Nu geschiedde het .... dat de opperrechter van het land voor Alma en Amulek kwam staan, terwijl zij gebonden waren; en hij sloeg hen ... (Alma 14:14)

Heel terecht paraderen we met gepaste trots in allerlei mormoonse media (incl. MVG) bekende en minder bekende kerkleden om te laten zien dat het goede nieuws van het evangelie goede vruchten voortbrengt en dat is natuurlijk prima.
Maar hoe reageren we als prominente heiligen der laatste dagen in de media in verband worden gebracht met martelpraktijken?
Niemand heeft behoefte aan negativiteit of persoonlijke aanvallen op wie dan ook, maar in dit geval gaat het echter om systematisch handelen binnen een politiek stelsel dat massaal door leden van de Kerk wordt ondersteund. Of we het nu horen willen of niet; de oorlog in Irak werd door de overgrote meerderheid van heiligen der laatste dagen in de VS ondersteund, ook nadat dat deze op leugen en bedrog bleek te zijn gebaseerd, en ook ondanks de toch niet mis te verstane waarschuwing in de Leer en Verbonden Afd. 98:16 "Verwerpt daarom oorlog en verkondigt vrede."

Het behoeft geen betoog dat de oorlog in Irak rampzalige gevolgen had die de hoogstaande godsdienstige en nationale waarden van de Verenigde Staten en haar morele aanzien in de wereld ernstig ondermijnde.

De ongerechtvaardigde en misdadige oorlog in Irak kostte het leven aan naar schatting 600.000(!) Iraakse burgers; mannen, vrouwen en kinderen. Dit getal is al enkele jaren oud -uit 2006- inmiddels zijn het er dus al veel meer.
Niet alleen was er geen verband tussen Al-Qaeda en Irak, maar ook het aantal van 2974 slachtoffers bij de aanslag op de Twin Towers in New York staat in geen enkele verhouding tot honderdduizenden onschuldige burgerslachtoffers in Irak.
De Amerikaanse troepen kwamen in april-mei 2004 in opspraak vanwege foto's van martelingen van Iraakse gevangenen, onder andere in de Abu Ghraib-gevangenis. MVG publiceerde recentelijk in verband daarmee een uit het Engels vertaald artikel: "Niet in Mijn Naam" uit The Mormon Worker over de tragische dood in Irak van Alyssa Peterson, een heilige der laatste dagen die enkele jaren daarvoor in Nederland een zending had vervuld. Wellicht zijn er heel wat leden van de Kerk in Nederland en Vlaanderen die Alyssa persoonlijk gekend hebben. In het betreffende artikel wordt vermeld dat helaas ook bepaalde leden van de Kerk verantwoordelijk waren voor onrechtmatige, barbaarse verhoortechnieken die op gevangenen werden toegepast, zaken die Alyssa uiteindelijk op geen enkele manier kon verenigen met haar levensovertuiging als heilige der laatste dagen.

Verder verscheen op 29 april 2009 in The Salt Lake Tribune - het grootste dagblad van Salt Lake City - een artikel van de hand van David Irvine over de rol van Jay S. Bybee bij de martelpraktijken. Jay S. Bybee die in rechtsgeleerdheid afstudeerde aan de BYU Universiteit, werkte onder de Bush-regering voor het Ministerie van Justitie en ontving in 2003 een aanstelling voor het leven als opperrechter aan het U.S. Circuit Court of Appeals, een rechtsinstantie direct onder het allerhoogste U.S. Supreme Court. Bybee schreef in de jaren die daaraan voorafgingen echter formele wetsnota's die de misdaad van martelen opnieuw definieerden: barbaarse praktijken waren geen martelpraktijken meer tenzij deze pijn veroorzaakten die de dood of fatale orgaanstoornissen ten gevolge hadden. Een aan het licht gekomen memorandum van Bybee keurde 10 voorheen 'top-secret' verhoor-technieken goed t.b.v. de CIA, met inbegrip van het zogenaamde "Waterboarding". Wat onvoorstelbaar is, was dat Bybee daarbij geheel voorbij ging aan het feit dat de Verenigde Staten na de Tweede Wereldoorlog waterboarding als oorlogsmisdaad had aangemerkt en vervolgd. Indien ten tijde van zijn latere aanstelling voor het leven als opperrechter zijn rol bij de martelpraktijken bekend zou zijn geweest, zou een dergelijke aanstelling hoogstwaarschijnlijk nimmer zijn bekrachtigd door de volksvertegenwoordiging. De hele smakeloze affaire is momenteel volop in het nieuws en er bestaat een grote kans dat de aanstelling van opperrechter Bybee ongedaan gaat worden gemaakt d.m.v. 'impeachment'.

Hoe reageren we als heiligen der laatste dagen op dergelijke nieuwsberichten in de media? We kunnen natuurlijk eenvoudigweg stellen dat we ons maar liever niet met politiek bezig moeten houden, maar voor een heilige der laatste dagen die een bepaalde volwassenheid in het christelijke geloof heeft bereikt, zou er 'n politieke dimensie aanwezig moeten zijn. Dit laatste werd nog eens onderstreept door de oproep van het Eerste Presidentschap van de Kerk in 1998, waarin we nadrukkelijk worden aangemoedigd tot politieke en maatschappelijke deelname.

Menno Feenstra uit de wijk Arnhem schreef recentelijk een uitgebreide (engelstalige) verhandeling getiteld: Samuel over o.a. de wijze waarop de huidige kerk zich verweven heeft met de wereld - en over onheilspellende profetieën van kerkpresidenten uit de Herstelling, aangaande een dergelijke afvalligheid onder de niet-Joden, ook in de Herstelde kerk. Het betreft een Internetboek dat u in zijn geheel online kunt lezen.

MVG nodigt u uit mee te denken en mee te praten.
In het kader van MVG's Mormoons Forum (klik op de link voor de spelregels) kunt u via email reageren. Wellicht ten overvloede: reacties worden anoniem d.w.z. zonder afzender geplaatst tenzij u nadrukkelijk anderszins aangeeft.

Onderstaand uw reacties in Mormoons Forum:

Niet in Mijn Naam
Beste MVG redaktie, hartelijk dank voor dit goede initiatief, het is hoog tijd dat we ons als leden van de Kerk uitspreken over de oorlog in Irak en over alle vreselijke zaken die nu daarover aan het licht komen. We kunnen er niet omheen: de mormoonse kiezers in de VS hebben de oorlog door dik en dun gesteund. Zelfs bij de laatste presidentsverkiezingen stemden zij niet op Barack Obama maar hoopten zij (aanvankelijk) op heilige der laatste dagen Mitt Romney, die nota bene verklaarde dat hij het Guantanamo kamp op Cuba niet wilde sluiten maar wilde verdubbelen.
De meerderheid van de leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen woont buiten de VS en staat verbijsterd te kijken hoe de vermaning in de Leer en Verbonden 98:16 stelselmatig belachelijk wordt gemaakt.
De aanduiding van dit forum als "Niet in Mijn Naam" is dan ook heel goed gekozen:
ik schaam me dood om als nederlands lid van de Kerk met deze mensen geassocieerd te worden, en omdat het met hoofdletters is geschreven ga ik er van uit dat ook Jezus Christus daar niet bij wil horen. Niet in Mijn Naam dus.

Abinadi of Pilatus?
In deze tijd worden nog steeds de tragedies van de Tweede Wereldoorlog herdacht - zowel de misdaden van Nazi Duitsland als de bevrijding door de geallieerde naties. De bedoeling van dergelijke herdenkingen is mede, dat dergelijke tragedies zich nooit meer zouden voordoen. De bittere waarheid is anders: Ook sinds 1945 is de wereld overspoeld geweest door oorlogen en ernstige schendingen van mensenrechten, en dit gaat door tot op de dag van vandaag.

 

In dit artikel over martelpraktijken worden we hard en onverbloemd geconfronteerd met een actuele oorlog, waarbij één van de bevrijders van weleer, de Verenigde Staten van Amerika, nu de onterende rol van agressor op zich genomen heeft. En hoeveel bitterder nog is het dan, te vernemen dat zelfs enkele Heiligen der Laatste Dagen - zij die pretenderen te behoren tot de kerk van de Vredevorst; een kerk waarin Hij Die eens gemarteld werd voor ons zielenheil aan het hoofd zou moeten staan - zich bezoedeld hebben aan deze oorlogsmisdaden.

 

De huidige Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is tot een wereldwijde kerk geworden, waarvan de leden sterk uiteenlopende overtuigingen hebben: Sommigen zijn trouw aan het hoge ideaal dat Christus ons voorhoudt, en Alyssa Peterson was één van hen. Als voormalig Wijkzendingsleider heb ik haar gekend; ik herinner mij haar als een serieuze zendelinge, toegewijd aan de boodschap van een Hersteld Evangelie dat ons onder andere leert om ons onbesmet te houden van de wereld.

 

Hoe bitter is het dan om nu in een krant, notabene uit Salt Lake City, te vernemen over andere zogenaamde "Heiligen der Laatste Dagen", die patriottisme kennelijk een hogere waarde achten dan het Evangelie van Christus, en die daarin klaarblijkelijk een rechtvaardiging zien om hun medemensen te (laten) martelen!

 

Jezus werd gemarteld in opdracht van Pilatus, om te vermijden dat er oproer zou ontstaan in zijn Romeins gebiedsdeel - dat was destijds de rechtvaardiging van Pilatus. Hoezeer ontbrak het hem aan een vooruitziende blik; door zó te handelen heeft hij zijn naam voor eeuwig bezoedeld met onschuldig bloed. En nu lezen we over Heiligen der Laatste Dagen, sommigen van hen, zoals Jay S. Bybee, bovendien vooraanstaand in de maatschappij (hun positie in de kerk ken ik niet), die martelen of die daaraan meewerken.

 

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen houdt haar leden voor dat wij zelfs "de schijn van kwaad" dienen te vermijden; zie bijvoorbeeld de toespraak "De strot van de duivel", door James E . Faust, in de aprilconferentie van 2003, waarin hij onder andere zegt tot de Jongemannen  van de kerk: "Sommigen van jullie laten je normen door anderen bepalen." Hiermee wil hij uiteraard zeggen dat wij onze normen alleen door het Evangelie van Christus zouden moeten laten bepalen, en dat wij niets dienen te ondernemen dat daarmee in strijd is, want hij zegt ook: "Als wij plichtsgetrouw proberen niet alleen het kwaad te vermijden, maar ook elke schijn van het kwaad, zullen we zelfstandig kunnen handelen en niet beïnvloed worden."

 

In zijn toespraak "Ongewenste boodschappen" in de Ensign van november 1986 citeert dezelfde spreker Jesaja 30. In dit kader is deze Schrifttekst toepasselijk vanaf  vers 9: Onhandelbaar volk, kinderen vol bedrog, die niet willen luisteren naar het onderricht van de HEER. 10 Tegen de zieners zeggen zij: ‘Voor ons geen visioenen!’ en tegen de schouwers: ‘Schouw niet naar waarheid. Spreek leugens tegen ons en valse profetieën. 11 Verlaat de juiste weg, wijk af van het rechte spoor. Val ons niet lastig met de Heilige van Israël.’ 12 Daarom – dit zegt de Heilige van Israël: Omdat jullie die woorden hebben verworpen en alles verwachtten van geweld en bedrog, 13 zal dit kwaad in jullie doorwerken als een steeds bredere bres in een hoge muur, die dan opeens, in een oogwenk, instort ... 17 Duizend zullen er vluchten voor het dreigen van één, voor het dreigen van vijf vluchten jullie allen. Al wat er van jullie rest is als een paal op een bergtop, als een vaandel op een heuvel.

 Het toenmalige Israël vertrouwde op valse profetieën, geweld, bedrog en oorlogsvoering - en het ging eraan ten onder. Zal het huidige Verbondsvolk in dezelfde fouten vervallen? Helaas wel; onder andere in de Leer en Verbonden 112:23-26 lezen wij hierover een onheilspellende profetie, aangaande hen die "voorgewend hebben mijn naam te kennen en Mij niet hebben gekend ..." Dit thema, en de toekomst die in de Schriften wordt geschetst aangaande de herstelde kerk, bespreek ik in een breder perspectief in mijn essay "Samuel".

 

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen verwacht van haar leden dat zij ernaar streven om het Evangelie in haar volheid na te leven. Zoals in tijden van ouds, zo behoudt ook nu de kerk zich het recht voor om disciplinaire maatregelen te nemen jegens hen die ernstige overtredingen begaan. Hierover wordt gesproken in de Leer en Verbonden 134, notabene dezelfde afdeling die ook een "beginselverklaring inzake overheden en wetten in het algemeen" bevat, en waarin wordt gesteld dat "alle mensen behoren hun regering te steunen en zijn de wet respect en gehoorzaamheid verschuldigd". Deze afdeling maakt duidelijk dat de plicht jegens een regering geen voorwendsel kan zijn voor "het begaan van een misdaad".

 

Na deze publiciteit over oorlogsmisdaden, bedreven door Heiligen der Laatste Dagen - of tenminste over hun steunverlening daaraan - is het kerkelijk bestuur aan zet: Welk signaal zal er worden afgegeven? Wenst de kerk zich met gepaste maatregelen te zuiveren van alle blaam, door aan te geven dat zelfs vooraanstaande kerkleden niet boven de Hogere Wet van het Evangelie staan? Of wordt het Amerikaans patriottisme als een hogere waarde beschouwd, waardoor er wel wat door de vingers kan worden gezien?

 

Indien het eerste het geval is, en de kerk het begaan van oorlogsmisdaden door haar leden veroordeelt: Wat betekent dat ten aanzien van de huidige stellingname van de kerk aangaande de Amerikaanse invasie van Irak - waar President Hinckley zich immers over heeft uitgesproken in zijn toespraak "Oorlog en Vrede" in de aprilconferentie van 2003?

 

En in het tweede geval: Als er géén maatregelen worden genomen jegens hen die zich op één of andere manier schuldig maken aan marteling, of aan de juridische "rechtvaardiging" daarvoor, wat blijft er na een dergelijke rationalisatie dan nog over van het morele gezag van de kerk inzake kwesties van veel minder gewicht?

 

De keus lijkt me niet moeilijk, maar het vraagt misschien wél enige moed om het juiste besluit uit te voeren - moed, die de profeten, zieners en openbaarders van weleer niet vreemd was, en die door de huidige kerkleiders ook vaak, en terecht, wordt geprezen. Nu zijn ze echter zelf aan zet: Wordt het Abinadi of toch Pilatus?

Menno Feenstra, Wijk Arnhem

niet-medeplichtig
"We zijn een oorlogszuchtig volk......Als vijanden ons bedreigen, zoeken we bescherming en bevrijding bij afgoden van steen en staal; in de vorm van schepen, vliegtuigen, raketten en versterkingen. Wanneer we ons bedreigd voelen stellen we ons vijandig op, en i.p.v. het koninkrijk God's te verdedigen, vallen we de vijand aan, en noemen we onze soldaten vaderlandslievend, hetgeen volkomen misplaatst is en een satanische vervalsing van echte vaderlandsliefde, wanneer we de oproep van de Heiland indachtig zijn: "Heb uw vijanden lief"." Spencer W. Kimball, "The False Gods We Worship," Ensign (June 1976): 4

Even opmerken: het kabinet Balkenende gaf nederlandse politieke steun voor de oorlog, geen daadwerkelijke steun. Hier in in België waren we verstandiger en keurden de oorlog af. Ook politieke steun voor masamoord (ik kan er geen ander woord voor bedenken: 600.000 !) is verschrikkelijk. Maar waar het ons als kerkleden aangaat is er natuurlijk wel een verschil met onze 'oorlogzuchtige' amerikaanse broeders en zusters: als kerkleden hier hebben we niet massaal 'en bloc' blindelings één politieke partij gesteund met alle vreselijke gevolgen. L'histoire, se répète - maar wij zijn niet-medeplichtig zoals zij.


Pax Americana
Heel goed dat jullie uitspraken van onze kerkelijke leiders hebben vertaald hierover: mag ik er een aan toe voegen? (stond op dezelfde MVG pagina)
"Soms zijn wij geneigd om de grote wereldrijken [uit het verleden] te verheerlijken, bijvoorbeeld het Ottomaanse Rijk, het Romeinse Rijk, het Byzantijnse Rijk, en — korter geleden — het grote Britse Rijk. Maar elk van die rijken heeft een duistere kant. Ze hebben een lugubere, tragische achtergrond van wrede verovering, onderwerping, verdrukking, en hebben astronomische aantallen levens en rijkdommen gekost." Gordon B. Hinckley, Liahona Mei 2003 blz. 79: "Oorlog en Vrede"
Begrijp me goed, ik ben best wel dankbaar dat de Amerikanen (of waren het Polen en Canadezen) ons destijds bevrijd hebben van de Nazi's, maar zijn de amerikaanse leden van de kerk nu ook niet erg nazionalistisch bezig? Nee, dit is geen schrijffout, nationaal socialisme onderscheidt zich niet zoveel van nationaal kapitalisme, we moeten het verschil leren kennen tussen patriottisme en nationalisme. Even het woordenboek erbij halen:
'Patriottisme' - Over het algemeen te gebruiken voor de liefde voor iemands land en toewijding aan de belangen van dit land. Gebruik `nationalisme` voor het besef van nationaal bewustzijn dat één natie boven alle andere verheft en primair de nadruk legt op de bevordering van de cultuur en belangen van dit land in plaats van dat van andere landen of supranationale groepen.

Deugd en ondeugd
Waarschijnlijk bedoelt Menno Feenstra in zijn reactie met Amerikaans patriottisme als een hogere waarde inderdaad nationalisme, want daar gaat het om: patriottisme is een deugd, nationalisme een gevaar. Goeie discussie MVG!

Menno Feenstra reageert

Mijn reactie op "niet-medeplichtig": Het besluit van het toenmalige kabinet Balkenende om "wel politieke -, maar geen militaire steun te verlenen" aan de Amerikaanse agressie tegen Irak was een slap en halfhartig compromis, en inderdaad was het Belgische, afwijzende standpunt verstandiger. (Het is ook niet zonder reden dat Balkenende zich nog steeds verzet tegen een parlementair onderzoek naar de Nederlandse steun aan die oorlog.)  

Overigens werd een afwijzende houding vanuit het buitenland ten aanzien van de Amerikaanse agressie tegen Irak door veel Amerikanen óók als vijandig beschouwd, in opvolging van de arrogante Bush-doctrine van "Who is not with us, is against us": Omdat een door de VS voorgesteld VN-besluit dat zou leiden tot oorlog, bedreigd werd met een Frans veto, werden Franse wijnen en champagne openlijk weggegooid; McDonalds hernoemde "French fries" in "freedom fries", en omdat ook Canada zich tegen de oorlog keerde, werd voor Canadezen een handelsbeperkende visumplicht ingevoerd die tot dan toe niet bestond. Ziedaar de "vrijheid" die de toenmalige Verenigde Staten voorstond!

 

Maar de essentie van "Niet in Mijn Naam" betreft echter de medewerking van enkele kerkleden aan martelpraktijken: Marteling is een oorlogsmisdaad. De kerk als geheel kan uiteraard niet aansprakelijk gesteld worden voor de misdragingen van een handjevol van haar leden. Toch stelt het artikel van David R. Irvine - van wie ik begrijp dat hijzelf ook een kerklid is - de kerk als geheel wél in een kwaad daglicht, zoals blijkt uit de vele "comments" op zijn artikel - waarin vaak fel wordt uitgehaald naar "the Mormons" of "LDS". En daarmee heeft dit handjevol leden de gehele kerk - en dus haar leden - zeer ernstige schade berokkend; in de eerste reactie op "Niet in Mijn Naam" spreekt iemand er zelfs van zich te schamen voor associaties met lieden zoals Mitt Romney of met een kerk waarvan enkele vooraanstaande leden zich schuldig maakten aan oorlogsmisdaden - tot nu toe kennelijk onbestraft.

 

Sommige schrijvers van deze "comments" verdedigen de kerk; vrij verwoord stellen zij dat enkele rotte appels nog geen verrotte boomgaard maken. Anderen weerleggen die redenatie weer, door erop te wijzen dat als een bepaald kerklid op een positieve manier het nieuws haalt, dat door de kerk als een gelegenheid wordt aangegrepen om over de hele kerk de loftrompet te steken. (Dit betreft dan vooral kerkleiders - het is een onderwerp dat ik uitgebreid bespreek in mijn artikel "Samuel".)

 

Er zijn meer mensen die de naam van de kerk bezoedelen, zoals degenen die een meervoudig huwelijk sluiten. De kerk aarzelt dan niet om hen te excommuniceren - mijns inziens terecht - zodat ze zich kan verweren tegen beschuldigingen dat de kerk nog steeds polygamie zou bedrijven.

 

Kerkleiders doen ook uitspraken over het niet rationaliseren van onze fouten en overtredingen, en uit die stellingname dienen consequenties getrokken te worden: Zoals ik schrijf in "Abinadi of Pilatus?", zie ik maar één manier voor de kerk om zich duidelijk te distantiëren van de oorlogsmisdadigers onder haar leden - en dat is dezelfde manier als waarop zij zich distantieert van polygamisten. Dat de betrokken leden een hoge maatschappelijke positie hebben, mag er daarbij niet toe doen: Ook God is immers geen aannemer des persoons, en ook in het prille begin van de kerk werden er wel eens prominente leden geëxcommuniceerd.

 

Mijn reactie op "Deugd en ondeugd": In mijn reactie "Abinadi of Pilatus?" contrasteer ik het Amerikaans patriottisme tegen de Hogere Wet van het Evangelie. Zoals gedefinieerd in de reactie "Pax Americana" is er niets mis met "zuiver patriottisme": Immers, ook in Alma 46:12-13 lezen we van een "patriottische" kapitein Moroni, met zijn vaandel der vrijheid waarachter zich de mensen scharen die willen strijden "Ter gedachtenis aan onze God, onze godsdienst en vrijheid, en onze vrede, onze vrouwen en onze kinderen" in tijden waarin die waarden daadwerkelijk gevaar liepen; toen was patriottisme inderdaad een deugd.

 

Het Boek van Mormon verhaalt dan ook hoe God in zulke oorlogen niet onpartijdig was. In mijn artikel Samuel citeer ik Elder Bruce R. McConkie over wanneer een oorlog gerechtvaardigd is in Gods ogen - en hoe dat blijkt. Dan stel ik de vraag hoe uit het verloop van de invasie van Irak zou blijken dat die Gods goedkeuring zou hebben; dat blijkt nog steeds nergens uit. In tegendeel: Die oorlog duurt inmiddels al langer dan de Tweede Wereldoorlog (!), en ondanks de overweldigende overmacht die het Amerikaanse leger zou moeten hebben op het verzwakte Irakese volk, is er nog steeds geen sprake van "Mission Accomplished". Zelfs voor degenen die vóór de oorlog tegen Irak waren, zou dat toch te denken moeten geven.

 

Menno Feenstra, Wijk Arnhem

Evenwicht
Ik wilde even in het kort reageren op uw Mormoons Forum.
De kerk is een wereldkerk geworden zoals Menno Feestra zegt. Dat is een waar woord, met alle gevolgen van dien. Als ik onze kerk met andere wereldgodsdiensten vergelijk dan kan ik ook beter uiteenlopende meningen en gedragingen accepteren want dat zie ik ook bijv. in de Katholieke kerk. Daar speelt natuurlijk ook van alles: van misbruik door priesters tot conservatieve katholieken die willen dat geloofsgenoten die politieke steun voor abortuswetgeving geven uit de kerk worden gezet en ga zo maar door. Dus je mag verwachten dat dergelijke zaken ook bij ons steeds meer gaan spelen. Ik vind het daarom wat ver gezocht om zo over die rechter in Amerika te schrijven omdat hij toevallig LDS is. Dat iedereen in Utah op die ene rechtse partij stemt komt gewoon voort uit de cultuur daar, dus daar kan ik ook nog wel inkomen. Net zoals ik het trouwens mooi vind dat uw site wat meer uit de linkse hoek lijkt te komen. En dat past nou weer bij onze cultuur, die twee houden elkaar dan toch mooi in evenwicht, of niet soms?

Oproep tot méér vertrouwen

Ik ben wat verbaasd over de manier waarop gereageerd werd met betrekking tot de oorlog in Irak en de daarbij behorende feiten.

Vooral trof het mij dat sommigen "sterkere" reakties wilden van de Kerkleiders...

Het is natuurlijk héél duidelijk dat wij in onze Kerk een verregaande "persoonlijke" verantwoordelijkheid dragen , wat betreft onze zienswijzen én handelwijzen op feiten rondom ons en dit zowel op godsdienstig, sociaal, economisch en politiek gebied...

Dat is de basis van Gods bestuur, namelijk dat we de juiste beginselen onderwezen krijgen, zodat we onszelf kunnen besturen..

Als we dan foute keuzes maken, dragen we ook de gevolgen daarvan. En als er sprake is van moedwillige fouten, dan kan een disciplinaire raad ons helpen om ons te bekeren. Het probleem met "oorlogstoestanden" is echter een veel moeilijker probleem volgens mij! Als we de leerrijke voorbeelden bestuderen uit het Boek van Mormon, dan is het al snel duidelijk dat we zelfs onder de leden , velen vinden , die niet goed begrijpen hoe de rechtvaardige militaire leiders soms zeer bijzondere krijgstaktieken toepasten. Ook daarbij vielen "onschuldige" slachtoffers, als je er bijvoorbeeld van uit zou gaan dat je , als militaire leider en tevens profeet, een vijand niet voor de keuze "kan of mag" stellen: " onmiddellijk een vredesverdrag te aanvaarden..ofwel... gedood worden". Deze feiten zijn niettemin voor onze tijd opgetekend met een speciale bedoeling volgens mij.

Ik heb uit mijn eigen persoonlijke studie en vooral door de bevestigingen van de Geest daarover, geleerd dat men soms veel dieper moet nagaan welke (minder populaire) alternatieven soms noodzakelijk zijn voor het vestigen van een mogelijk  vredesproces.

Verder heb ik een zeer sterk getuigenis dat onze profeet en de apostelen, wel degelijk een duidelijk beeld hebben van de wereldproblemen en dat het vertrouwen in levende en hedendaagse openbaringen absoluut betrouwbaar zijn!

Als we echter de houding of het optreden van onze leiders in twijfel trekken, dan ben ik persoonlijk de eerste om daarop te reageren met een oproep tot méér vertrouwen. Als er door de wetgevende macht zou blijken dat bepaalde leden ernstige fouten maakten, betreffende de oorlog in Irak of de behandeling van gevangenen, dan zal dat ééns ook bevestigd worden...maar ondertussen moeten we voorzichtig zijn wat betreft onze oordelen daarover en zeker onze leiders ten volle vertrouwen!

Menno Feenstra reageert

Bij deze mijn reactie op "Oproep tot méér vertrouwen":

 

De huidige kerkleiders, van wie de schrijver stelt dat wij méér vertrouwen in hen zouden moeten hebben, profileren zich als "profeten, zieners en openbaarders", en in die hoedanigheid worden wij geacht om hen te ondersteunen. "Wie de schoen past, die trekke hem aan": In hoofdstuk 3 van mijn essay "Samuel" maak ik een vergelijking tussen de profeten, zieners en openbaarders zoals wij die kennen uit de Schrift, en de kerkleiders van nu.

 

In mijn conclusie stel ik vast dat er sprake is van een groot contrast: De profeten uit de Schrift gaven wél "sterke reacties", óók over politieke kwesties. Een paar voorbeelden "voor de vuist weg":  

• Mozes stond op tegen de onderdrukking van zijn volk (die het gevolg was van een politiek besluit);
• de profeet Nathan uit het Oude Testament bemoeide zich met de verwikkelingen van het huis van Israël en haar leiders - onder andere met het overspel van koning David;
• Lehi uit het Boek van Mormon veroorzaakte voldoende tumult om gevaar te lopen voor zijn leven;
• Abinadi kwam in open conflict met de politieke leiders uit zijn tijd (koning Noach en diens hogepriesters);
• Jezus was niet bepaald volgzaam jegens de politieke leiders ten tijde van Zijn aardse bediening, waardoor die leiders er niet rouwig om waren toen Hij door de geestelijke leiders der Joden ter dood veroordeeld werd;
• Ook ten tijde van de Herstelling stonden de toenmalige kerkleiders op gespannen voet met de politieke leiders van de VS, die zelfs tegen hen ten strijde trokken - waardoor bijvoorbeeld de bouw van de Salt Lake Tempel vertraging opliep, zoals de kerk zelf toont op haar DVD over de bouw van die tempel.  

Vervolgens toon ik in hoofdstuk 7 van "Samuel" hoe de huidige kerkleiding, geheel anders dan alle profeten vanouds, juist geëerd wordt door politieke leiders van de VS, onder wie met name George W. Bush - volgens velen de slechtste president die het land óóit gehad heeft. Bovendien heeft zijn controversiële beleid geleid tot een grote verdeeldheid in zijn land en in de wereld, en ook zijn de wortels van de huidige, wereldwijde economische crisis onder zijn beleid gelegd. Wanneer eerder in de geschiedenis werden profeten door hun politieke leiders zo geëerd?
 

Ook in contrast met de profeten van ouds, is er door de huidige mormoonse kerkleiders met geen woord gerept over de onrechtmatigheid van een oorlog tegen Irak, noch is er iets "geprofeteerd" over de rampspoed waarin die oorlog Irak, de VS en de gehele wereld zou storten. Profeten profeteren - zo is het altijd geweest; hoe is het nu?  

De schrijver van de oproep tot méér vertrouwen zegt "een zeer sterk getuigenis" te hebben aangaande "absoluut betrouwbare" hedendaagse openbaringen van onze profeet en de apostelen. Lees dan eens hoofdstuk 3 van "Samuel", en noem vervolgens één concrete "mormoonse" profetie van de afgelopen 50 jaar, aangaande een gebeurtenis die menselijkerwijs niet te voorzien was - anders dan dat erover gespeculeerd kan worden? (Ik doel daarbij dus nadrukkelijk NIET op het nemen van besluiten aangaande kerkelijk bestuur, en vervolgens het uitvoeren daarvan, bijvoorbeeld over de toekenning van het Priesterschap aan alle waardige mannen (m.n. de negers). Daarover spreek ik in hoofdstuk 6 van "Samuel"; kritisch beschouwd is dat immers een besluit dat door kerkleiders bekrachtigd werd - en waar ze dus zelf de hand in hadden.)  

Deze schrijver die oproept tot méér vertrouwen, en zelfs tot het "volle vertrouwen" in onze kerkleiders, spreekt zichzelf tegen als hij enerzijds - en terecht - wijst op onze persoonlijke verantwoordelijkheid - een pleidooi dat ik ook houd in hoofdstuk 9 van "Samuel" - maar anderzijds stelt dat wij de houding of het optreden van onze leiders niet in twijfel mogen trekken. Dat is weliswaar wat er vaak wordt gesteld, maar een dergelijke houding is niet gebaseerd op Evangeliebeginselen - in tegendeel: In §4.3 van "Samuel" citeer ik James E. Faust en Ezra Taft Benson, die op hun beurt Brigham Young citeren in diens waarschuwende woorden tegen blind vertrouwen in kerkleiders: Als wij afstand nemen van onze eigen verantwoordelijkheid door ons te beroepen op een "vol vertrouwen" in onze kerkleiders, dan zetten wij zelfs onze zaligheid op het spel, aldus Brigham Young!

 

Helaas zijn er echter zelfs onder de Algemene Autoriteiten nog die oproepen tot een dergelijke blinde gehoorzaamheid; in hoofdstuk 5 van "Samuel" noem ik twee voorbeelden hiervan. Maar hoe blijkt hieruit een goddelijk bestuur van juiste beginselen die onderwezen worden, zodat we onszelf kunnen besturen? Wat zijn dan de juiste beginselen van het dragen van "niet meer dan één paar oorbellen"? Waarom dan nog wél één paar? Of wat is het juiste beginsel van het uitlezen van het Boek van Mormon "voor het einde van het jaar"? Waarom dan niet eens per maand het hele boek doorlezen? In hoofdstuk 8 van "Samuel" analyseer ik de houding van blinde - of onnadenkende gehoorzaamheid, en contrasteer ik de voornoemde "openbaringen" aangaande oorbellen en het gehaast doorlezen van het Boek van Mormon, tegenover allerlei zwaar wegende kwesties waarover een oorverdovende stilte heerst - zoals de Amerikaanse militaire agressie tegen het toch al zwaar beproefde Irakese volk. De conclusie van die afweging is droevig!

 

Tot slot: Voor de onopmerkzame lezer kan mijn bovenstaande, kritische reactie overkomen als een oproep tot wantrouwen jegens kerkleiders - maar dat is het niet, noch doe ik een dergelijke oproep in mijn essay. Echter, ware profeten zien zichzelf niet als plaatsvervangers van God, zodanig dat zij op zouden roepen tot een "vol vertrouwen" in hun eigen, feilbare arm des vlezes, noch verlangen zij absolute gehoorzaamheid aangaande hun eigen visies, ideeën of zelfs elk woord dat zij uiten. In §9.3 van "Samuel" geef ik aan wat de ware geest der profetie is - en hoe die ons tot God leidt - in de meest letterlijke zin. Dát is al ons streven waard - maar een blind vertrouwen in welke sterveling dan ook leidt ons hier juist vanaf, zoals dat ook het geval is geweest vanaf het begin der mensheid. Dát is wat ik wil getuigen.  
 

Menno Feenstra, Wijk Arnhem


Tegenstellingen
Hoe moeilijk ik dit onderwerp ook vind, ik kan niet gewoon doen of m'n neus bloedt, dus maar even reageren. Ik vind dat broeder Feenstra het allemaal heel goed bespreekt en er geen doekjes om windt. De tegenstellingen zijn ook wel érg groot hier. Bij de oorlog in Irak zijn heel veel jongemannen van de kerk betrokken. Deze jongens doen gewoon hun plicht alhoewel je daar wel mee op moet passen, want we weten uit 'droeve ervaring' wat er gebeurt als oorlogvoeren als gewoon wordt beschouwd. Volgens mij zitten de problemen meer op hoger niveau bij de legerleiding en de politiek en bij de kiezers die het allemaal wel best vinden.
En als ik het over tegenstellingen heb: het valt me op dat leden van de kerk aangesproken - soms geexcommuniceeerd - worden over zaken als kalenders met zendelingen zonder overhemd, afwijkende gevoelens over Hemelse Moeder, en over futiliteiten als oorbellen. Aan de andere kant worden échte immorele zaken doodgezwegen. Ik wil niet al te drammerig overkomen maar als we ons serieus bezig houden met (half)naaktkalenders en oorbellen en niet met onze medeverantwoordelijkheid voor massamoord dan kun je op je klompen aanvoelen hoe het in werkelijkheid staat met ons hoogdravende morele peil. Moest ik even kwijt.


Menno Feenstra reageert

Mijn reactie op "Tegenstellingen": 

 

De schrijver stelt: "Bij de oorlog in Irak zijn heel veel jongemannen van de kerk betrokken. Deze jongens doen gewoon hun plicht ..." en hij voegt daar terecht aan toe: "alhoewel je daar wel mee op moet passen".

 

Inderdaad: De Duitse soldaten die dood en verderf zaaiden in Europa deden ook "gewoon hun plicht" in het opvolgen van de bevelen van Hitler. Zo ook de verrader van de schuilplaats van Anne Frank; het verbergen van Joden was immers bij wet verboden!

 

Ook de Romeinse soldaten die Christus aan het kruis nagelden deden "gewoon hun plicht" ... Echter, na Zijn arrestatie zei Jezus tegen Pilatus dat Zijn Koninkrijk niet van deze wereld is, en dat noemt Hij ook als reden waarom Hij niet toestond dat Zijn volgelingen Zijn arrestatie met geweld zouden beletten (Joh 18:36).

 

In §4.6 van "Samuel" bespreek ik het onderwerp van "Our duty to obey governmental leaders" en ook hoe vaak personen in een "modelrol" in de Schrift, inclusief Jezus Zelf, níet "gewoon hun plicht" deden - in bepaalde gevallen zelfs niet als het bijvoorbeeld "zelfverdediging" betrof.

 

Moraal van het verhaal: Als wij onze burgerplicht hoger achten dan onze plichten jegens God en onze medemens, dan zijn wij wél "van deze wereld" - en dan hebben wij part noch deel aan Zijn Koninkrijk.

 

Menno Feenstra, Wijk Arnhem

Op het randje
Ik heb dit alles nu nog maar een keer gelezen, en er staat een hele hoop dat wel echt waar is, doch aan de andere kant, voel ik toch ook wel dat er twijfel wordt gezaaid omtrent onze Kerkleiders, te weten  President Thomas S Monson, die nu God's profeet is.  Noch heb ik onze geliefde president Gordon B Hinckley ooit gehoord iets tegen de oorlog in Irak als een oorlogsmisdaad zoals die hier, in dit artikel, wordt aangetoond. Hoe kan dat dan?  Zijn Pres Monson en voor hem, President Gordon B Hinckley,  zo ver van de Geest weg?  Menno, mijn dierbare broeder, je spreekt toch wel heel erg fel uit tegen vele leden van de kerk, er zijn er toch honderd duizend of zo vrijwillige militairen, die zelfs als zendelingen hadden gediend, die zelfs voor een tweede tour vrijwillig aanmelden, in die oorlog in Irak. En er zijn letterlijk honderden duizenden Iraakies die maar erg blij waren dat de Amerikanen hen van Saddam bevrijdden. Ja natuurlijk zullen vele onschuldige burgers er het leven door verliezen, dat is echter ook vrijwel onvermijdelijk, hoe akelig dan ook. Het is echter wel waar dat sedert 9/11, de Amerikanen veel oorlogszuchtiger werden.  Is dan ook begrijpelijk. Ook is het waar dat gedurende vele jaren, de kerk, en de leden van de kerk, ook wel meer tegen Republikijnen leunden.  Nu hebben we Barack Obama, die een degelijke Democraat is, toch gaat hij met de oorlog door.  Maar de hele toon van wat ik vanavond gelezen heb, is op het randje van tegen de leiders van de kerk praten, alsof zij niet genoeg doen.  Wanneer wij, of wie dan ook, enige twijfel uitspreken tegen de profeten van de kerk, dan zijn we wel op heel glad ijs!!  En om te zeggen dat het een gebrek zou zijn aan de zijde van de president van de kerk, om niet een stand te nemen tegen de politieke zijde van deze oorlog in Iraak, en tegelijkertijd, tegen het martelen van gevangenen, is gevaarlijk voor een heilige der laatste dagen. Nee, dat martelen is een heel vreselijk iets, en Obama zegt dan ook dat dat uit moet zijn.  En, geloof mij,  Mitt Romney is inderdaad een heel goed lid van de kerk, een goed mens, voormalig bisschop en ringpresident. Waarom hij dan ook voorstelde om Guantanamo te vergroten, vraag mij dat niet, ik zal het niet beoordelen. Ik ben geen Rechter. Genoeg gezegd.


Menno Feenstra reageert

Mijn reactie op “Op het randje”:

In weinig woorden haalt de schrijver veel onderwerpen aan, waarvan ik er sommige als belangrijker inschat dan andere. In mijn reactie ga ik dan ook het meest uitgebreid in op de belangrijkste onderwerpen.

Onze eigen verantwoordelijkheid om te streven naar persoonlijke openbaring

De schrijver “voelt … dat er twijfel wordt gezaaid omtrent onze Kerkleiders, te weten President Thomas S Monson, die nu God's profeet is.” In mijn reactie op het eerdere commentaar "Oproep tot méér vertrouwen" richt ik mij tot iemand die zegt "een zeer sterk getuigenis" te hebben aangaande "absoluut betrouwbare" hedendaagse openbaringen van onze profeet en de apostelen. Ik nodig hem uit om hoofdstuk 3 van "Samuel" te lezen, en om vervolgens één concrete "mormoonse" profetie van de afgelopen 50 jaar te noemen. Ook de huidige schrijver van “Op het randje” benadrukt stellig dat “President Thomas S Monson nu God's profeet is”.

Als iemand mij vraagt om uit te leggen waarom ik geloof dat bijvoorbeeld Jesaja of Jezus uit de Bijbel, of Alma, Samuël, Mormon of Moroni uit het Boek van Mormon, profeten zijn die profeteerden, dan kan ik mijn overtuiging daarvan vrij moeiteloos verdedigen. Op de uitnodiging om hedendaagse profetieën te noemen – niet afkomstig van de vroege kerkleiders, maar van de afgelopen 50 jaar, en vergelijkbaar met de profetieën uit de Schrift, is bij mijn weten echter nog geen antwoord ontvangen. En dát ondanks dat de Wederkomst van Christus steeds dichterbij komt, en dat het Evangelie is hersteld met als oogmerk de wereld hierop voor te bereiden. Dat was immers ook de eerste boodschap die Moroni bracht bij zijn verschijningen aan Joseph Smith (zie Geschiedenis van de profeet Joseph Smith, met name vs 40-41).

De schrijver van “Op het randje” gaat verder: “Wanneer wij, of wie dan ook, enige twijfel uitspreken tegen de profeten van de kerk, dan zijn we wel op heel glad ijs!! En om te zeggen dat het een gebrek zou zijn aan de zijde van de president van de kerk, … is gevaarlijk voor een heilige der laatste dagen.”

In mijn repliek wijs ik erop dat dit standpunt niet wordt onderbouwd door dezelfde kerkleiders die de schrijver tracht te verdedigen; ik citeer hierna een aantal uitspraken die het tegendeel betogen – en waarmee ik tegelijk ook aangeef hoe ikzelf de rol van de huidige kerkleiders beschouw:

Brigham Young zei over persoonlijke openbaring: “Ik vrees vooral dat dit volk zoveel vertrouwen heeft in haar leiders dat zij niet voor zichzelf aan God zullen vragen of zij door Hem geleid worden. Ik vrees dat zij een genoegzaam leven van zelf­verzekerdheid gaan leven, en hun eeuwige bestemming in de handen van hun leiders leggen, met een roekeloos vertrouwen dat op zichzelf de doeleinden van God inzake hun zaligheid tegenwerkt, en de invloed verzwakt die zij aan hun leiders zouden kunnen geven, als zij voor zichzelf zouden weten, door [goddelijke] openbaring, dat zij op het rechte pad geleid worden. Laat iedere man en vrouw voor zichzelf weten of hun leiders wandelen op de weg die God hen aanwijst, of niet. Dit is voortdurend mijn vermaning geweest.” ( Discourses of Brigham Young, Chapter 12: The Priesthood. )

“Sommigen zullen wellicht zeggen: "Broeders, u die de Kerk leidt, wij hebben alle vertrouwen in u; wij vrezen niet in het minst dat er iets onder uw toezicht fout zou gaan; alle zaken zullen goed afgehandeld worden; en als Broeder Brigham er tevreden mee is, dan ben ik dat ook." Ik wens dat geen enkele Heilige der Laatste Dagen op aarde, noch in de hemel, tevreden is met wat dan ook dat ik doe, anders dan wanneer de [...] geest van openbaring hem tevreden stelt. Ik wens dat zij voor zichzelf weten en begrijpen, want dit zal het geloof in hen versterken. Stel dat de mensen zorgeloos worden; dat zij geen betrokkenheid betonen aangaande de aangelegenheden van het Koninkrijk Gods, maar de volledige last daarvan op de leiders leggen, met als argument: "als de Broeders die de leiding hebben ergens tevreden mee zijn, dan ben ik dat ook." Dit is niet aangenaam in de ogen des Heren.” (Journal of Discourses, Volume 3, Brigham Young, October 6, 1855 )

“Die mannen of vrouwen die niets meer van de macht Gods weten, en van de invloed van de Heilige Geest, dan geheel geleid te worden door een andere persoon; die geheel hun verstand en geloof aan iemand anders toevertrouwen, zullen nooit in staat zijn om het Celestiale Koninkrijk binnen te gaan, en daar gekroond te worden, zoals zij verwachten; zij zullen nooit in staat zijn om Goden te worden. Zij kunnen zichzelf niet besturen, om maar niet te spreken over het besturen van anderen, maar moeten in elke kleinigheid bestuurd worden, als een kind. Zij besturen zichzelf niet, maar Jakobus, Petrus of iemand anders moet hen besturen. Zij kunnen nooit Goden worden, noch gekroond worden als regeerders met glorie, onsterfelijkheid en eeuwige levens. Zij zullen nooit de scepters kunnen houden van glorie, majesteit en macht in het Celestiale Koninkrijk. Wie dan wel? Zij die moedig zijn, en geïnspireerd met de ware onafhankelijkheid van de hemel; die stoutmoedig voortgaan in de dienst van hun God; die anderen laten begaan zoals het hen belieft; vastberaden om zelf het goede te doen, ook al zou heel de verdere mensheid een tegengestelde koers volgen”. (Discourses of Brigham Young: Chapter 34: Eternal Judgment: Judgment According to Works)

De schrijver stelt: “Mitt Romney is inderdaad een heel goed lid van de kerk, een goed mens, voormalig bisschop en ringpresident. Waarom hij dan ook voorstelde om Guantanamo te vergroten, vraag mij dat niet, ik zal het niet beoordelen. Ik ben geen Rechter.”

De schrijver die stelt geen Rechter te zijn, noemt Mitt Romney echter wél “een goed mens” – alsof dat geen oordeel is! Over de uitspraken van Mitt Romney kunnen we veel lezen in het artikel “Mitt Romney: een Mormoons Presidentskandidaat?”, en daaruit ontstaat bij mij geenszins het beeld dat we hier te maken hebben met “een goed mens”, en evenmin met “een heel goed lid van de kerk”. Veeleer krijg ik het beeld van iemand die het Evangelie van de Vredevorst aan zijn republikeinse laars lapt, en die met zijn publieke uitspraken veel schade berokkent aan de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Is het oordeel van de schrijver dat Mitt Romney “een goed mens” is er dan louter op gebaseerd dat hij “voormalig bisschop en ring president” is geweest? Een dergelijke persoonsverheerlijking, al dan niet jegens voormalige kerkleiders, ongeacht diens (wan)daden, is zeker niet consistent met Evangeliebeginselen.

Over de Amerikaanse agressie tegen Irak stelt de schrijver: “En er zijn letterlijk honderden duizenden Irakezen die maar erg blij waren dat de Amerikanen hen van Saddam bevrijdden.” Dat idee heerste inderdaad bij enige Irakezen, kort na de invasie. Echter, wie de media volgt, die hoort dat dit geluid allang verstomd is: De huidige terreur van de straat is nog erger dan de toenmalige terreur van de staat.

De schrijver stelt ook: “Nu hebben we Barack Obama, die een degelijke Democraat is, toch gaat hij met de oorlog door.” Uiteraard kan Barack Obama niet ineens een knop omzetten en alle Amerikaanse militairen plotsklaps terugtrekken uit Irak; hij zit immers opgescheept met de ellendige erfenis van zijn voorganger.

Met deze reactie hoop ik de lezer tot nadenken te stemmen, vooral aangaande de rol die de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen speelt in de huidige toestand in de wereld.

Menno Feenstra, Wijk Arnhem



Oordelen

Normaal gesproken zou ik nooit op al deze reacties reageren, maar toch moet er iets van mijn hart, beste broeder Feenstra, zoek een hobby, want u reageert op elke reactie, en elke keer verwijst u naar uw Samuel en andere personen, het lijkt meer of u zich aangevallen voelt, het is jammer dat mensen ALTIJD naar teksten verwijzen in de schriften, niet om nu iemand aan te vallen, maar op een normale zondag als er een toespraak wordt gegeven, dan staat daar een spreker met zijn hele verzameling van kerk boeken en leest de ene tekst na de andere tekst voor, dit komt bij mij persoonlijk meer over als een stukje onzekerheid en ook een beetje van, kijk eens hoeveel boeken ik bij mij heb, ben ik nu niet een goed lid, mijn persoonlijke mening is dan, NEE, dit is ook mijn mening over vele reacties hier boven, want kerk, politiek en eigen meningen, horen niet in een kerk thuis, u moet toch ook de volgende tekst bekend in de oren klinken, OORDEEL NIET, WANT ER WORDT OVER U GEOORDEELD, gezien de keuzes van de kiezers in de VS, staat dit gelijk aan de keuzes van de kiezers hier in Europa, het is niet aan de kerk om een politieke standpunt in te nemen, politiek hoort buiten een kerk gebouw, de leden van de kerk bepalen de richting van de politiek en zo als vaak, wordt er veel belooft, maar weinig waar gemaakt, er zijn genoeg jongen en oude leden van de kerk in Irak geweest en hebben hun plicht vervuld, want er staat toch duidelijk in de schriften, dat wij de leiders van het land moeten gehoorzamen, dus is er eigenlijk niets aan de hand, want je hoort toch ook niets over de bevrijders van Europa, hier zaten ook leden tussen, deze leden deden wat van hun werd verwacht en vele hebben dit met de dood moeten betalen, zo dat wij nu onze vrijheid hebben, net als nu in Irak, zijn er mensen blij dat de VS binnen kwamen vallen, maar er zijn ook vele die dat anders zien, net als bij onze bevrijding en natuurlijk zijn er dingen die niet door de beugel kunnen, maar dit zijn persoonlijke dingen van leden van de kerk, de kerk heeft vele leden en onder deze vele leden zitten ook mensen die van hun beroep dingen moeten doen of verzinnen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, maar, dit heeft niets met de kerk te maken of met leiders van de kerk, zo kwam ik het stukje tegen van een broeder uit Vlaanderen, deze schreef het volgde, GELUKKIG ZIJN WIJ NIET MEDEPLICHTIG ZO ALS ZIJ, jammer dat hij zo denkt, zo dacht Pilatus ook om het volk rustig te houden, komt meer over, als ik was mijn handen in onschuld, dat klinkt erg bekend uit het verleden, en niet om het één of ander, niemand kan ontkennen dat het hele boek van Mormoon bijna druipt van het bloed van moorden en oorlogen in de naam van de heer, en dat keuren we allemaal wel goed, de heer zou wel zijn redenen hebben, waarom deze dingen gebeuren in onze tijd en wie zijn wij om de heer om uitleg te vragen.

 

Mijn mening is dat de leden van de kerk, beter met zichzelf bezig moeten houden, daar hebben we moeite genoeg mee, en OORDEEL nooit over een ander, er wordt over je geoordeeld, want als je alle geschriften aan de kant ligt en je houd de tien geboden in gedachte, dan is het antwoord duidelijk en zeer helder, en daar zijn geen verwijzingen naar teksten uit de schriften voor nodig, dit is eerder een teken van zwakte dan wijsheid.

Terug naar de Bron

 

Ik ben het helemaal eens met wat onze broeder Feenstra betoogt, ik zie in de manier waarop hij zich uitdrukt geen slechte bedoelingen tegen onze kerk of haar leiders, hij wil ons louter aan het denken zetten over hoe de kerk vroeger was en hoe het nu is. Hij wil dat wij beseffen dat “niet alles goed in Zion is”, dat de laatste jaren “het kwade” aan het toenemen is, en niet alleen in de wereld, maar dat de kerk ook meegesleurd wordt.

 

Pas op voor hoogmoed!!! luidde de boodschap van Br. Ezra Taft Benzon enige jaren geleden, wij zijn een machtige organisatie geworden, zien we niet hoogmoed in veel van onze leden?, behoren onze kerkleiders niet tot elitaire sferen van onze maatschappij? Zijn ze niet hoogopgeleid, “succesvolle managers” en vrienden van mensen in de hoogste kringen? Dat schept niet het beeld van de vroegere kerk van Jezus Christus! Wat mij ook opvalt is dat nog niemand antwoord heeft gegeven op zijn vraag naar een concrete mormoonse profetie van de afgelopen 50 jaar.

 

Jezus zei ”zorg ervoor dat u niet bedrogen wordt” en in L&V lezen we dat in de laatste dagen de afvalligheid in “Zijn huis zou beginnen”. Het feit dat er in de laatste decennia geen echte profetie aan ons bekend gemaakt is, toont aan dat we werkelijk in de laatste dagen leven en dat we met spoed het “binnenste van de vazen” moeten reinigen, dat we de leiding van God in alle nederigheid moeten zoeken en vooral ons bekeren van al het kwade. Dat we niet klakkeloos alles moeten aanvaarden wat kerkleiders verkondigen, dat we ons het nut van sommige programma’s moeten afvragen, dat we onze aandacht niet moeten afleiden van wat er werkelijk van waarde is: Zuivere liefde voor onze medemens, ongeacht hun positie in de maatschappij, hun “charisma” of de hoogte van hun tienden.

Laten wij weer terug gaan naar de basis van het eenvoudige evangelie van onze Heer en Verlosser Jezus Christus, aandachtig om alle tekenen van onze tijd te volgen en ons best doen om elkaar te helpen en van elkaar te houden, ook al denken we niet altijd hetzelfde.

Mormoonse Profetie

Bestaat er wel zoiets als 'concrete' profetie?
Het lijkt me dat alles wat ons verbindt met het buitenaardse nogal abstract is.
Het Mormonisme is in tegenstelling met veel andere geloven een heel praktisch geloof, en hoe de stroom van regelgeving en openbaring - welke naam we er ook aan willen geven - nu precies tot stand komt is me om het even.
Wat is belangrijker: een zacht fluisterende stem of een Mozes die heel dramatisch de Rode Zee in tweeen splitst?
Waarom zo de nadruk op de uiterlijke vorm?
Ik las in Wikipedia:

Maimonides in his work, The Guide for the Perplexed, outlines twelve modes of prophecy from lesser to greater degree of clarity:

1. Inspired actions
2. Inspired words
3. Allegorical dream revelations
4. Auditory dream revelations
5. Audiovisual dream revelations/human speaker
6. Audiovisual dream revelations/angelic speaker
7. Audiovisual dream revelations/Divine speaker
8. Allegorical waking vision
9. Auditory waking revelation
10. Audiovisual waking revelation/human speaker
11. Audiovisual waking revelation/angelic speaker
12. Audiovisual waking revelation/Divine speaker (that refers implicitly to Moses)

en uit: Het Evangelie en de Kerk (Ronald E. Poelman):
"Als we de schriften lezen worden we het evangelie onderwezen door verschillende boodschappers in verschillende tijden en plaatsen. We zien de gevolgen wanneer het evangelie wordt aanvaard of verworpen, wanneer haar beginselen al dan niet, volledig of ten dele worden toegepast, door allerlei verschillende mensen.
In de schriften ontdekken we dat uiteenlopende institutionele vormen, ceremonies, richtlijnen en procedures, allemaal het goddelijk ontwerp volgen om eeuwige beginselen in gang te zetten. Praktijken en procedures veranderen; beginselen veranderen niet."

M.a.w. hoe de geinspireerde boodschap tot ons komt is secundair, maar of we deze als zodanig herkennen en toepassen, daar gaat het om. We zouden onszelf dezelfde vraag kunnen stellen omdat we immers zelf ook recht hebben op persoonlijke openbaring: in welke vorm bereikt openbaring ons persoonlijk en valt of staat onze spiritualiteit - of de inhoud van onze openbaring - met de uiterlijke vorm waarin deze tot ons komt?
Ik ervaar dat hedendaagse openbaringen van de Heer d.m.v. zijn hedendaagse profeten tot ons komt d.m.v. :

Brieven van het Eerste Presidentschap via Ringpresidenten en Bisschoppen aan ons

Instructie tijdens conferenties en kerkvergaderingen

Kerkelijke tijdschriften

Boeken door de Profeten geschreven

Advies door priesterschapleiders in tweegesprekken

Priesterschapzegens

Verder is het de vraag wat we nu precies onder profetie verstaan.
In hetzelfde Wikipedia artikel lees ik:
Prophecy, generally, describes the disclosing of information that is not known to the prophet by any ordinary means.
Profetie is dus het bekendmaken van informatie die een profeet op buitengewone manier heeft verkregen.
Welnu, het lijkt me dat alle twaalf bovengenoemde manieren buitengewoon zijn!
Naar mijn weten is het verder geen vereiste dat de openbaring nieuwe informatie bevat, maar kan deze - op goddelijk bevel - heel goed een herhaling van eerdere gegeven openbaringen betreffen. Het lijkt me zelfs door de eeuwen heen de functie bij uitstek van profeten om steeds weer de aloude waarschuwingen te herhalen, meestal tegen dovemansoren ...
Als ik denk aan onze huidige tijd, zie ik heel wat ontwikkelingen in de Kerk die mij alleszins geinspireerd - door Profeten en Apostelen geopenbaard - overkomen: het Perpetual Education Fund, het verlenen van het priesterschap aan alle rassen, om maar eens een paar in het oog springende openbaringen te noemen, maar ook de voortdurende stroom van openbaring om de Kerk in goede banen te leiden in een tijd van allesomvattende informatie en dramatische groei.
Misschien zien we het begrip 'profeten' nog te veel in de zin van een Nostradamus en zijn glazen bol.



Menno Feenstra reageert:

Uw zonen zullen profeteren, oude mensen zullen dromen dromen, en jongeren zullen visioenen zien

 

De vraag wat we mogen verwachten van hedendaagse profetie kan niet beantwoord worden door een "Nostradamus met een glazen bol", want als Nostradamus al over Christus "profeteerde", dan was dan in een onbegrijpelijke taal, terwijl Goddelijke openbaring zich doorgaans juist kenmerkt door duidelijkheid (zie 1 Ne. 13: 29; 2 Ne 25: 4 - 7; 2 Ne 31: 2-3; 2 Ne 33: 5-6; Jakob 2: 11; LV 133: 57). Evenmin gaat het om "de uiterlijke vorm", of "hoe de geïnspireerde boodschap tot ons komt" - noch wil ik iets afdoen aan de waarde van "geïnspireerde boodschappen".

 

Wat dan wél onder de te verwachten hedendaagse profetie moet worden verstaan, waaruit ook blijkt dat die wel degelijk "nieuwe informatie" dient te bevatten, blijkt echter zeer duidelijk uit de eerste boodschap die Moroni bracht bij zijn verschijningen aan Joseph Smith, met name uit de reeds aangehaalde Geschiedenis van de profeet Joseph Smith 1:40-41:

40 Bovendien citeerde hij het elfde hoofdstuk van Jesaja, zeggende dat het op het punt stond in vervulling te gaan ...

41 Hij citeerde ook het tweede hoofdstuk van Joël, van het achtentwintigste vers tot het laatste ...

De strekking van de boodschap van het elfde hoofdstuk van Jesaja blijkt het meest duidelijk uit de verzen in Jes 11:6-10:

"Dan zal een wolf zich neerleggen naast een lam, een panter vlijt zich bij een bokje neer; kalf en leeuw zullen samen weiden zullen samen weiden, en een kleine jongen zal ze hoeden ... "

Deze verzen, waarvan Moroni aan Joseph Smith verkondigde "dat het op het punt stond in vervulling te gaan", gaan overduidelijk over het Millennium. De Engelse versie van "het tweede hoofdstuk van Joël, van het achtentwintigste vers tot het laatste" zijn in enkele gangbare Nederlandse vertalingen anders genummerd, en stemmen daarin overeen met Joël 3:1-5:

1 ... Jullie zonen en dochters zullen profeteren, oude mensen zullen dromen dromen, en jongeren zullen visioenen zien;
3 Dan zal ik tekenen geven aan de hemel en op aarde: bloed en vuur en zuilen van rook,
4 de zon verandert in duisternis en de maan in bloed. Dan komt de dag van de HEER, groot en ontzagwekkend.

Dit heeft duidelijk betrekking op de tekenen die vooraf gaan aan de Wederkomst van Christus, en volgens Moroni zou dit "spoedig worden vervuld". Het Evangelie is hersteld om de wereld voor te bereiden op die Wederkomst, en het Boek van Mormon is geopenbaard als een voorafschaduwing daarvan. Immers, Hij verscheen óók pas aan de Nephieten en Lamanieten na een periode van afvalligheid en rampspoed enerzijds, en profeten met grootse, zeer concrete profetieën anderzijds. En daaruit blijkt dat er zeker wél zoiets bestaat als 'concrete' profetie; zie bijvoorbeeld de woorden van Samuël de Lamaniet in Helaman 14:1-7: 

"Zie, ik geef u een teken; want er komen nog vijf jaar, en zie, dan komt de Zoon Gods ...
er zullen grote lichten aan de hemel zijn, zodat er in de nacht voor zijn komst geen duisternis zal zijn, zodat het de mensen zal toeschijnen dat het dag is.
Daarom zullen een dag en een nacht en een dag zijn alsof ze één dag zijn en er geen nacht is; en dat zal u tot teken zijn;
En zie, er zal een nieuwe ster verrijzen, zoals gij er nog nooit een hebt gezien; en ook dat zal u tot teken zijn.
En zie, dat is niet alles: er zullen vele tekenen en wonderen aan de hemel zijn.
En het zal geschieden dat gij allen verbaasd zult zijn en u zult verwonderen, zodat gij ter aarde zult vallen." (3 Ne 1:16-17)

Een andere profeet uit die dagen met "concrete profetie" was Nephi, de zoon van Helaman; zie bijvoorbeeld Helaman 8:27-28; Helaman 9:1-5. Ook profetieën bij monde van Joseph Smith Jr. waren nogal eens bijzonder concreet; zie bijvoorbeeld L&V 87:1-3:

1 VOORWAAR, aldus zegt de Heer aangaande de oorlogen die binnenkort zullen plaatsvinden, beginnend met de opstand van South Carolina, ...
3 Want zie, de zuidelijke staten zullen zich van de noordelijke staten afscheiden, en de zuidelijke staten zullen een beroep doen op andere natiën, ja, op de natie Groot-Brittannië, ...

Deze profetie deed hij 29 jaar (!) voordat de Amerikaanse Burgeroorlog begon, en die oorlog heeft de loop van de geschiedenis veranderd.

 

Het Boek van Mormon is geschreven voor onze tijd: Waar zijn dan de vergelijkbare profetieën van nu, bijvoorbeeld naar aanleiding van de terreuraanslagen van 11 september 2001 en de Amerikaanse invasie van Irak, die óók veel teweeg hebben gebracht - en nog zal brengen? Vergelijk de voornoemde profetie van Joseph Smith Jr. bijvoorbeeld eens met de toespraak “De tijd waarin wij leven” van President Gordon B. Hinckley (171e Algemene Oktoberconferentie, oktober 2001, Liahona Januari 2002 blz. 83). Daarin zegt deze "Profeet, Ziener en Openbaarder" onder andere het volgende:

"Nu staan we voor een andere gevaarlijke onderneming, waarvan we niet weten hoe die zal aflopen of hoe lang die zal duren ...
We weten niet hoe lang dit conflict zal duren. We weten niet hoeveel slachtoffers er zullen vallen en hoeveel geld het gaat kosten ... We weten ook niet hoe het conflict zich zal ontwikkelen ...
Niemand weet hoelang dit alles zal duren. Niemand weet precies waar de strijd zal worden gestreden. Niemand weet wat er allemaal zal gebeuren voordat het geheel achter de rug is. We zijn aan een onderneming begonnen waarvan we de omvang en de aard nu niet kunnen overzien ...
Ik weet niet wat de toekomst ons zal brengen ... "

Over de Amerikaanse invasie van Irak sprak President Gordon B. Hinckley in zijn toespraak "Oorlog en vrede" in de 173e Algemene Aprilconferentie van april 2003, gepubliceerd in de Liahona mei 2003, blz. 78 e.v., waarbij hij een verband legde met "de strijd tegen het terrorisme" en zijn voornoemde toespraak tijdens de conferentie in oktober 2001: Hij zegt letterlijk: "De huidige oorlog is eigenlijk een uitvloeisel en voortzetting van dat conflict." Inmiddels weten we echter dat er geen oorzakelijk verband is tussen de terreuraanslagen van 11 september 2001 en het dictatoriale regime van het toenmalige Irak.

 

Het contrast met de profetieën bij monde van o.a. Samuël de Lamaniet, Nephi, de zoon van Helaman en Joseph Smith Jr. is wel bijzonder schrijnend! Dit klinkt wellicht als een "aanval" of "kritiek" op "de profeet" - maar dat is niet mijn intentie. In mijn essay "Samuel" ga ik uitgebreid in op de achtergronden; het voert veel te ver om dit te doen in antwoord op dit commentaar.

 

Wél mag hieruit blijken, dat de opsomming van de schrijver van "Mormoonse Profetie" verbleekt bij de profetieën uit de dagen van weleer. Er zijn óók veel profetieën die aankondigen dat de mensheid in de laatste dagen weer in de geestelijke duisternis zou verkeren die we nu ervaren, zoals in Moroni 7:35-38. De boodschap van "Samuel" is er dan ook één van bekering.

 

Menno Feenstra, Wijk Arnhem


Glenn Beck

Nu we het toch hebben over "Niet in Mijn Naam" denk ik aan de amerikaanse verslaggever Glenn Beck die als "wellicht een van de meest invloedrijke Mormonen in de huidige media" werd omschreven in ldslivingmagazine .
Nou, toen ik dat las kreeg ik het aardig benauwd ...
Ik ben het dan ook eens met eerdere verontruste reacties dat we als leden van de Kerk in ons kikkerlandje door dit soort lieden te kijk worden gezet. Glenn Beck is nu eigenlijk zo'n beetje precies het tegenovergestelde van wat volgens mij een nederig priesterschapdrager en volgeling van Christus zou moeten uitdragen: extreem in zijn opvattingen, ongenuanceerde en haatdragende uitspraken die je niet voor mogelijk houd.
Glenn Beck is onlangs overgestapt van CNN naar FOX News dus u begrijpt al uit welke hoek de wind waait.
Maar mijn haren gingen pas echt recht overeind staan toen ik nota bene door mijn overbuurman in de straat
opmerkzaam werd gemaakt op dit YouTube videofragment van een vraaggesprek door Glenn Beck met 's Neerlands hoop in bange dagen Geert Wilders! Is het toeval dat mensen met extreme opvattingen elkaar opzoeken?
In het vraaggesprek noemt Geert Wilders de Islam: "niet slechts een religie, maar een gevaarlijke en geweldadige ideologie".
Iedere keer als iemand in een krant of op het Internet het Mormonisme in verband brengt met de FLDS kerk of met boeken als "In de Ban van de Hemel" of met andere duistere zaken, voelen we ons pijnlijk getroffen in onze geloofsovertuiging.
Maar we hoe reageren we wanneer "een van de meest invloedrijke Mormonen in de huidige media" klaarblijkelijk medestander is van iemand als Geert Wilders die andere geloofsovertuigingen beledigt?
Ik wilde dit onder de aandacht brengen omdat dit soort geluiden in de media volledig beamen wat in eerdere reacties in Mormoons Forum werd gesteld, nl. dat veel heiligen der laatste dagen in de VS oorlogszuchtig en haatdragend zouden zijn.
Ik las trouwens in een eerdere reactie dat pres. Spencer W. Kimball dit bevestigde: "We zijn een oorlogszuchtig volk".
Glenn Beck, rechter Jay Bybee en anderen vertegenwoordigen uiteraard niet de Kerk als zodanig, maar ze worden tegelijkertijd wel massaal gesteund door de leden van de Kerk in Amerika.
Aanvankelijk dacht ik dat Menno Feenstra nogal overdreef, maar inderdaad: waar is het kerkelijke morele gezag?


reageer hier

 

Lees meer artikelen van Menno Feenstra in Mormoons Forum waarop u kunt reageren.

 

 

 

 

 

 

 

 

MVG is onafhankelijk: meningen die op deze website worden gegeven, zijn persoonlijke opvattingen van individuele heiligen der laatste dagen of van andere belangstellenden en zijn niet noodzakelijkerwijze representatief voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen als kerkgenootschap.