Dit ben ik met mijn gastouders en mijn oudste gastzus.

Mijn ervaringen met de Kerk van Jezus Christus en de Heiligen der Laatste Dagen.

Hallo!
Laat ik me even voorstellen. Ik ben Marjolein Reman, 19 jaar oud en kom oorspronkelijk uit Loosdrecht. MVG heeft mij gevraagd om te schrijven over mijn ervaringen met de Mormoonse kerk. Je denkt nu vast “hoezo?”. Afgelopen schooljaar (2005/2006) ben ik nadat ik mijn HAVO diploma gehaald heb naar de Verenigde Staten vertrokken voor een uitwisseling van een jaar. Ik ben daar geplaatst in de staat Arizona, die jullie vast allemaal wel kennen van de Grand Canyon, maar vooral als de zuidelijke buurstaat van Utah.

Toen ik te horen kreeg dat ik in Arizona geplaatst was dacht ik meteen “de staat van de Grand Canyon” en “oh, wat lekker warm, ik hoef mijn winterkleding niet mee te nemen”. Op het papiertje waarop stond wie mijn gastgezin zou zijn stond ook: Religion: Mormon/LDS. Ik had werkelijk GEEN ENKEL idee wat dat was. Mijn moeder wel, die zei meteen, nou bereid je maar vast voor, het is een vrij streng geloof. Maar ik had zoiets van “nou ik zie het wel”. Ik had van te voren voordat ik naar Amerika ging, ook al met mezelf afgesproken om OVERAL voor open te staan. Dat is toch sowieso als je naar een ander land verhuisd, dan doe je dat om de cultuur te leren. Daar hoort ook geloof bij.

Voordat ik in Arizona aankwam, had ik dus geen enkel idee wat/wie mormonen waren. Ik kwam aan op een zaterdag middag, en ik had al 2 weken in Amerika gezeten dus mijn jet-lag viel aardig mee. De volgende dag was het natuurlijk zondag, en dus gingen we naar de kerk. Ik moet hier bij zeggen dat mijn gastgezin me altijd helemaal vrij heeft gelaten in de keuze of ik wél of niet mee ging naar de kerk. Wij hadden al om 8 uur kerk. Daar zat ik dan, om 8 uur in de kerk. Mijn gastzusjes waren heel lief. Ze vroegen nog aan mij: ‘Zeg, heb je een rok bij je, want zo niet, dan hangt hier een hele kast vol, kies er maar eentje uit. Voordat ik vertrok naar Amerika had ik al 1 rok gekocht, zodat ik die tenminste had voor de kerk. Goed, eenmaal aangekleed kwam ik beneden. Mijn gastmoeder legte mij uit dat omdat het de eerste zondag van de maand was, dat zei niet aten voor 5 uur ’s avonds maar dat ik gerust mocht eten.

Goed daar zat ik dan.. Dan denk je... Waarom om 8 uur? Dat komt, in Amerika waar ik woonde (Mesa) stond er op ELKE straat hoek (ik overdrijf echt niet) wel een mormoons kerk gebouw. Maar daar moesten in ELK gebouw ook 3 tot 4 gemeenschappen bijeenkomen op zondag. Vandaar. Goed, we waren gebleven bij de ‘Sacrament Meeting’ Dit is we hier in Nederland de Avondmaalbijeenkomst noemen. Eerst gingen we een van de liederen zingen, waarna de bischop z’n mededelingen deed. Daarna werden het brood en het water gezegend en omdat deze zondag de eerste van de maand was, was er daarna ‘Testimony Meeting’. Er kwamen allemaal mensen naar voren om te vertellen hoe veel zij van Jezus Christus en de Hemelse Vader hielden. Sommigen begonnen zelfs te huilen. Zie je mij daar al zitten? Een nuchtere Nederlandse meid, nog nooit in een kerk geweest (goed, 1tje dan, maar dat was katholiek) tussen de huilende mensen vanwege hun liefde voor God en Jezus?! Ik wist niet zo goed wat mij overkwam.

Dit is 'ons' kerkgebouw waar wij heengingen. Mooie bijkomstigheid was dat wij de buren van de kerk waren en het dus maar 1 minuut lopen was...

Daarna gingen we naar onze zondagsklassen. De eerste keer ging ik maar gewoon mee met mijn gastzusjes, die zaten toen allebei in ‘Young Women’ (Jonge Vrouwen), en dan in de oudste leeftijdscategorie. Ze waren bezig met het Book of Mormon.. Nou ja, ik had alleen een Groot Nieuws Bijbel meegenomen uit Nederland, dus daar kwam ik niet zo ver mee. Ik snapte ook niets van waar ze het over hadden.

Na de zondagsklassen gingen we naar Jonge Vrouwen. Ook daar was weer een testimony meeting. Dus daar heb ik niet zo heel veel meer over te vertellen.
De week erop wist ik al wel wat meer van het mormonisme. Ik had veel dingen gevraagd., bijvoorbeeld waarom er niet gegeten werd op de eerste zondag van de maand. Ik had mijn gastmoeder ook gezegd dat ik niet zo goed snapte waarover ze het nou precies hadden in de zondagsklas van de jonge vrouwen. Toen zei ze: nou dan kan je de volgende keer beter naar de zondagsklas van Young Adults gaan. In deze klas zitten namelijk meer mensen van jou leeftijd en daar snap je het waarschijnlijk ook beter omdat ze de geschriften koppelen aan dagelijkse dingen. En na de zondagsklas ga je dan met mij mee naar Relief Society (Zusterhulpvereniging.). Zo gezegd, zo gedaan. En inderdaad, ik snapte er in 1x veel meer van.

Toen school begon, stond er naast het school gebouw een raar klein gebouwtje met daarop de tekst “Seminary of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints”. Seminary? Wat is dat. Mijn gastzusje legde mij uit dat de Mormoonse kinderen bij mij op school (en dat waren er een HELE boel, kan ik je wel zeggen) daar heen gingen voor 1 les uur Mormoons godsdienst. Ik dacht: Nou dan kan ik mooi leren over de mormonen. Bijna al mijn vriendinnen en vrienden in Amerika zijn mormoon, en dit is een mooie manier om ook hun religie en motivatie te leren kennen. Dus ik ging elke dag (schoolroosters in Amerika zijn elke dag het zelfde) naar Seminary. 2005/2006 was het jaar dat het Book of Mormon bestudeerd werd, dus ik heb in dat jaar het hele Boek van Mormon gelezen, gevraagd en bestudeerd. Ik heb zelfs aan het einde van het jaar mijn “Certificate of Achievement” van the Church Educational System gekregen, dat bewijst dat ik 1 jaar seminary heb gevolgd.

	Dit ben ik samen met de broeder doe mij een jaar lang heeft lesgegeven in het Boek van Mormon; Brother Franzen.
	Dit ben ik met mijn 'diploma'.

Stiekem ben ik eigenlijk wel trots dat ik dat gehaald heb. Ik begrijp nu ook het Boek van Mormon en het Mormonisme. Sinds de tijd dat ik terug ben in Nederland heb ik verschijdene keren mensen negatief zien schrijven of praten over het Mormonisme. Ik hoor vaak van mensen die met mormonen te maken hebben dat ze ze ‘opdringerig’ vinden. Nou kan ik daar niet over mee praten want mijn gastgezin is nooit opdringerig geweest. Maar dan denk ik wel altijd terug aan het moment dat mijn gastouders terug kwamen van de Tempel met in haar handen een nederlandse kopie van het Boek van Mormon. Daarin hadden ze geschreven: “To Marjolein- We hope this brings as much direction and joy to your life as it has ours. Love, David & Elise, November 2005. Ook al weet ik voor mezelf dat ik geen Mormoon wil worden (wil is het verkeerde woord) of in de toekomstige tijd zal worden, vond ik dat een heel mooi geschenk van mijn gastouders. Waarom? Omdat voor hun het mormonisme zo veel geluk en directie geeft in hun leven, en dat ze willen dat ik dat ook krijg... dat is onbeschrijfelijk.
En als mensen dan vinden dat mormonen opdringerig zijn, vertel ik ze altijd dat verhaal, en vaak zie je dat ze toch al iets meer begrip tonen.

Zoals ik al zei: Ik ben geen Mormoon (of ander geloof), dit zal in de nabije toekomst denk ik ook niet gebeuren, maar ik heb wel ontzettend veel geleerd over mensen met een ander geloof en ben blij dat ik de mogelijkheid heb gehad om een jaar in een mormoons gezin te leven. Ik hoop dat andere mensen ook de kans krijgen andere geloven/opvattingen te mogen meemaken, en dat dat zo een beetje bijdraagt aan meer begrip en verdraagzaamheid tussen verschillende groepen mensen, van welke afkomst/geloof dan ook.

Ik hoop dat jullie mijn ervaringen met plezier gelezen hebben, en als jullie nog vragen hebben, email me gerust!

Veel liefs,

Marjolein Reman, Breda

p.s. Misschien is het ook leuk om nog even te zeggen, dat ik aan het einde van het schooljaar een week meegeweest ben op GIRLSCAMP!!! Geweldig, een week lang kamperen met mijn crazy ward leaders! Ook al was ik geen lid van de kerk, ik ben ALTIJD met open armen ontvangen! Daar ben ik echt onwijs dankbaar voor!

p.s.2. Een van mijn begeleiders uit Amerika (die overigens ook mormoonse is) kwam vorige week aan op Schiphol. En of het nou toeval was of niet, er stond daar een ouder Missionary echtpaar 2 nieuwe missionaries op te wachten....

	Ik (oranje) samen met mijn oudste gastzus en de ouders van mijn gastvader tijdens de Seminary Graduation.
	Dit ben ik met mijn begeleidster die 2 weken terug ook aankwam op Schiphol. Deze foto is genomen op de 'spirituele graduation' namelijk Baccalaureate.
	Mesa, Arizona Tempel
	Met kerst werd het hele terrein van de tempel verlicht met honderdduizenden lampjes!

Mijn gastmoeder en grootouders op seminary graduation.

klik hier voor nog meer fotomateriaal en aanvullende informatie