Het onderstaande door MVG vertaalde artikel dat onlangs verscheen in Sojourners is vooral gericht op een amerikaans lezerspubliek, maar biedt ons ook als heiligen der laatste dagen, binnen én buiten de Verenigde Staten, een boeiend perspectief.

"Verwerpt daarom oorlog en verkondigt vrede." (Leer en Verbonden 98:16)

Een Oproep tot Bekering

door Jim Wallis

De kerk vormt het internationale Lichaam van Christus, en "God Bless America" staat niet in de Bijbel.

Zou het kunnen zijn dat te veel amerikaanse Christenen in eerste instantie Amerikaan zijn en pas op de tweede plaats Christen zijn? Wanneer we zeggen: "We zijn allereerst Christen en pas daarna inwoners van een bepaald land", gaat het meer over ons begrip van kerk-zijn dan over politiek. Deze simpele bevestiging zou, wanneer toegepast, een grondige verandering betekenen in de verhouding tussen amerikaanse Christenen en de politiek van overheidswege. Denkend aan de heftige discussies rond politiek en de oorlog in Irak, betreft het daarbij vooral onze theologie en onze kerkelijke leer; ons begrip van kerk-zijn.
Veel Christenen in de VS schonken meer aandacht aan een amerikaanse versie van nationalisme dan aan de kerk als Lichaam van Christus. De beide zijn nu in conflict met elkaar, en het is aan ons om te bepalen aan wiens kant we staan, daar gaat het om. Evenals het internationale Lichaam van Christus ben ik van mening dat de eenzijdige uitgeroepen oorlog in Irak als 'voorzorgsmaatregel' geen oorlog was die onvermijdelijk was. Naar mijn gebedsvolle en voorzichtige overtuiging was het een oorlog naar keuze, niet uit noodzaak. Voor de invasie in Irak waren er mensen die oprecht geloofden dat het een gerechtvaardigde oorlog zou kunnen zijn. Maar na vijf jaren conflict, de aanhoudende oorlog in Irak, valt e.e.a. niet te rijmen met het begrip 'gerechtvaardigde oorlog' en hetzelfde geldt voor de dreigende militaire aanval op Iran. Geloof vereist van ons dat we niet-gerechtvaardigde oorlogen beeindigen, en toekomstige oorlogen voorkomen. Ik moet helaas zeggen dat deze oorlog ondermijnend is geweest voor onze hoogstaande godsdienstige en nationale waarden en het morele aanzien van de Verenigde Staten in de wereld.
Erger nog, wereldwijd krijgt men de indruk dat de kerken in de VS de oorlog hebben gesteund, en daarmee de boodschap van Christus geweld hebben aangedaan. Ik ben nog steeds van mening dat de wereld moreel leiderschap van de VS verwacht, maar geen overheersing.
In een debat met Richard Land ten tijde van de "Family Research Council's Value Voters Summit" waardeerde ik zijn opmerking dat dat voor Christenen het 'God en Vaderland' geen afgod moet gaan worden. Als leider van de "Southern Baptist Convention" zei hij: "dat we de verleiding moeten weerstaan om Amerika als Gods uitverkoren volk en natie te beschouwen."
De gedachte dat God Amerika een bijzondere rol in de wereld heeft toebedacht, is een leerstelling die met verplichtingen, verantwoordelijkheden, opoffering en dienstbaarheid gepaard moet gaan; niet met hoogmoed, privilege en arrogantie.

Een tijd voor Bekering

Ik had de afgelopen tijd verscheidene telefoongesprekken met evangelisch-christelijke leiders. In deze persoonlijke gesprekken zeiden ze dat ze 'onder ons gezegd en gesproken' nu tot het inzicht waren gekomen dat ze het bij het verkeerde eind hadden t.o.v. de oorlog in Irak, en dat de rampzalige oorlogspolitiek van hun land en van de president die ze steunden, een diepgaand zelfonderzoek bij hen heeft losgemaakt. Velen van hen vertelden me met name dat ze behoefte hebben aan een zekere mate van bekering, na hun steun voor de oorlog, dat ze tot het inzicht waren gekomen hun regering te snel en te gemakkelijk te hebben geloofd, en dat ze zich v.w.b. de toekomst voornamen zich minder snel te laten overhalen oorlogen te beginnen. Het falen van de oorlogspolitiek, die veiligheid noch democratie bracht, deed heel wat van deze christelijke leiders zich afvragen of oorlogsvoering eigenlijk wel de aangewezen weg is om veiligheid en stabiliteit te bereiken. Ze gaan meer belang stellen in een overheid die armoede en ziekte bestrijdt als een doeltreffender manier om overal ter wereld vriendschapbanden te kweken.
Verder zijn velen van hen een mondiale dialoog met andere kerkelijke leiders aangegaan, en staan ze meer open voor andere perspectieven dan voorheen.
Ze ervaren de realiteit van het kwaad nog steeds als een serieus probleem maar beginnen zich wel af te vragen of een nadrukkelijke militaire oplossing de meest effectieve c.q. de meest christelijke benadering is.
Bekering is meer dan een spijtbetuiging, ze vereist van ons dat we toegeven dat we op de verkeerde weg waren, dat we nieuwe paden gaan bewandelen.
Dat is ook de bijbelse betekenis van "metanoia", het woord dat het Nieuwe Testament gebruikt voor "bekering", afgeleid van het woord "metamorfose".
Bekeren betekent transformeren, en daar gaat het nu precies om; het zich niet langer conformeren aan de amerikaanse buitenlandse politiek van oorlog en angst.
Het kan beter. De wereldwijde kerk voelt het aan; de wereld hongert er naar.
Gezien het grote belang van de kwestie Irak, Iran, en het buitenlands beleid van de VS in de verkiezingen in 2008, kan men zich geen beter moment voorstellen voor de kerken in de VS, zich in woord en daad te bekeren van hun misplaatste en misleidende steun voor Amerika's misstappen. De tijd is nu eindelijk aangebroken voor de kerk in Amerika de vredestijding van Christus te gaan verkondigen en duidelijk te maken bij wie we horen, vooral op het zo belangrijke terrein van conflict-beheersing.
Nationalisme verhoudt zich slecht tot het Koninkrijk Gods.
De kerk is het internationale Lichaam van Christus en "God bless America" staat niet in de Bijbel.
Een mondiaal politiek perspectief gaan ontwikkelen, de belangen van andere landen als de onze achten, en vooral net zo veel belang stellen in de kinderen van de wereld als in onze eigen kinderen; dit alles zal onze politieke zienswijze grondig veranderen.

Jim Wallis is hoofdredakteur van Sojourners en auteur van:
"The Great Awakening; Reviving Faith and Politics in a Post Religious Right America" (HarperOne, January 2008).