Jan Gillis

Op 10 september 1946 werd ik te Mechelen in België geboren. Via mijn vader Frans, die in Mechelen aan een operette – gezelschap was verbonden, kwam ik vrij vlug met toneel in aanraking. Wat studeren betreft, ging mijn keuze echter uit naar techniek. Denkelijk hebben de jaren zestig ‘The Golden Sixties’ hierbij een doorslaggevende rol gespeeld. Iedereen in mijn familie was immers de mening toegedaan dat techniek heel wat lonender zou worden dan kunst. In 1969 studeerde ik dus af aan het gekende Hoger Technisch Instituut De Nayer in Mechelen. Maar dit belette mij niet om vanaf 1971 als acteur op te treden bij een Vlaamse toneelvereniging ‘Voor Taal en Kunst’.

Van 1974 tot 1984 werkte ik als technicus in het buitenland. Mexico en Turkije mochten op mijn totale inzet rekenen. Zelfs Nigeria leverde mij niets dan goede herinneringen op.

… Behalve dan die ene fatale gebeurtenis …

Op 24 januari 1984, een tiental kilometer buiten Enugu, beleefde ik een onthutsend keerpunt in mijn leven. De auto waarin ik met iemand meereed, stortte neer in een ravijn. Gelukkig werd ik in de brousse teruggevonden. In allerijl werd ik naar België overgevlogen. Maar voor mij was het buitenlandse avontuur voorgoed voorbij. In 1984 belandde ik definitief terug in België.

Dat ongeluk heeft me wel tot nadenken gestemd. In deze moderne tijden denkt haast iedereen dat leven en toekomst dingen zijn die volledig controleerbaar zijn. Maar één simpel voorvalletje, één seconde uit je leven, kan wel een drastische ommekeer veroorzaken. Zonder dat je het zelf wil, word een persoonlijke herschikking van je leven plotseling een noodzaak.

… En als dan enkele maanden na je ongeval, het bedrijf waarvoor je werkte in handen van de concurrentie terechtkomt …
… En als je dan enige weken later van de nieuwe directie te horen krijgt dat men je diensten niet meer nodig heeft …
… En als er dan twee zendelingen juist aan uw deur bellen.

Op 11 juni 1988 werd ik te Antwerpen gedoopt en werd ik lid van ‘de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’. En enkele maanden later nam ik in een nieuwe firma met hernieuwde moed terug deel aan het bedrijfsleven.

Het is mijn overtuiging dat de taak van ieder gelovige ligt in het zich ontdoen van het godsdienstig keurslijf dat hem van zijn geboorte wordt opgedrongen. Pas als die bevrijding een feit wordt, kan de nieuwgeboren mens zich aanbieden (offeren) in Gods handen.
Als universele gelovige op weg naar die zelfbevrijding, als kind die eenieders idee over godsdienst respecteert, hoop ik aan Mormonen voor Vrede en Gerechtigheid bij te dragen.

 

van de hand van Jan Gillis:

Adams Keuze - 'n Psychologisch Drama

Jan Gillis: Theologische Bespiegelingen

Bloedbad te Mountain Meadows

 

 

 

12-2005

artikelen van onze columnisten zijn op persoonlijke titel geschreven en zijn vertolken derhalve niet noodzakelijkerwijze de mening van de medewerkers en lezers van de MVG webpagina's of van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen als kerkgenootschap