Weten dat er een God is die van me houdt ...

Judith Fuenzalida is een stralende jonge vrouw met lang blond haar tot over haar middel. Ze is moeder van vier kinderen en volgelinge van de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen.

"Wij geloven dat de kerk hersteld is," zegt Judith. "We geloven dat de Amerikaan Joseph Smith, een profeet, in 1860 de opdracht van God kreeg om de Kerk van Jezus Christus te herstellen. Voor ons is dat de enige ware kerk. We gaan uit van de bijbel. Maar de bijbel is heel vaak vertaald en vertroebeld door de diverse vertalingen en interpretaties. Als je de bijbel letterlijk neemt kom je tegenstrijdigheden tegen. Daarom gebruiken we ook het Boek van Mormon. In Amerika zijn we dan ook lang Mormonen genoemd, maar formeel zijn we dat niet."

“Ik ben in deze kerk opgegroeid. Mijn moeder was Hervormd, mijn vader was niets maar is later ook hervormd geworden. Mijn moeder had echter heel veel vragen wara ze geen antwoord op kreeg en toen op een dag de mensen van de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen aan de deur kwamen, heeft ze zich bekeerd. Ik ben in onze kerk nooit iets tegengekomen waarvan ik vond dat het niet klopte. Ook als puber niet. Ik had nooit een probleem met kuis leven of niet drinken. Ik stond er 100% achter. Ik ben echt wel naar andere kerken gegaan uit interesse maar ik ben ervan overtuigd dat dit het ware geloof is. Dat zit hem erin dat deze kerk hersteld is. Als je het slot van de bijbel leest, zie je dat alle apostelen zijn uitgemoord. De kerk is verder gegaan als katholieke kerk, de katholieken volgden het evangelie maar niet het priesterschap. Wij geloven dat het priesterschap het gezag van God is en dat priesterschap is niet doorgegeven. Joseph Smith is uiteindelijk door God geroepen tot het priesterschap, toen is de kerk hersteld, vandaar onze naamgeving. Na de dood van Joseph Smith kwam er een andere profeet en ook nu nog hebben we een profeet die ons leidt. Dat is belangrijk omdat hij ons raad geeft in hoe om te gaan met ontwikkelingen in de wereld."

"Ik begin elke ochtend met een persoonlijk gebed en daarnaast bidden we dagelijks met het hele gezin en voor de maaltijd. Iedere avond voor het slapen gaan lees ik mijn kinderen voor uit een speciaal kinderboek. Iedere week hebben we een gezinsavond, we doen een openingsgebed, een liedje, een korte les over iets dat in het gezin speelt en een activiteit. De kinderen gaan naar een openbare school, het kerkelijk onderwijs krijgen ze thuis. Verder roken en drinken we niet, ook geen koffie, gebruiken we geen drugs, hebben geen seks voor het huwelijk en zijn we heel matig met vlees. Op zondag gaan we naar de kerk, er zijn een kleine 200 leden en dat aantal groeit. We hebben geen dominee of predikant, de leden doen het zelf. Iedereen heeft een roeping in de kerk, jeugdwerk bijvoorbeeld. Als de jongens 19 jaar zijn en de meisjes 21 jaar, kunnen ze zendelingenwerk gaan doen in binnen en buitenland. Ze kunnen langs de deur gaan om mensen te interesseren. Ik ben dat in Amerika gaan doen, in Salt Lake City waar het hoofdkwartier is. Daar heb ik op het tempelplein gestaan om te evangeliseren, het heeft me heel erg verrijkt."

"Het geloof is zo belangrijk voor me. Als ik het opnieuw zou mogen doen, zou ik niets veranderen. Weten dat er een God is die van me houdt, is een enorme zegen voor me. God is een persoon, zeker weten. Een hemelse vader. Hij wil dat we gelukkig worden en daarom heeft Hij ons profeten en geschriften gegeven. Als je die volgt, word je gelukkig.
Behalve dat ik er zelf gelukkig van word, vind ik het ook belangrijk me in te zetten voor de wereld. Daarom vasten wij iedere laatste zondag van de maand 24 uur lang. Als je vast, kun je je beter concentreren op het geestelijke. Vaak vasten we ook voor een specifiek doel, iemand die ziek is bijvoorbeeld. Het geld voor maaltijden dat we dan uitsparen, geven we aan de kerk die dat voor goede doelen gebruikt. En we staan een tiende van ons inkomen af voor de kerk. De kinderen moeten zelf beslissen of ze mee willen doen, ze worden ook pas gedoopt als ze acht jaar oud zijn zodat ze bewust kunnen kiezen."

bron: http://www.geheugenvanalmere.nl/article-1873-nl.html