Email MVG met uw reactie, die dan binnen 24 uur zal worden toegevoegd.
Alle bijdragen vallen onder de spelregels van MVG's Mormoons Forum.

Een kort engelstalig commentaar over het leesmateriaal van deze week vindt u hier.
Een nederlandstalige online versie van het Boek van Mormon vindt u hier.

President Monson
Ik vond een aardige video op YouTube, waarin President Monson spreekt over het Boek van Mormon. (klik hier)

Overpeinzingen over de Verzoening
Centraal in de leesopdracht voor deze week (2 Nephi 9) stond voor mij de prediking van Jakob aangaande de verzoening, die er in het kort op neerkomt dat hij ons leert dat Christus de pijnen van 'n ieder mens op zich neemt teneinde een oneindige verzoening tot stand te brengen die ons verlost van een eeuwige dood. Als we de dood niet zouden kunnen overwinnen, zouden we voor eeuwig aan de duivel zijn onderworpen, en zelfs als hij duivels kunnen worden. Maar de opstanding doet ons terugkeren in Gods tegenwoordigheid en maakt het mogelijk voor zowel rechtvaardigen als voor degenen die zonder kennis van de wet gestorven zijn, om in Gods koninkrijk gered te worden, terwijl de opstandigen worden verwezen naar het eeuwige vuur, samen met de duivelen en zijn engelen.

Ik wil hier niet speculeren over het hiernamaals; voor zover ik me bij het hiernamaals iets zou kunnen voorstellen doe ik dat vanuit de mormoonse leerstellingen die ik aanhaal op de pagina "Zich op de Eeuwigheid Voorbereiden" op mijn website LiberalMormon.net. Ik stel me het hiernamaals voor als een voortzetting van dit leven, als een stoffelijke plek waar we verder in kennis en karakter toenemen, waar we verder relaties met andere mensen hebben net als hier op aarde, en waar onze Hemelse Ouders ons in staat stellen hetgeen ons hier op aarde vreugde schonk en dat in de nabijheid van degenen met wie we samen willen zijn. Waar het daarbij om gaat is dat e.e.a. wat mij betreft (m'n gevoelens hierover kunnen veranderen naarmate ik me meer van mijn sterfelijkheid bewust wordt) mij leert hoe ik hier op aarde moet leven; nl. dat ik hier moet werken aan het soort leven en relaties die ik graag in de toekomstige wereld wil voortzetten. Een dergelijke beeldvorming leert me ook heel wat over het karakter van God en dus over mijn verhouding tot hem. Mijn voorstellingsvermogen schiet tekort om me Hemelse Ouders voor te stellen die hele menigten van hun kinderen verwijzen naar "een poel van vuur en zwavel" (alhoewel ik moet bekennen dat ik soms met een dergelijke onchristelijke gedachte speel om bepaalde lieden in een "poel van vuur en zwavel" te laten branden, en vandaar dat ik me ook best kan voorstellen dat sommige auteurs van de schriften zich er door aangesproken voelden.

Wat ik maar wil zeggen is, dat alhoewel ik met Jakobs prediking over de verzoening niet zo veel aankan met het oog op het hiernamaals, er in zijn relaas toch zaken zijn die me alleszins aanspreken:

1. Christus heeft de oneindige macht om te verlossen, te behouden, te overwinnen, te verzoenen en te herenigen. Ik kan me zelfs voorstellen dat dat sommigen het in zich hebben tot duivels te verworden; denk aan de Holocaust, denk aan Hiroshima, aan kinder- en dierenmishandeling. Ik denk daarbij ook aan m'n eigen demonen; en u kunt aan de uwe denken. We hebben vergevingsgezindheid nodig en heiliging; en het goede nieuws dat Christenen het Evangelie noemen is, dat zoiets inderdaad mogelijk is. Zelfs het allerergste dat we op ons geweten hebben, individueel of collectief, kan overwonnen worden door Gods verzoenende, transformerende en bevrijdende liefde. Als we zeggen dat Christus de macht heeft ons van de dood te redden, zeggen we daarmee eigenlijk dat Christus de macht heeft ons in feite van wat dan ook kan redden.
Maar ...

2. De macht van Christus om te verlossen, zalig te maken, te transformeren, te verzoenen, te hereingen etc. is afhankelijk van de menselijke wil. Het is aan ons om de kanalen te openen waardoor zijn verlossende macht kan stromen. Christus kan alleen dan verlossen, zalig doen worden, transformeren, verzoenen en herenigen, voor zover we dat toelaten als instrumenten in zijn hand. Of, anders gezegd, we moeten de verzoening in ons dragen en aan anderen uitdragen.

Mijn zending was de tijd in m'n leven waarin ik me het meest bewust was dat ik de verlossende macht van Christus uitdroeg. Gedurende twee jaar kon ik me volledig toewijden om de tegenwoordigheid van Christus te laten gelden in het leven van anderen, als een macht ter verandering en ter vervolmaking. Het was een heel zware, maar tegelijkertijd heel bevredigende opdracht, en direct na m'n zending zocht ik naar wegen om aan die ervaringen vast te houden: tempelwerk, het 'Peace-Corps' en ander vrijwilligerswerk, was aktief in een Spaans-sprekende gemeente, en zette me in voor sociale rechtvaardigheid.

3. Christus lijdt met ons mee. Vroeger dacht ik vooral dat Christus geleden had om de prijs van mijn zonden te betalen, en dat hielp me mijn overmatig streven naar volmaaktheid te overwinnen, een verzekering dat Christus' genade mijn onvolmaaktheden zou compenseren. Later hield ik op met dat voortdurende schuldgevoel en zag ik de verzoening niet langer als de prijs voor mijn schuld.

Maar de gedachte dat Christus mede-lijdt met het mensdom blijft ontzettend belangrijk voor me. Wat ik lees in Alma 7:11-12 staat centraal in mijn begrip van de verzoenoening, alsmede wat ik lees in 2 nephi 9:21; "Hij lijdt de pijnen van alle mensen, ja, de pijnen van ieder levend schepsel, van alle mannen, vrouwen en kinderen." (uit de woorden 'ieder levend schepsel' denk ik aan de mogelijkheid dat Christus ook het lijden van dieren op zich nam, en van planten, als deze tenminste lijden. Ik realiseer me dat de auteur dit geenzins bedoelde in deze tekst, ik lees het meer als een persoonlijke invulling, maar het zou overeenkomen met andere teksten in de schriften die aangeven dat Gods zorg zich uitstrekt tot alle schepselen.) Christus leeft mee met alles wat ons overkomt; hij is altijd bij ons; hij begrijpt alles; zijn medeleven is volmaakt en absoluut. En hij spoort mij krachtig aan om me, als zijn vertegenwoordiger, open te stellen om met anderen mede te lijden. Daarom was mijn tweejarige zending de periode in mijn leven dat ik daarvoor het meest openstond.

een gebed:

Vandaag zal ik het brood en water tot me nemen ter gedachtenis aan uw lichaam en bloed.
Terwijl ik dat doe, zal ik aan dat brood en water denken ten teken van uw lijden, dat het lijden van ieder mens is: van mijzelf, van mensen die ik liefheb, van mensen die ik niet eens ken, van mensen die ik wel ken maar weinig om geef, zelfs van mensen die ik veracht...
Als ik neem van dat brood en water, zeg ik toe ook te willen mede-lijden.
Tegelijkertijd besef ik dat ik geen flauw benul heb van wat dat inhoudt.
Toch verplicht ik me ertoe.
Help me meer open te staan voor het lijden van een ander; meer gevoelig en meevoelend te zijn.
Help me beter te weten hoe te reageren op momenten dat ik me bewust wordt van het lijden van anderen; wat te zeggen, wat voor houding ik aanneem, hoe steun en sympathie te verlenen.
Maak me een instrument van uw verlossende macht.
Maak me een instrument van uw liefde.

Amen.

(uit: "Overwegingen over Vrijzinnige Mormoonse Spriritualiteit" - John-Charles Duffy)