Grant,O Lord, that your Holy and life-giving Spirit may so move every human heart, that barriers which divide us may crumble, suspicions disappear and hatred cease; that, our divisions being healed, we may live in justice and peace,
through Jesus Christ our Lord. Amen.
Congregational Prayer of Benediction - Community of Christ - Las Vegas

Geef, O Heer, dat uw Heilige en levenschenkende Geest elk menselijk hart mag raken, dat de barrieres die ons scheiden mogen worden afgebroken, wantrouwen zal verdwijnen en haat zal afnemen; dat we door onze toenadering, in vrede en gerechtigheid mogen leven, door Jezus Christus onze Heer. Amen.
Gezamelijk Slotgebed - Gemeenschap van Christus - Las Vegas



Restorations / Herstellingen

Restorations is a monthly reflection of Latter-day spirituality by Bryan Monte, a member of the Community of Christ, living in Zeist, The Netherlands, and Robert Poort, a member of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, living in Las Vegas, Nevada. The Community of Christ is the new name of the former Reorganized Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. Both churches find their origin within the faith tradition of the Restoration.

Herstellingen is een maandelijks bericht over spiritualiteit in het licht van het herstelde evangelie door Robert Poort, een Nederlander woonachtig te Las Vegas in de VS, en lid van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, en Bryan Monte, een Amerikaan woonachtig te Zeist, en lid van de Gemeenschap van Christus. De Gemeenschap van Christus is de nieuwe naam van de voormalige Gereorganiseerde Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Beide kerkgenootschappen komen voort uit de geloofstraditie van de Herstelling.

This month / Deze maand :

Report on a visit to the Rotterdam Second Ward of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints

Verslag van een bezoek aan de Wijk Rotterdam II van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen

By Bryan R. Monte

In the spirit of this Restorations forum, I visited the second Rotterdam ward of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints on 17 February 2008. This ward and its building is located in the center of Rotterdam, a five minute walk from the Rotterdam Blaak Dutch Railways station. As I emerged from this underground station, the first thing I noticed were the yellow blocks of the Kubuswoningen, stacked on their points not on the sides which visually seem about to tumble down into the street, one of the many modern buildings in Rotterdam,. Most of the center of Rotterdam is new because it was bombed by the Germans in 1940 to force the Dutch capitulation. This gave the impetus after the war for many organizations and churches to help rebuild the city, as did the Latter-day Saints when they built a chapel in the Oosteindestraat in the city center in 1954 and the Community of Christ, then known as the Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints, in the Groenezoom in Vreewijk in 1958.

When I arrived at the LDS chapel around one-fifteen in the afternoon, the priesthood and Relief Society were conducting their meetings. I found the general priesthood meeting in the chapel. A group of about 20 men where sitting in the left-hand side pews listening for their assignments. I sat towards the back around looked around at the building’s architecture and decor. The chapel has second story clerestory windows with typically Dutch Reformed style almost-transparent stained glass in muted pink, purple, orange and yellow colors that let in lots of light but also afford privacy from passersby on the street. The sanctuary is filled with rows of old, worn, wooden benches which I would estimate would seat approximately 200 to 300. On the rostrum in front are the traditional, semicircular rows of theater-style seats for meeting presiders and the choir. What I found most unusual in this building was a painting of Joseph Smith literally bowled over by his encounter with the Divine that hung on the left-hand side wall of the chapel. I was later informed by one of the ward attendees, that this painting was notable exception to the traditional, non-iconographic décor of Mormon chapels.

I had just unzipped my coat when I was asked by the leader of the priesthood meeting to introduce myself. After the general meeting, I was invited by some of the older priesthood members to attend a meeting of 8 to 10 men between the ages of 30 to 70 during which they discussed TheTestimony of Joseph Smith church curriculum which I had read about in Sunstone magazine. The group discussed the circumstances surrounding the translation of the Book of Mormon – how it was translated, where it was translated, what was included on the plates that were translated, etc. The text emphasized that the Book of Mormon is the sluitsteen – the keystone of the Mormon religion. One of the priesthood members, Brother Roberts, an American living in the Netherlands, generously shared his copy of this book with me so that I could read on with the others.

Between priesthood and Sunday school class, Brother Roberts asked me some questions about my background as we stood in the church’s front lobby. He asked me if I was from the Community of Christ and I said I was. He asked me about my motivation for my visit and I said I was a researcher investigating the different Restoration congregations and wards in the Netherlands. Next, I was invited to attend Sunday school and it was suggested that I go to the investigators’ class which Brother Roberts attended with me. There I found ten people, about 6 people of color, including one of the two missionary sisters, and two Dutchmen, one of whom was a native-speaker elder who helped the two sisters get through their explanation of the plan of salvation in Dutch. Lots of scripture references were given and thick, well-worn scriptures were used to search for passages related to the afterlife and the three degrees of glory. I shared the sister missionaries’ discomfort as they struggled to pronounce the difficult Dutch word for the veil, sluier, which separates this world from the next. At the end of the class one of the sister missionaries asked the investigators to pray for a testimony about the plan of salvation they had just spent the last three quarters of an hour describing.

After Sunday school class came the sacrament service. It was here I noticed the significant presence of people of color in the ward, of Portuguese and/or Afro-Caribbean descent, who comprised approximately 15% to 20% of the approximately 50 attendees. Here two younger ward members read stories and/or gave their testimonies. A boy who couldn’t have been more than twelve struggled to read a passage about Joseph Smith’s and Oliver Cowdery’s ordination into the Aaronic priesthood. It was probably his first time at the microphone and when he was finished, he was relieved to go back and sit down next to his mother in one of the chapel’s pews. The second young woman got up and read her mother’s testimony about her battle with kidney disease and how her father had donated a kidney to someone else so that her mother would receive one in return. The last speaker was Brother Roberts who said that the message of the gospel was quite simple – to choose to do good and not evil.

Whilst listening to the talks and testimonies, I was reminded of how tactile Latter-day Saints are during sacrament meeting – how mothers and fathers hold their children to keep them quiet and/or show their affection. I watched some very young children towards the front of the chapel play quietly under the pews. I also saw a mother gently lift up her daughter’s long hair from the back of her neck and a young father roll a pram back and forth in one of the sanctuary’s aisles. In addition, I noticed that there were more empty seats in the chapel than those that were filled, something which is also true of the Community of Christ congregation that I attend in Rotterdam.

During the sacrament meeting, as Robert Poort mentioned in his report about the Las Vegas Community of Christ congregation, the same prayers were said over the bread and water in the LDS church as in the CofC church. As I took the bread and the water, I was grateful for the opportunity to share communion with my LDS “cousins”. I also prayed for the mother and father of the young woman who spoke and that somehow, someday, all the churches of the Restoration would be able to join together again in the great work that still lies before us.


Verslag van een bezoek aan de Wijk Rotterdam II van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen

door Bryan R. Monte

In de geest van dit Herstellings forum, bezocht ik op 17 februari 2008 de Tweede Rotterdamse Wijk van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Het wijkgebouw staat in het centrum van Rotterdam, op vijf minuten loopafstand van het NS station Blaak. Toen ik uit dit ondergrondse station naar buiten kwam vielen me direct de geelgekleurde Kubuswoningen op, kubussen die op hun punt staan i.p.v. op hun vlakke kant, waardoor ze de indruk wekken dat ze elk moment de straat in kunnen tuimelen. Ze maken deel uit van de vele moderne bouwwerken in Rotterdam; veel van de Rotterdamse binnenstad is nieuw vanwege het duitse bombardement in 1940 om de Nederlanders tot overgave te dwingen. Na de oorlog was dit de aanzet voor heel wat organisaties en kerkgenootschappen de stad te helpen herbouwen, zoals ook voor de Heiligen der Laatste Dagen die in 1954 een kapel aan het Oosteinde bouwden, in 1958 gevolgd door de Gemeenschap van Christus, de toenmalige Gereorganiseerde Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, aan de Groenezoom in het stadsdeel Vreewijk.

Toen ik om ongeveer kwart over een 's middags bij het HLD-kerkgebouw aankwam, waren de priesterschap en Zusters Hulp Vereniging met hun vergaderingen bezig. Ik vond de algemene priesterschapsvergadering in de kapel bijeen. Een groep van zo'n 20 mannen zat aan de linkerzijde van de kapel in de banken terwijl een aantal priesterschapstaken werd toegewezen. Ik ging achterin zitten en keek om me heen naar de architectuur en het decor van het gebouw. De kapel had een verhoogd plafond met in het bovenste gedeelte van de zijmuren gebrandschilderd raamwerk in een typisch Nederlands Gereformeerde stijl met bijna doorschijnende gebrandschilderde ramen die veel gedempt licht doorlaten in roze, paarse, oranje en gele kleurschakeringen, maar die desalniettemin voorkomen dat voorbijgangers naar binnen kunnen kijken. In de kapel vinden we oudere, nogal verweerde, houten kerkbanken met naar mijn schatting plaats voor zo'n twee tot driehonderd kerkgangers. Op het podium aan de voorzijde zien we de traditionele half-ronde rijen klapstoelen voor leidinggevenden en het koor. Wat me vooral opviel in dit gebouw was een schilderij dat aan de linkermuur van de kapel hing met daarop een afbeelding van Joseph Smith die letterlijk voorover valt bij zijn aanblik van de Godheid. Later vertelde een van de kerkbezoekers me dat dit schilderij een opvallende uitzondering was op het traditionele décor in mormoonse kerkgebouwen, waar men in de kapelruimten meestal geen afbeeldingen aantreft.

Ik had nog maar net de ritssluiting van m'n jas losgemaakt toen een priesterschapsleider me verzocht mezelf even te introduceren. Na het inleidende vergadergedeelte werd ik door een groep oudere priesterschapdragers gevraagd een bijeenkomst van zo'n 8-10 mannen tussen de leeftijd van 30 en 70 jaar bij te wonen waar zij het boek Leringen van de Profeet Joseph Smith bespraken, dat deel uitmaakt van een lesprogramma waarover ik al eerder in het tijdschrift Sunstone Magazine gelezen had. De groep besprak de omstandigheden rond de vertaling van het Boek van Mormon - hoe en waar het werd vertaald, wat op de platen stond die werden vertaald, etc. De tekst benadrukte het Boek van Mormon als de sluitsteen van het Mormonisme. Een van de priesterschapdragers , br.Roberts, een Amerikaan woonachtig in Nederland, was zo vriendelijk zijn boek met me te delen zodat ik de les kon volgen.

Tussen de priesterschaps- en zondagschoolklas stonden we in de hal van de kerk, en vroeg broeder Roberts me over mijn achtergrond. Ik bevestigde dat ik lid ben van de Gemeenschap van Christus, en als antwoord op zijn vraag waarom ik op bezoek kwam legde ik uit dat ik de Herstellingskerken en haar gemeenten en wijken in Nederland aan het onderzoeken was. Vervolgens werd ik uitgenodigd de onderzoekersklas tijdens de zondagschoolperiode bij te wonen, samen met broeder Roberts die me vergezelde. De klas werd door tien mensen bijgewoond, zes van hen waren allochtonen, inclusief een van de twee zuster-zendelingen, en twee andere broeders, waarvan de ene een Nederlandse Elder was, hielpen de zuster-zendelingen bij hun uitleg in het Nederlands over het plan van zaligheid. Er waren veel verwijzingen naar de schriften, en men hanteerde volumineuze, duidelijk veelgebruikte, exemplaren van de schriften om teksten op te zoeken over het hiernamaals en de drie graden van heerlijkheid. Ik kon me goed verplaatsen in de moeite die een van de zuster-zendelingen had met het uitspreken van het moeilijke nederlandse woord 'sluier', die deze wereld van de toekomstige wereld scheidt. Aan het eind van de les vroeg een van de zendelingen-zusters de onderzoekers om te bidden voor een getuigenis van het plan van zaligheid waar ze de afgelopen drie kwartier over hadden gesproken.

Na de zondagschool was het tijd voor de avondmaalsvergadering. Daar viel het me op hoeveel allochtonen er wel waren in de wijk, van Portugese en/of Afrikaans-Caribbische afkomst die zo'n 15 tot 20 % uitmaakten van de ongeveer 50 aanwezigen. In de dienst lazen twee jongere wijkleden verhalen voor en/of gaven ze hun getuigenis. Een jongen van hooguit twaalf worstelde zich door het voorlezen van een tekst over de verlening van het aaronisch priesterschap aan Joseph Smith en Oliver Cowdery. Het was waarschijnlijk zijn eerste keer achter de microfoon en toen hij klaar was, ging hij opgelucht weer in de bank naast zijn moeder zitten. Een tweede jonge spreekster las voor uit een getuigenis van haar moeder over haar problemen met een nieraandoening en hoe haar vader als donor een van zijn nieren had afgestaan voor iemand, zodat haar moeder op haar beurt een nier zou kunnen ontvangen. Broeder Roberts was de slotspreker en zei dat de boodschap van het evangelie heel eenvoudig is - voor het goede te kiezen en niet voor het kwaad.

Terwijl ik luisterde naar de toespraken en getuigenissen, werd ik er nog eens aan herinnerd hoezeer heiligen der laatste dagen gevoelsmatig met elkaar omgaan tijdens de avondmaalsvergadering - hoe vaders en moeders dicht bij hun kinderen zitten om hen stil te houden/of hen hun genegenheid te tonen. Ik zag heel jonge kinderen ergens vooraan in de kapel heel stil onder de banken spelen. Ik zag een moeder die zachtjes haar dochters lange haar streelde en een jonge vader die een kinderwagen op en neer bewoog in het gangpad. Verder zag ik dat er meer lege dan volle banken in de kapel waren, maar dat geldt ook voor de gemeente waarvan ik deel uitmaak van de Gemeenschap van Christus in Rotterdam.

Tijdens de avondmaalsvergadering worden dezelfde gebeden over brood en water uitgesproken in onzer beide kerken, zolas Robert Poort al opmerkte in zijn verslag over de Gemeenschap van Christus in Las Vegas. Terwijl ik nam van het brood en het water, was ik dankbaar voor de gelegenheid om op die manier communiteit te ervaren met mijn HLD 'neven en nichten'. Ik bad ook voor de vader en moeder van de jonge spreekster en dat op de een of andere manier op een goede dag alle kerken van de Hersteling zich wederom samen sterk zullen kunnen maken voor de grootse arbeid die voor ons ligt.