons op een tempelhuwelijk voorbereid en wilden graag onze plicht vervullen om vruchtbaar te zijn, ons te vermenigvuldigen, een rechtvaardig nageslacht te verwekken, de aarde te vervullen... en een Volkswagenbusje met kinderen!
Waar we niet op voorbereid waren was seks.
We waren van mening, en zijn dat nog steeds, dat onze zaligheid afhangt van onze gewilligheid om Gods geboden te onderhouden.
Als ongehuwd stel volgden we daarom de wijze raad op van kerkleiders en ouders, u weet wel: thuis zijn voor middernacht - ten alle tijden voeten op de grond - nooit en te nimmer de slaapkamer in van iemand van het andere geslacht - geen uitsteekselen aan het lichaam van een ander aanraken - jezelf niet aanraken.
Toegegeven, we namen het minder nauw met de zgn. "kusregels". Onze kussen waren niet bepaald broederlijk en zusterlijk te noemen. Als pres. Kimball (de profeet destijds) onze omhelzingen zou hebben gadegeslagen zou hij ons op de schouder hebben geklopt zeggende: "Jongelui, jullie gedrag is eenvormig aan de huwelijkshandeling." Maar alle verlokkingen in aanmerking genomen, was onze verlovingstijd zonder meer bijzonder netjes. Zo netjes dat het eigenlijk een wonder was dat we trouwden, maar huwen deden we.

Ik danste met de allerlaatste oom, de band was al aan het inpakken, de receptie afgelopen, en plots wisten we ons een deel van generaties van net getrouwde mormoonse stellen die zich naar HET moment spoedden - het moment waarop twee maagden op één kussen slapen ...
Mijn kersverse echtgenoot zat achter het stuur op weg naar het hotel, nogal zwijgzaam, en nogal in overtreding van alle bestaande verkeersregels. Hij leek in gedachten verzonken, maar volgens mij sloegen zijn gedachten aardig op hol.
En ik ... ik kon maar aan één ding denken: al m'n familieleden, vrienden en kennissen wisten precies wat ik het volgende halfuur aan het doen was (ik liet me echter niet door zo'n kleinigheid uit het veld slaan).
Alleen in de badkamer van onze bruidskamer in het hotel, deed ik het witte nachtgoedje aan dat ik met de creditcard van m'n moeder gekocht had in een warenhuis. Ik hoefde me niet op te poederen want ik bloosde al genoeg; wat lippenstift en mascara deden de rest. Vervolgens de slaapkamer in met het gedempte licht. In het schijnsel van televisiebeelden zonder geluid stond daar mijn echtgenoot in zijn heilige verbondskleding het bed af te nemen.
Hij kwam naar me toe, kuste me, en vroeg me te gaan liggen. Als voorbeeldig en goed voorbereide bruid vroeg ik: "Wil je een gebed uitspreken?"
Hij fronste zijn wenkbrouwen en keek me aan alsof ik gek geworden was. Nee dus, en gaf me een vriendelijk doch dringend neerwaarts duwtje. Ik stemde toe.
Daar stond hij dan naast het bed, tussen mij en de verspringende televisiebeelden, en deed hij zijn hemd langzaam uit - een striptease die hij volgens mij eerder voor de spiegel had geoefend. Zijn omtrek, verlicht door de beelden van een goedkope TV-show, gaf me nu niet bepaald het gevoel dat we volgens het draaiboek bezig waren.
Ik moest denken aan de getuigenisvergadering in onze Jongvolwassenen-Wijk waar de raadgever van de bisschop over zijn eerste huwelijksnacht vertelde en hoe hij als priesterschapdrager in zijn nieuwe gezin er op had gestaan samen met zijn bruid te bidden alvorens op de huwelijksdaad over te gaan. Hij voegde er aan toe dat ze tot op de dag van vandaag nog steeds baden voordat ze gemeenschap hadden ter herinnering aan het feit dat seks in het huwelijk immers een heilige zaak is.
Mijn echtgenoot daarentegen, had volgens mij maar weinig heilige zaken in gedachten, en eerlijk gezegd ik evenmin, nu hij met z'n duimen onder het elastiek van zijn ondergoed aanstalten maakte ...
Hij had waarschijnlijk een kreet van bewondering van me verwacht, maar ik ben bang dat ik daar niet geheel aan voldeed toen hij zijn onderbroek naar beneden trok.
Ik had nog nooit een naakte man gezien behalve dan die keer toen mijn broertje me destijds achterna zat in het huis met een foto van een naakte Burt Reynolds.
Ik getuig ervan dat de kleine pony van Burt Reynolds geen enkele gelijkenis vertoonde met de steigerende volbloed van mijn echtgenoot.
Ik gilde niet met opzet, en meer dan twintig jaar later verontschuldig ik me daar nog steeds voor.

Tot op de dag van vandaag zie ik nog steeds de uitdrukking op zijn gezicht voor me toen ik die gil sloeg. Ik wist dat hij op dat moment voor het eerst sinds de receptie tot zijn zinnen kwam en zich realiserde dat we wat moeizaam bezig waren. Met zijn ego en mijn illusies aan scherven ging echter alles verder volgens schema - en in recordtijd . Hij rolde opzij, God dankend dat het huwelijk eeuwig was, terwijl ik uitgespreid op bed lag te denken: "Was dat het nou?"
Ondanks dat we heel trouw bleven oefenen tijdens de huwelijksreis, werd de seks er niet beter op en begon ik me af te vragen of God me misschien verkeerd geschapen had. Het was duidelijk: "het" was niet zoals in de films - niet dat ik ooit films had gezien waarin "het" tot in detail werd vertoond.
Mijn man bedacht allerlei oplossingen en door nood gedreven gingen we dus samen maar naar de boekhandel. Ik ging mee, maar kon het uiteindelijk niet verdragen om als zijn s-e-x partner "dat soort" boeken in de winkel door te bladeren. Dus mijn man koos een boek uit en voordat we het wisten zaten we samen op de rand van het bed afbeeldingen te bekijken van naakte paren die in de meest uiteenlopende posities verwikkeld waren terwijl hij de bijbehorende instructies las uit: "méér voldoening in uw liefdesleven". Op de een of andere manier begreep ik die titel niet zo goed. Mijn man wees op een bepaalde positie en stelde voor dat maar eens te proberen. Ik keerde het boek zijdelings en ondersteboven ... "ik denk niet dat dat iets voor ons is." Laten we het toch maar eens proberen zei hij, en ik wilde geen spelbreekster zijn, maar het werd natuurlijk niets. En toen hij even niet oplette, verdween het boek op mysterieuze wijze.

Ik ga u niet uit de doeken doen hoe lang het duurde voordat ik begreep dat er niets mis met me was, en dat ik opgewonden kon raken, maar neem maar van mij aan dat het heel, héél lang duurde voordat ik dat in de gaten kreeg. Uiteindelijk kreeg ik het door, en nota bene nog wel door een TV-programma waar ik niet naar behoorde te kijken. Ik volgde normaliter de heel terrechte profetische raad op aan moeders en zusters in de kerk gegeven met kleine kinderen om geen TV aan te hebben tenzij het leerzame programma's betroffen, of iets met koken of zoiets te maken hadden.
De goedkope vervolgseries zouden ons op verkeerde gedachten brengen, en de praatprogramma's waren goddeloos. Maar eenzaamheid is een machtig tegenstander, dus de TV staat meestal aan in de woonkamer én in de slaapkamer.
Op die manier had ik tenminste enigzins "volwassen" gezelschap, ongeacht in welke kamer ik mijn drukke peuter achterna zat. Over het algemeen volgde ik zelfs met de televisie aan de de regels; vermeed de vervolgseries en deed praatprogrammas uit alhoewel ze de sleur hadden kunnen doorbreken. En zelfs op de bewuste dag, toen ik het licht zag, had ik een ander TV-kanaal gekozen toen de presentator een seks-therapeut aankondigde die advies zou gaan geven aan ongehuwde stellen. Met een stapel linnengoed in mijn armen en een krijsende peuter aan m'n been zocht ik naar de afstandbediening om ook in de andere kamer het bewuste programma af te zetten. Maar net toen mijn vinger de knop wilde indrukken, ving ik een zin op van de seks-therapeut, een zin die mijn leven zou veranderen. Ze zei: "Geen enkele vrouw heeft ooit een orgasme gekregen door seksuele gemeenschap alléén."
Wat was dat? Hoorde ik dat goed? Weg met de afstandsbediening!
Ik plofte op de rand van het bed (eindelijk een hoopvolle plek), deed m'n hand over de mond van m'n huilende peuter en probeerde méér op te vangen terwijl de kleine naar adem hapte. Gelukkig werd het programma voor reclame onderbroken.
Ik rende terug naar de keuken, vulde een plastic kinderbeker met sap, stopte een tekenfilm in de videorecorder in de woonkamer.
Terug in de slaapkamer nam ik elk woord van de therapeut gulzig in me op, ondanks het feit dat ze eigenlijk immoreel advies gaf aan mensen die zich met ontucht en overspel inlieten. Haleluja en Gode zij dank voor die mensen!
Tot mijn ontnuchtering had m'n man het bij het rechte eind. Maar nu wist ik het geheim dat het allemaal veel beter zou maken. Diezelfde avond reed ik naar de supermarkt, kocht er m'n eerste tube glijmiddel en begreep ten lange leste hoe de vork in de steel zat.

Ik weet wat u denkt.
Waarom praat ik zo openlijk over zulke prive-aangelegenheden?
Ik had dat besluit bewust genomen omdat ik ontdekte dat mijn ervaringen helemaal niet zo abnormaal bleken te zijn. E.e.a. houdt me nog steeds bezig omdat ik nu opgroeiende en volwassen kinderen heb die eveneens het rechte pad willen bewandelen en één dezer jaren zullen gaan trouwen. Ik kan me in hen verplaatsen en weet dat ze goed zijn voorgelicht, maar uit gesprekken met hen weet ik ook dat zij als jongevrouwen onbekend zijn met het genots-aspect. Hoe zal ik dat naar voren brengen als ze zich gaan verloven?
Ik besef dat tegenwoordig in de meeste gevallen het geven van seksuele voorlichting aan verloofde stellen net zoiets is als een kind te leren hoe een lepel te gebruiken nadat deze de havermoutpap naar binnen heeft gewerkt. Maar getrouwe heiligen der laatste dagen zijn niet zoals de meeste mensen. We lijden liever honger dan niet voor het eten dank te zeggen. Maar als we aan het altaar eenmaal het "Nee! Nee!" d.m.v. ons ja-woord daadwerkelijk in "Ja! Ja!" hebben omgezet, op dat moment zou lichamelijke hartstocht een evangeliebeginsel moeten worden dat vrij en onbevangen door ons zou moeten worden bevestigd en besproken. We zeggen dikwijls dat heiligheid niet hetzelfde is als geheimzinnigheid, en als dat zo is moeten we er als ouders voor zorgdragen dat onze kinderen voorbereid zijn niet slechts de intimiteit van het huwelijk te ondergaan, maar er ook van kunnen genieten.
Ik heb wel eens horen zeggen dat je iemand die honger heeft écht niet hoeft te leren eten, maar honger is nu eenmaal nooit vergeleken met een zonde die bijna net zo erg zou zijn als moord.
Als een ouder die e.e.a. zelf "aan den lijve" heeft ondervonden, wil ik er zeker van zijn dat mijn kinderen beter op seks zijn voorbereid dan destijds mijn man en ik; zonodig door een goed gesprek met de jonge stellen en zonodig met pen en papier om een tekeningetje te maken. Ik denk naast mijn eigen kinderen ook aan die van anderen. Ik maak me zorgen over jongevrouwen in de kerk die net als ik gaan trouwen zonder hun lichaam te kennen. Ze voelen zich opgelaten, beschaamd, schuldig, of gewoon naief. 's Nachts liggen ze naast hun man en vragen ze zich af of God hen misschien verkeerd heeft geschapen. Ik maak me ook zorgen over de getrouwde jongemannen die de kans lopen zich onvolkomen en gefrustreerd te voelen. En verder werd ik ongerust toen mijn man me eens vertelde over een gesprek dat hij had met een oudere man, een lid van de kerk - een echtgenoot en vader, grootvader zelfs met meerdere kleinkinderen. Ze hadden het over een lesbische levenstijl: "Ik snap het gewoon niet," zei de oudere man, de schouders ophalend, "Wat doen die vrouwen samen, je weet wel, om zich daar goed bij te voelen?" Als ik bedenk hoe onbenullig die oudere man eigenlijk was, en me de frustraties indenkend die zijn echtgenote tientallen jaren moest ondergaan met een man die dacht dat seksuele gemeenschap alléén bevrediging geeft, dan ben ik des te meer gemotiveerd om doodeerlijk te zijn over de seksuele fouten die mijn man en ik in ons jonge huwelijk maakten; ik ga ze een "onthullend" getuigenis geven ...
Als onze cultuur getrouwde mannen en vrouwen voortbrengt die oud worden zonder enig begrip van hoe een vrouwelijk orgasme in elkaar zit, dan is er écht iets goed mis. Het is moeilijk culturele taboes te doorbreken. We kunnen niet verwachten dat de Kerk er een video over produceert of een handboek overhandigt aan bruidsparen bij het verlaten van de Tempel. Ook geen zondagschoolklas over dat onderwerp. U wordt niet gevraagd door handopsteking in te stemmen met een heilzaam en gezond stuk vleselijkheid onder gehuwde Mormonen! Als onze cultuur kans van slagen wil hebben om méér openheid en gewilligheid te bevorderen om lichamelijk genot te bespreken, dan zal dat alléén maar lukken d.m.v. een verandering in de houding en het gedrag van individuele leden.

Met Mormonen over seksueel genot praten is op z'n minst gezegd moeilijk.
Wanneer ik m'n niet-HLD vriendinnen tref, hebben we het over seks. Niet over bedenkelijke seks, maar over huwelijkse seks en we doen dat met veel plezier. Als ik HLD-zusters tref, hebben we het over de kinderen, onze werkkring, dagboeken, en soms over aktualiteiten, maar nooit en te nimmer over ons persoonlijk niveau van seksuele bevrediging, alhoewel we misschien klagen over hoe vaak onze mannen "weer willen" en over de daaruit voortkomende pijnlijke zwangerschapsperioden.
Een dergelijk gebrek aan openheid komt met een prijskaartje waarbij meestal de prijs het hoogst is voor degenen die ze het minst verwachten. Onlangs was ik in de gelegenheid dit in de praktijk te brengen. De raadgeefster in de ZHV voelde zich geinspireerd me te vragen om als leerkracht in te vallen voor een les met o.a. een discussie over de verhoudingen in het huwelijk. Tijdens de les bespraken we een uitspraak van een profeet over "vrouwelijk plichten" en op het bord maakten we een lijstje van wat die plichten zoal in zouden kunnen houden. Niemand suggereerde seks. Er waren allerlei suggesties, maar géén van de woorden op het bord waren vierletter-woorden ... Ik vroeg vervolgens wat met "vrouwelijke plichten" (knipoogje) zou kunnen zijn bedoeld door een zachtmoedige 19de eeuwse profeet; geen antwoord. Uiteindelijk tekende ik een "galgje" op het bord met daaronder vier streepjes voor een vierletter-woord; "heeft er iemand een letter voor me?" Stilte. Een stilte met grote ogen en open monden. Ik moest lachen en en zei dat ik het niet zomaar opgaf. Ik schreef een grote letter "S" op het eerste streepje. Wat nerveus gelach. Ik wachtte. En eindelijk kwam het uit de mond van een alleenstaande studente: "Nou, ik durf het wel te zeggen hoor: "seks"!
Spontane reacties!
We hadden een discussie zoals ik nog nooit in de kerk had meegemaakt. Héél plezierig, maar zeker niet lichtzinnig. We werden het er over eens dat lichamelijk genot tijdens seksuele omgang een geschenk van God is om man en vrouw te verenigen en we concludeerden dat genieten van seks een heilige en heilzame zaak is. De ZHV-presidente zag wat bleekjes, maar we besloten met een gebed.
U raad het al: ik werd het onderwerp van gesprek binnen het Ouderlingenquorum. Ik kreeg heel wat positieve telefoontjes van volwassen, getrouwde vrouwen die toegaven zich bijzonder aangesproken te voelen. Ik merkte dat mensen er naar hunkeren het thema van lichamelijk genot en intimiteit met dankzegging en graagte te bespreken.

Als u net als ik meer passie dan hersenen in uw lijf heeft - d.w.z. om het gesprek in mormoonse kring aan te zwengelen, dan moedig ik u daartoe zeker aan.
Kom op broeders! Wees eens een keer wat dubbelzinnig in de priesterschapsvergadering. En zusters: geef op het eerstvolgende avondje voor de bruid - als zusters onder elkaar - voor de verandering nu eens een keer niet een broodrooster, maar een zijden slipje: voor hém!
En als de gastvrouw lachend vraagt om wat huwelijksadvies, kom dan niet aan met het afgezaagde: "Nooit boos naar bed gaan" en "Elke avond bidden".
Geef in plaats daarvan een stuk degelijk advies: voor in béd!
Ik garandeer u dat u boven aan het lijstje van genodigden komt te staan van komende bruidjes, ongeacht wat haar moeder er van denkt (of er van weet).
En bovenal, als u 's avonds lekker slapen gaat, weet dan dat u een jong echtpaartje geholpen heeft datzelfde te doen!

bron: Sunstone Magazine - July 2008 - When Virgins Collide - by Anonymous
De auteur van dit artikel heeft gevraagd anoniem te mogen blijven; niet uit angst voor gevolgen vanuit haar cultuur of de Kerk, maar omdat ze lerares is met leerlingen die uitstekend thuis zijn op het Internet. U snapt het wel.