“Ik heb het gevoel dat ik thuis gekomen ben”

ERVARINGEN VAN EEN “OPEN HUIS MEDEWERKER” VAN DE DEN HAAG TEMPEL IN 2002

door Jan Weening

N.a.v. mijn aanmelding als vrijwilliger bij het open huis van de Den Haag tempel kreeg ik de uitnodiging om mij op dinsdag 20 augustus, woensdag 21 augustus, donderdag 22 augustus en vrijdag 23 augustus ’s middags om 14:00 u. bij de persoon te vervoegen die de leiding had over het “vrijwilligerswerk”. Dat was in mijn geval br. Kleijweg, de ringpresident. Elke middag kregen we wat uitleg (verbeteringen, enz.) en kregen we onze opdrachten; wilt u b.v. gids zijn, gastvrouw/man, zendelingen helpen, bij de (blauwe) overschoenen staan, in de tempel staan als “hulp” en nog meer.
De middagdienst eindigde om 21:00 u. ’s avonds.

De eerste middag, resp. avond werd ik gevraagd om de zendelingen in het souterrain te helpen. Dat betekende zendingswerk doen! Ik hoorde vele positieve reacties. Eén man vroeg mij: “hoe wordt je eigenlijk lid van uw kerk?” Het verbaasde mij dan ook nauwelijks dat hij de volgende dag er weer was en mij haast verontschuldigend aankeek. Tijdens deze eerste dag viel er veel hemelwater naar beneden en de luifel bij het souterrain begaf het opeens met een behoorlijke klap. Gelukkig vielen er geen gewonden en werd er niemand spontaan gedoopt..!!

De tweede dag mocht ik bij de blauwe overschoenen staan, u weet wel, die van plastic. Hier was het hard werken, want we gingen voor het eerst over de tweeduizend mensen (per dag) grens. We struikelden haast over elkaar in de foyer, maar dat was een plezierig struikelen! De “teller” kon haast de mensen niet meer bijhouden (hij stond bij de desk). Wat mij bijzonder opviel was een vrouw die helemaal in het wit gekleed was, wat mooi! Ook de journalist die br. Klunder tijdens de rondleiding nauwgezet met zijn microfoon volgde, viel mij op.

De derde dag was ik begroeter bij het souterrain, dus bij de ingang. Het viel mij op dat als de mensen weggingen ze mij allemaal bedankten. Ik had hen alleen maar welkom geheten. De verscheidenheid van de mensenstroom viel mij hier op; voetbalsupporters (FC Den Haag), satanisten, buurtbewoners, enz., ze kwamen allemaal.
Enkele jongelui gingen pas alleen weg als ze een Boek van Mormon kregen!
’s Avonds na mijn “shiftdienst” stond een jongeman eenzaam naar de tempel in het donker te kijken. Ik herkende hem als een bezoeker en hij had een paar vragen voor mij..! Anderhalf uur later scheidden onze wegen. Met een fantastische ervaring rijker deed ik die nacht geen oog meer dicht van ontroering.

De laatste middag (vrijdags) werd ik ingedeeld als wachter in de celestiale kamer. Na een korte meditatietijd mochten de mensen hier verder gaan. Ook hier weer vielen er bijzondere dingen te noteren. Neem b.v. de vrouw die met tranen haar gebed deed, of een vrouw die een notitieblokje had en driftig aantekeningen maakte. Ook de eerbied die iedereen over zich kreeg als ze de kamer betraden viel mij op.

Van br. Kleijweg kreeg ik nog een kleine herinnering mee van deze bijzondere, fijne dagen in de tempel. Ik had ze voor geen goud willen missen! Ik hoorde dat tijdens deze dagen er resp. 1951 (dinsdag), 2405 (woensdag) en 2352 (donderdag) waren geweest. Aan het eind had ik het gevoel wat één van de bezoeksters tegen een gastvrouw had gezegd: “Ik heb het gevoel dat ik thuis gekomen ben”.

ENKELE OPMERKINGEN DIE DE BEZOEKERS OP HUN KAARTJE SCHREVEN
woensdag 21 augustus 2002

§ Interessant, heel mooi en vredig.

§ Mooi gebouw, doet Amerikaans aan. Ook enigszins zakelijk. Veel succes met de tempel.

§ Heel mooi en indrukwekkend.

§ Ik ben zeer onder de indruk, een grote belevenis!

§ Mooi, puur, fijn dat ik de kans kreeg om dit te zien.

§ Zeer interessant en gefeliciteerd met dit prachtige gebouw.

§ Ik vind het een prachtige tempel, het straalt heel duidelijk de rijkdom van reinheid, vriendelijkheid en verbintenis uit.

§ Een visuele meditatie.

§ Schitterend gebouw, heel mooi afgewerkt.

§ Overweldigend om heel even toch dicht bij God te zijn.

§ Tja, heel luxe en ik verwachtte grotere ruimtes, de intimiteit van de kleinere ruimtes sprak me zeer aan.

§ Prachtige omgeving om je met het hiernamaals bezig te houden, vriendelijke mensen.

§ Een warme ontvangst, prima georganiseerd, een prachtige tempel!

§ De strekking van de leer van de kerk is uitstekend, want er bestaat grote liefde en eerbied voor wat God geschapen heeft.

§ Zeer gastvrij.

§ Indrukwekkend! Ik zou het Boek van Mormon weleens door willen lezen.

§ Mooie ervaring, blij dat ik geweest ben.

§ Ik vind dat het erg nauwkeurig is verwerkt, zag overeenkomsten met mijn geloof, erg prettig.

§ Ik ben lid van de kerk en deze tempel is één van de mooiste tempels die ik ooit heb gezien.

 

UIT HET DAGBOEK VAN JAN WEENING - TIJDENS HET OPEN HUIS VAN DE DEN HAAG TEMPEL
20 en 21 AUGUSTUS 2002

Dinsdag 20 aug:
Eindelijk, ik ben in Zoetermeer! De bliksem was in het spoorwegennet geslagen, dus was het treinverkeer in geheel Nederland ontregeld. Gelukkig ging er een stadstrein naar Zoetermeer, waar ik bij het station Palensteyn uitstapte. Via de spoorwegovergang kun je door middel van aldoor rechtdoor lopen en dan rechts afslaan de Osylaan inderdaad in bijna 10 minuten bereiken. Het regent gestaag en ik kom al druipende binnen om mij te melden. Br. Kleijweg is dan al bezig instructies aan de vrijwilligers te geven. Ik wordt door hem in het souterrain (garage) geplaatst om de zendelingen bij te staan. Ik spreek twee mannen van middelbare leeftijd aan die de “tour” hebben gevolgd. Ze vonden het heel bijzonder. De ene man vraagt opeens hoe men lid kan worden van de kerk. Ik ben op de meeste vragen voorbereid, maar dit is even slikken. We praten nog wat en ze verdwijnen uit de “aangeklede” garage. Brrr, dat was even genieten. Om even bij te komen begeef ik mij naar de brochure tafeltjes, waar ze hulp nodig hebben, want er moet iemand weg. Er komt een (mid-
delbaar) echtpaar aan, die behoorlijk interessante vragen stellen. Al gauw blijkt dat ze behoorlijk thuis zijn op de markt.
De man is een predikant van de Baptistenkerk in Roden, een plaatsje in Drenthe. Tenslotte vraagt hij mij waar de dichtstbijzijnde kerk van ons staat. Ik vertel hem dat dat Groningen is. Hij kijkt mij verbaasd aan om te horen dat we niet zover van elkaar wonen…! Opeens volgt er een enorme dreun. Het water op de luifel buiten werd te zwaar en de luifel stort met een klap ter aarde. Hij was niet bestand tegen zoveel hemelwater. Zou de Heer inderdaad zijn Huis hebben gedoopt? Ik “spreek” nog even met een zendeling uit Tahiti, die geen woord Engels of Nederlands spreekt.
Leuk, die “Franse” zendelingen (maar goed dat we handen en voeten hebben gekregen..).

WOENSDAG 21 aug:
Vandaag sta ik bij de “shoe departement”, of ik moet zorgen dat iedereen een blauw ovenschoentje draagt. Het zijn gevoelige dingen, want je trekt ze gemakkelijk kapot. Het is drukker dan gisteren. Ik voel me af en toe net een verkeersagent om de groepen doorgang te verlenen. Ik sta bij de “desk” en zie bijzondere dingen aan mijn oog voorbij trekken. B.v. dat een mevrouw geheel in het wit voorbij komt lopen en dat een journalist met een microfoon onder de neus van br. Klunder voorbij komt lopen.
Het regent vandaag af en toe, maar doordat je de fontein buiten constant hoort spetteren denkt je dat het constant regent.
Opeens zie ik een bekend gezicht; de man van de “vraag” van gisteren komt voorbij. Hij loopt naar mij toe en biedt zijn verontschuldigingen aan dat hij er weer is. Ik merk dat ik een grijns moet onderdrukken. Ik mag ook even “teller” zijn. Je moet snel het telknopje indrukken, want de mensen lopen in rijen van 25 je zo voorbij.

Jan Weening