Grant,O Lord, that your Holy and life-giving Spirit may so move every human heart, that barriers which divide us may crumble, suspicions disappear and hatred cease; that, our divisions being healed, we may live in justice and peace,
through Jesus Christ our Lord. Amen.
Congregational Prayer of Benediction - Community of Christ - Las Vegas

Geef, O Heer, dat uw Heilige en levenschenkende Geest elk menselijk hart mag raken, dat de barrieres die ons scheiden mogen worden afgebroken, wantrouwen zal verdwijnen en haat zal afnemen; dat we door onze toenadering, in vrede en gerechtigheid mogen leven, door Jezus Christus onze Heer. Amen.
Gezamelijk Slotgebed - Gemeenschap van Christus - Las Vegas



Restorations / Herstellingen

Restorations is a monthly reflection of Latter-day spirituality by Bryan Monte, a member of the Community of Christ, living in Zeist, The Netherlands, and Robert Poort, a member of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, living in Las Vegas, Nevada. The Community of Christ is the new name of the former Reorganized Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Both churches find their origin within the faith tradition of the Restoration.

Herstellingen is een maandelijks bericht over spiritualiteit in het licht van het herstelde evangelie door Robert Poort, een Nederlander woonachtig te Las Vegas in de VS, en lid van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, en Bryan Monte, een Amerikaan woonachtig te Zeist, en lid van de Gemeenschap van Christus. De Gemeenschap van Christus is de nieuwe naam van de voormalige Gereorganiseerde Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Beide kerkgenootschappen komen voort uit de geloofstraditie van de Herstelling.


Doctrine and Covenants Section 163 / Leer en Verbonden Afdeling 163

Doctrine and Covenants Section 163

Most members of the Church of Jesus Christ of Latter Day Saints are surprised to learn that there actually is such a thing as Section 163 of the Doctrine and Covenants, and are mostly unfamiliar with the broader history of the Restoration or with the events taking place within the Community of Christ, or even that they too accept the Doctrine and Covenants as scripture. How remarkable little do we know about each other within the faith tradition of the Restoration. A monument in Broeksterwoude where in 1861 the first mormon converts in The Netherlands were baptised is only a few miles away from the Community of Christ in the neighboring village of Zwaagwesteinde. Both churches of the Restoration have chapels in the cities of Leeuwarden and Rotterdam but there are no contacts on the local or national level. Just like in the United States the members of the Community of Christ in The Netherlands are equally uninformed about "the other church".
There are of course historical explanations for the divergent theological pathsways after Nauvoo, but in this forum we like to focus on things that can unite us.
The Community of Christ in March 2007 introduced her Section 163 of the Doctrine and Covenants and while Latter Day Saints - the name for members of both churches is the same - may differ over the scriptural basis of section 163, it is clear that all those who read the text of section 163 will be impressed by the spirit in which it was written.

Click here to read the complete text of section 163.

At the bottom of this page you'll find a commentary by Bryan Monte.

 

Leer en Verbonden Afdeling 163

Leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen zullen verbaasd opkijken dat er zoiets als een Afdeling 163 van de Leer en Verbonden bestaat. Sterker nog, de meesten zijn dermate onbekend met de algemene kerkgeschiedenis van de Herstelling dat zij eigenlijk geen flauw idee hebben wat er zoal omgaat in de Gemeenschap van Christus, laat staan dat haar leden inderdaad de Leer en Verbonden als schriftuur erkennen. Heel opmerkelijk eigenlijk dat we als naaste familieleden binnen de geloofstraditie van de Herstelling zo bijzonder weinig van en over elkaar weten. Het monument te Broeksterwoude dat herinnert aan de eerste mormoonse dopelingen in 1861 ligt slechts op een steenworp afstand van de Gemeenschap van Christus in Zwaagwesteinde. Beide kerken hebben geloofsgemeenschappen in o.a. Leeuwarden en Rotterdam, maar wie zou denken dat er levendige contacten bestaan op plaatselijk of landelijk niveau heeft het mis.
Ook binnen de Gemeenschap van Christus, zowel in Nederland als in de VS, is het opvallend hoe slecht men op de hoogte is van "die andere kerk".
Er zijn natuurlijk geschiedkundige verklaringen voor de verschillende theologische wegen die de twee kerken zijn gaan bewandelen na Nauvoo, maar in dit forum zijn we meer geinterresseerd in zaken die ons zouden kunnen binden.
In maart 2007 introduceerde de Gemeenschap van Christus haar Afdeling 163 van de Leer en Verbonden en alhoewel we als Heiligen der Laatste Dagen - de benaming voor lidmaten van beider kerken - van mening kunnen verschillen over de schriftuurlijke basis van Afdeling 163, duidelijk moge zijn dat een ieder die de onderstaande tekst leest onder de indruk komt van de geest die er uit spreekt.

Hier volgt de volledige tekst van Leer en Verbonden - Afd. 163, gevolgd door commentaar van Bryan Monte:

Leer en Verbonden Afdeling 163

Op zondag 25 maart 2007 legde President Stephen M. Veazey het volgende advies voor aan de kerk en de Wereld-Conferentie. Na een studieperiode om inzicht te verkrijgen werd het advies voorgelegd aan de quorums, raden en orden van de kerk en vervolgens nogmaals aan de Wereld-Conferentie op donderdag 29 maart 2007, ter overweging om in de Leer en Verbonden te worden opgenomen. President Veazey leidde zijn "Woorden van Raadgeving aan de Kerk" in, met de volgende verklaring:

"Elke dag sinds mijn aanstelling als profeet-president draag ik de noden van de kerk in mijn hart met me mee. Af en toe scheen die zorgenlast bijna ondraaglijk.. Wellicht moest dit zo zijn, omdat deze zware verantwoording me als nooit tevoren dwong de gedachten en wil van God uit te vorsen. Het was zowel een uitdaging als een noodzakelijke leerervaring, om er naar te streven open te staan voor de invloed van de Heilige Geest en te pogen mijn eerdere vooronderstellingen te laten varen. En terwijl ik er naar streefde Gods wil op mij in te laten werken, d.m.v. gebed, studie, en het luisteren naar de stem van de Schepper door de stemmen in de geloofsgemeenschap, zegende de Geest me op verschillende, en soms verrassende wijze.
"De woorden die volgen zijn in strijd geboren, niet uit een gebrek aan inspiratie, maar door de beperkingen van een mens aan wie de verantwoordelijkheid werd toevertrouwd de onmoeting met het goddelijke te articuleren. Woorden schieten tekort als men poogt het onuitsprekelijke over te brengen en dit geeft een gevoel van onvolledigheid. Verder is het een uitdaging om taalgebruik te bezigen dat zich leent om te worden omgezet in de talen van de internationale kerk zonder verlies van essentiele betekenissen. Gelukkig hebben we de belofte dat het een van de voornaamste funties van de Heilige Geest is om te getuigen van goddelijke waarheid die verder reikt dan de beperkingen opgelegd door taal en cultuur.
"Het is aldus met grote nederigheid en dankbaarheid in mijn hart jegens God dat ik de volgende raad geef als een getuige van Gods eeuwige bedoeling en voortdurend handelen in het leven van de kerk. Ik geef daarmee deze woorden in handen van de kerk, erop vertrouwend dat de Geest de geloofsgemeenschap in staat zal stellen Gods hedentendaagse oproep steeds duidelijker te verstaan."

1. "Gemeenschap van Christus," uw naam, gegeven als een zegen Gods, is uw identiteit en uw roeping. Als u haar volle betekenis uitvorst en eigen maakt, zult u niet alleen uw toekomst leren kennen, maar de gehele schepping tot zegen zijn. Wees niet bang te gaan waar zij u wijst te gaan.

2a. Jezus Christus, de belichaming van Gods shalom, nodigt alle mensen nabij te komen en goddelijke vrede te ontvangen te midden van de moeilijke vragen en uitdagingen in het leven. Volg Christus op een manier die leidt tot Gods vrede en ontdek de zegeningen van zaligheid in al haar dimensies.

b. Deel de uitnodiging, de zending, en de sacramenten met anderen waardoor mensen de Levende Christus kunnen ontmoeten die genezing en verzoening brengt in een geest van verlossing binnen een heilsgemeenschap. Mensen te herstellen tot een gezonde en rechtvaardige verhouding met God, anderen, zichzelf, en met de aarde, ligt ten grondslag aan het pad dat u als gelovige mensen volgt.

3a. U bent geroepen als wegbaners in de wereld opdat de vrede van Christus verhoudingsgewijs en in cultureel opzicht belichaamd kan worden. De hoop van Zion wordt werkelijkheid als het visioen van Christus zichtbaar wordt in gemeenschappen van edelmoedigheid, vrede en gerechtigheid.

b. Bovenal, streef ernaar trouw te zijn aan het visioen van Christus aangaande het vredige Koninkrijk Gods op aarde. Wees moedig in het aan de kaak stellen van culturele, politieke en religieuze trends die in tegenspraak zijn met de verzoenende en herstellende doeleinden Gods. Streef naar vrede.

c. Er zijn subtiele doch invloedrijke krachten aan het werk in de wereld, waarvan sommige zelfs beweren dat ze Christus vertegenwoordigen, die er op uit zijn mensen en naties van elkaar te vervreemden teneinde hun vernietigende doeleinden ten uitvoer te kunnen brengen. Hetgeen het ene menselijk hart tegen het andere opzet door muren van angst en vooroordeel op te trekken, komt niet van God. Wees in het bijzonder op uw hoede voor dergelijke invloeden opdat deze u niet zullen scheiden of afleiden van de zending waartoe u bent geroepen.

4a. God, de Eeuwige Schepper, weent over de arme, ontheemde, mishandelde en zieke mens in de wereld en over zijn nodeloos lijden. Dergelijke omstandigheden zijn niet Gods wil. Open uw oren om de smeekbeden van moeders en vaders overal ter wereld te kunnen horen die wanhopig naar een hoopvolle toekomst voor hun kinderen zoeken. Keer u niet van hen af. Want in hun welzijn ligt uw welzijn besloten.

b. De aarde, liefdevol geschapen als een milieu waar leven kan bloeien, huivert in nood omdat de natuurlijke levensbronnen uitgeput raken door de draaglast van menselijke hebzucht en tweestrijd. De mens moet ontwaken uit zijn illusie van onafhankelijkheid en ongeremde consumptie zonder blijvende gevolgen.

c. Laat de aktiviteiten van de kerk op educatief terrein en op het gebied van gemeenschapsontwikkeling mensen van alle leeftijden er toe uitrusten dat ze de vredesethiek van Christus in alle levensomstandigheden uitdragen. Bereid nieuwe generaties discipelen voor een nieuw licht te werpen op de verbijsterende problemen van armoede, ziekten, oorlog, en afbraak van het milieu. Hun bijdragen zullen veelvoudig zijn als hun harten gericht zijn op Gods wil voor de schepping.

5a. De Raad der Twaalven wordt aangespoord om haar roeping als apostelen van de vrede van Christus enthousiast te omhelzen in al haar dimensies. De Twaalf worden de wereld ingestuurd om leiding te geven aan de zending van de kerk van herstelling d.m.v. relevante verkondiging van het evangelie en het stichten van koers-gemeenschappen van vrede en gerechtigheid die de visie van Christus weerspeigelen. Als de apostelen uit gaan in geloof en gezamelijke doelstelling, zich vrijmaken van andere verplichtingen, zullen zij worden gezegend met een steeds grotere capaciteit om Christus' hoopvolle boodschap en herstelling voor de schepping uit te dragen.

b. Teneinde het zendingswerk te bespoedigen, moeten de Twaalf en de Zeventig nauw betrokken zijn bij de allesomvattende zending van het evangelie. De zeventig moeten de wegbaners van de vrede van Christus zijn, de weg banend om het apostolische getuigenis meer ontvankelijk te maken.

c. Er moeten richtlijnen worden opgesteld aangaande de roepingen en opdrachten aan de Presidenten der Zeventig en leden van de Quorums van Zeventig t.b.v. een zo hoog mogelijk samenwerkingsniveau met de Raad der Twaalven.
De Twaalf, de Presidenten der Zeventig, en het Quorum van Zeventig moeten voldoende tijd samen doorbrengen teneinde een wederzijds begrip te verzekeren van prioriteiten en werkwijzen in relatie tot het evangelie.

6a. Het Priesterschap is een heilig verbond dat de edelste vorm vertegenwoordigt van rentmeesterschap over lichaam, geest, en menselijke verhoudingen. Het priesterschap moet bestaan uit nederige en integere mensen die gewillig zijn zich ten dienste te stellen voor anderen en voor het welzijn van de geloofsgemeenschap.

b. Priesterschapsroepingen die echt gezaghebbend zijn komen voort uit een toenemende capaciteit om anderen tot zegen te zijn. Helaas zijn er sommigen die verkozen het priesterschap te zien als een voorrecht of als een platform om persoonlijke perspectieven uit te dragen. Anderen zien het priesterschap als een bijzaak in hun leven en verontachtzamen de nodige voorbereiding en toewijding.

c. Het is een blijvende verwachting dat het priesterschap voortdurend aan haar roepingen gehoor zal geven in de vorm van geestelijke groei, studie, voorbeeldige edelmoedigheid, ethische keuzen, en in het ten volle verantwoording afleggen over haar bediening. Hoe kan de Geest vaten vullen die onwillig zijn hun capaciteit te vergroten om een volledige mate van Gods genade en waarheid te geven en te ontvangen?

d. Eerder gegeven raad aangaande de noodzaak werkwijzen te ontwikkelen waardoor het priesterschap haar roeping kan verdiepen en haar toewijding t.o.v. aktieve dienstverlening kan bepalen, blijft van toepassing en zou bewuster moeten worden nagestreefd. Het Eerste Presidentschap zal richtlijnen geven voor werkwijzen die gevolgd kunnen worden t.b.v. culturele gevoeligheid op verscheidene kerkelijke terreinen. De uiteindelijke verantwoording voor getrouwheid in het priesterschap ligt echter fundamenteel bij het individu dat gehoor geeft aan de noden en verwachtingen van de geloofsgemeenschap.

7a. Schriftuur is een onmisbare getuige voor de Eeuwige Bron van licht en waarheid, welke niet volledig in een taal of vergankelijke vorm kan worden kan worden vervat. Schriftuur werd geschreven en gevormd door mensen op basis van openbaring en voortdurende inspiratie door de Heilige Geest te midden van tijd en cultuur.

b. Schriftuur moet niet worden aanbeden of vergoddelijkt. Alleen God, de Eeuwige waar de schriften van getuigen, is aanbidding waardig. Gods wezen, zoals in Jezus Christus geopenbaard en bevestigd door de Heilige Geest, vormt de uiteindelijke maatstaf waardoor schriftteksten moeten worden uitgelegd en toegepast.

c. Het behaagt God niet wanneer delen van de Schrift worden gebruikt om een bepaald geslacht, ras, of bevolkingsgroep te minimaliseren of te onderdrukken. Misbruik van de Schriften is verantwoordelijk voor heel wat physiek en emotioneel geweld aangedaan aan een aantal van Gods geliefde kinderen. De kerk is opgeroepen daarvoor uit te komen en zich van een dergelijke houding en gedrag te bekeren.

d. Schriftuur, profetische leiding, en bezinning binnen de geloofsgemeenschap dienen hand in hand te gaan bij het openbaren van wat waarlijk Gods wil is. Volg dat pad, de weg van de Levende Christus, en u zult meer dan genoeg licht ontvangen voor de reis die voor u ligt.

8a. De Tempel is een instrument t.b.v. voortdurende openbaring in het leven van de kerk. Haar symbolisme en bediening roepen de mens op tot eerbied in tegenwoordigheid van het Goddelijk Wezen. Transformerende ontmoetingen met de Eeuwige Schepper en Verzoener liggen gereed voor degenen die haar geestelijke wegen bewandelen; genezing, verzoening, vrede, versterking van geloof, en kennis.

b. Er zijn andere heilige bedieningen die als bronnen van levend water voortspringen uit de Tempel om mensen te helpen de pijn en moeilijkheden van het leven te verzachten en op te lossen. Laat de Tempel steeds weer tot leven komen als een heilige plaats van aanbidding, onderwijs, het versterken van de geloofsgemeenschap en het voorbereiden tot discipel t.b.v. alle leeftijden.

c. Waar deze bedieningen volledig tot hun recht komen, zullen ontvankelijke gemeenten rond de Tempel en overal ter wereld opleven en toegerust worden voor doelmatiger bediening. Van groot belang is daarbij te begrijpen dat de Tempel de gehele kerk oproept een heiligdom van de Vrede van Christus te worden, waar mensen uit alle landen, etnische groeperingen en levensomstandigheden bijeen vergaderd kunnen worden in een geestelijke woning zonder scheidingsmuren, als een vervulling van het visioen waarvoor Jezus Christus zijn leven opofferde.

9. Getrouwe discipelen handelen vanuit een groeiend besef van Gods uitbundige goedheid, door zoals hun hart hun ingeeft samen met anderen te delen, zonder daartoe geboden of gedwongen te worden. Ontdoe u van de boeien van een conventionele cultuur die voornamelijk het eigenbelang dient. Geef op uitbundige wijze naar mate van uw reele mogelijkheden. Eeuwige vreugde en vrede wacht degenen die in edelmoedige genade toenemen, voortkomende uit gepassioneerde harten die onbaatzuchtig met anderen delen. Hoe zou het immers anders kunnen in het rijk van God die in eeuwigheid alles geeft t.b.v. het welzijn van de schepping?

10a. U bent zowel gezamenlijk als individueel geliefd met een eeuwigdurende liefde die zich in elke getrouwe stap verheugd. God verlangt er na u tot zich te nemen opdat wonden mogen worden genezen, leegheid moge worden gevuld, en hoop versterkt moge worden.

b. Keer u niet af in trots, angst, of schaamte van Degene die slechts het beste met u en met uw geliefen voor heeft. Nader uw Eeuwige Schepper met open hart en verstand en herontdek de zegeningen van het evangelie. Sta open voor goddelijke genade.

11a. God roept een profetische gemeenschap voort te komen uit de landen van de wereld; een gemeenschap die gekenmerkt wordt door een ongebruikelijke toewijding aan Gods vrede en mededogen zoals in Jezus Christus geopenbaard. Door goddelijke genade en wijsheid is deze geloofsgemeenschap daartoe toegerust en werd haar uitbundige gaven, mogelijkheden en kansen geschonken. De grootste van die gaven is de kracht van gemeenschap in Christus zoals die plaatselijk op onmiskenbare wijze tot uiting komt, tegelijkertijd gezamelijke visie, gefundeerde geloofsinzichten en zendingsopdrachten over de gehele wereld hooghoudend.

b. Er zijn veel zaken die maar al te snel de tijd en energie van de kerk kunnen opeisen . Het is echter een uitdaging aan een profetisch volk gegeven om datgene te onderscheiden en na te streven wat het belangrijkste is voor de reis die voor ons ligt.

Als toevoeging aan het bovenstaande, wil ik uitdrukking geven aan de liefde in mijn hart voor de kerk zoals ze is en zoals ze zich ontwikkelt. Ondanks de uitdagingen die er mee gepaard gaan, doet het mij een genoegen u te kunnen dienen, mijn broeders en zusters in Christus, die door het avontuurlijke visioen en de geest van de Herstellingsbeweging worden vervuld. Mogen we toekomstige wegen bewandelen met vertrouwen in elkander, erop vertrouwend dat Degene die de kerk in het leven riep, haar zal blijven leiden ter vervulling van een goddelijk doel.

Genade en Vrede,
Stephen M. Veazey
President van de Kerk

Independence, Missouri
29 maart 2007

Commentary on Section 163 to the Community of Christ Doctrine and Covenants

By Bryan Monte, Community of Christ member, Rotterdam, The Netherlands

The Community of Christ has had Section 163, the most recent addition to its Doctrine and Covenants, for more than a year and half now. There have been summer Sunday services and lectures at Stone Church, the Mother Church in Independence, Missouri, in 2007 and 2008 about this new scripture and passages from it have been explicated in articles by church leaders in The Herald, the church magazine. In addition, passages have also been quoted frequently in the CofC’s weekly scripture lectionary used as a guide for Sunday worship around the world. If acted upon by the leadership and implemented by the membership, Section 163 may prove to be as theologically important for the early 21 st century Community of Christ church as perhaps Sections 42, 57 and 76 were for the Kirtland and Independence churches and Sections 107, 109 and 110* (LDS sections 124, 127 and 128)) were for the Nauvoo church.

Section 163 is presented in a format similar to former-President W. Grant McMurray’s two revelations (Sections 161 and 162). Unlike the five previous Smith church presidents’ revelations, Section 163 contains no calls to the top-tier priesthood positions (such as bishop, evangelist (LDS patriarch) or apostle. It is purely a theological document, which, if fully implemented, should have wide-ranging consequences for the Community of Christ’s future.

The first seven of the eleven “lines” of Section 163 mention the new name of the church, discuss the importance of ministries of healing and reconciliation, God’s sadness at the “unnecessary suffering” in the world and humankind’s lack of good stewardship of the earth, the creation of “pathways….for peace”, and provides counsel on how Twelve and Seventy should operate (the Twelve creating “signal communities of justice and peace” and the Seventies as “forerunners of Christ’s peace, preparing the way for apostolic witness”), the nature of priesthood, and the appropriate use of scripture.

Lines 4a-b mention how God “weeps for the poor, displaced, mistreated and diseased of the world” and further states that “(T)he earth….shudders in distress….exhausted from carrying the burden of human greed and conflict.” Thus, the church is called to be more socially, politically and environmentally aware.

Lines 7a-d on scripture are especially important because they refer to scripture as a “witness” to understanding the Divine, but not the Divine itself and that scripture must be “affirmed by the Holy Spirit.” In addition, the church is admonished that “Scripture is not to be worshiped or idolized…and that “It is not pleasing to God when any passage or scripture is used to diminish or oppress races, genders or classes of human beings.” This certainly seems to counsel a more historical, less literal and perhaps more tolerant view of scripture for church members. Some lesbian, gay, bisexual and transsexual (LGBT) church members certainly hope that this passage will be interpreted as the beginning of the end of scripture bashing and the oppression of sexual minorities in the Community of Christ. In line 7c the church is further admonished “to confess and repent of such attitudes and practices.” One of my acquaintances from Independence, a long-time church member and high priest, told me he couldn’t recall the last time the RLDS/CofC church had been called to repent via divine instruction via the D&C or from the pulpit by a church president.

Lines 8 through 11 discuss the present and future role of the Independence Temple, how new ministries related to “worship, education, community building and discipleship preparation,” will be created, how “faithful disciples” should generously give to the church, how they should “not turn away in pride fear or guilt from the One who seeks the best for you” how “God is calling for a prophetic community to emerge,” and how this community will be “expressed locally in distinctive fashions while upholding a unity of vision.”

Once again, line 8 is probably of one of the most important in this section in that it mentions “additional sacred ministries that will spring forth from the Temple as rivers of living water to help people soothe and resolve the brokenness in their lives.” At present, the only ceremony that is held regularly at the Temple is the Daily Prayer for Peace at 1 PM in which those present pray for a peace in a specific country. In addition, the Peace Colloquy is held at the Temple for one weekend annually. The Temple has also been used for other religious gatherings – high priest conferences, worship services for World Conference, sacred music programs and by religious organizations outside the church such as Church Women United. Many church members, however, are curious what other functions the Temple will have in the years to come.

In addition, many are curious how the idea of community building, mentioned in lines 3a, 4c, 5a, and 8b and which was also the topic of the most recent Peace Colloquy will be achieved.

Section 163 ends in line 11b, by mentioning that the church needs to decide from the “many issues” at hand, “what matters most for the journey ahead.” Some members see this as a practicality since many of the objectives may take decades to implement. Others see it as a sort of escape clause that may later allow the church to scuttle anything which is unpopular among the membership. Only time will tell how Section 163, as all other documents in the CofC Doctrine and Covenants, will be implemented by church leaders and members.

*These sections were removed from the RLDS Doctrine and Covenants by the Church World Conference in the 1990s.