www.mvgcontact.org
Een filmrubriek door George Tuffin
(ga naar de index-pagina voor eerdere edities van deze filmrubriek)
“…En er zijn vele werelden, die nu bestaan, en voor de mens zijn ze ontelbaar; maar bij Mij zijn alle dingen geteld…”
(P.v.G.W. - Mozes: 1:35)
Rare zaken in Utahhttp://www.sltrib.com/faith/ci_7597726
Daar HLD in de “Bijenkorfstaat” niet meer mogen knippen in de originele filmkopie hebben ze iets nieuws ontdekt om over te vitten qua film- en boekcensuur. Je weet nog wel wel – er waren mormoonse filmzaken of studio’s die zich bezighielden met films op maat te versnijden. Ze zorgden er voor dat welbepaalde scènes - die niet kindvriendelijk waren - er werden uitgehaald. Of was het materiaal niet te rijmen met de standaarden van de kerk dan werd er ook ingegrepen. Maar het Hoofdgerechtshof dacht daar anders over en stuurde deze vorm van censuur naar de prullenmand. Nu boksten de HLD in Utah een nieuwe censuurronde in elkaar. De gevreesde film is deze keer niet “Brokeback Mountain” van 2005. Maar een kinderfilm – “Golden Compass” (2007). Ik verwijs daarom naar mijn originele recensie van december 2007. Ik geef toe dat in de boeken van Pullman er wordt verwezen naar een negatieve en op macht beluste organisatie (de katholieke kerk?) en zouden de helden van het boek (kinderen) getraind kunnen worden om “god” te doden. Maar in de film wordt deze achtergrondinformatie niet gebruikt en nu trachten bepaalde mormonen in zee te gaan met de “katholieke opinie” en filmkeuring van de VS. Zo worden ouders er via verontruste burgers en scholen er op gewezen dat de film aanleiding kan geven tot het lezen van het originele materiaal: de werken van de atheïst Pullman. Maar ja - is dat wel een gevaar? Kinderen die geconfronteerd worden met andere of vreemde standpunten kunnen er toch met hun ouders over praten. Het is een gulden moment voor hen - ze ontdekken dat er mensen zijn die er andere ideeën op nahouden dan enkel ons gedachtegoed en hun horizon wordt vergroot terwijl de ouders hun daarbij kunnen begeleiden. Natuurlijk is het uw vrijheid om te kiezen of je al of niet naar “The Golden Compass” gaat kijken. Ik hoop niet dat jullie deze prent naar de brandstapel zult verwijzen. Ik denk bijvoorbeeld aan andere werken, zoals de “Utopia’s”, de verplichte schoollectuur “Brave New World” en de film “ 2001, A Space Odyssey” (1).
http://en.wikipedia.org/wiki/2001:_A_Space_Odyssey_(film)
Deze werken verkondigden toch ook niet wat we verwacht hadden. De goddelijke boodschap was hier soms ook zoek en toch hebben we het allemaal overleefd. En zeer breed genomen kan men de zwarte monoliet in “ 2001” en “ 2010” een hogere interventie noemen, want de wetenschapper die het boek schreef kan nu eenmaal niet de moed opbrengen om zijn “avatar” - zijn reddende creatie – een “god” te noemen. Nu is “Golden Compass” best te pruimen, niet slecht voor een eerste deel, maar het haalt de epische dimensies niet van “Lord of the Rings”. Allen daar heen! Let op de “Liahona” van de jonge heldin en er wordt zelfs gewag gemaakt van “meerdere” werelden en is dat alleen niet genoeg om als HLD de bioscoopzalen te gaan vullen?
THE TECHNICOLOR TIME MACHINE
De doos van Pandora - deel 2 – (vervolg van december 2007.)Ja beste filmfans, in mijn eerste aflevering opende ik voor jullie de doos van Pandora. En er rest ons alleen nog “de hoop” dat we over films en films kunnen praten. Hier en daar lopen er zeker een aantal “Kerstfilms” in uw zalen, de zendelingen gaan rond met hun “levende kerstkaart” en er wordt af en toe een kerstlied gezongen. En moge we verder kijken dan de pakjes, de kerstboom en zijn oplichtende versieringen. Het zijn toch allemaal “symbolen” die een diepere betekenis hebben. Laten we niet morren dat we die kerstboom, de slee met de rendieren of al die andere heidense symbolen en rituelen niet nodig hebben. Die boom mag er gerust staan, hoor. De Kerstman mag bij mij gerust langst komen en laten we verder kijken dan onze neus lang is. Met de kerstdagen is onze hoop op Christus gericht. “Vrede op Aarde voor al wie van goede wil is”. Naar het Licht dat in de wereld kwam en vrede tracht te brengen in een wereld van nacht en ontij.
Retrospectieven – Bijbelse Films: Is er ergens een brandende braamstruik te koop? Een tweedehandse Ark gestrand? Zwaait daar iemand met kaak van een ezel. Dan trek je best wat sandalen aan en werp een gordijn over uw gespierde schouders. Danst er iemand de dans van de zeven sluiers. Vergeet het maar en zet een helm van een Romein op je hoofd. Hopelijk krijg ik u met deze “props” in de juiste stemming. Tijdens deze naderende Kerstperiode halen we wat oude films uit de kast halen. En we zetten het paard van de goede oude Sint even in de gang. Op de filmprenten valt geen stof te bespeuren. Want vermoedelijk zijn deze films allemaal op DVD en video te verkrijgen. Ik herinner me ergens in een grijs verleden en we flitsen terug naar het jaar 1975. Heel lang geleden - was er toen een schitterend Paasweekend. De jeugd van het Antwerps district vergaderde op een APJV conferentie – wat jullie nu een jeugdconferentie noemen of een Topdag of zo. Deze manifestatie werd te Westmalle op het terrein van de scouts van ”Drieboomkesberg” gehouden. Deze geestelijke happening liep van zaterdag 17 april tot en met maandag 19 april 1976. Tijdens deze drie heugelijke dagen maakten de APMV-ers en de Jong Volwassenen van geheel Vlaanderen het bos daar onveilig. De zaterdag werd opgevrolijkt met bezoek aan het Hageland. ‘s Zondags was er een aangepaste paasdienst waar plaatselijke kerkleiders en met jeugdsprekers het programma verzorgden. In de namiddag werd er een film vertoond. Broeder George Tuffin mocht als filmkenner de beroemde Bijbelse spektakelfilm ‘Koning der Koningen’ inleiden. Terwijl onze grote hopman – broeder Wilfried Decoo - http://www.timesandseasons.org/?p=3099 - (MVG – Times and Seasons) zich bezig hield met de technische zijde en laadde het gehuurde filmtoestel met de nodige filmrollen. De zaal verstomde toen de eerste beelden het witte doek raakte. “King of Kings” was één van die spektakelfilms waar de acteur, die de Messias uitbeeldde, volledig in beeld kwam. Het eeuwig oude taboe van de filmwereld werd daardoor doorbroken. De Heiland kreeg een gelaat, werd een herkenbare menselijke figuur en werd niet meer als een onbekende mythische man voorgesteld. Niet alleen de jeugd genoot enorm van deze film, maar ook de kloosterzusters van Westmalle waren opgetogen met dit Paasgeschenk. (Koning der Koningen (1961) Jeffrey Hunter, Siobhan McKennan en als regisseur: Nicolas Ray.) . Daarna werd de zondag met een gezellig samenzijn afgesloten. De maandag, de slotdag van de conferentie werd een uitgebreide sport- en speldag.
Natuurlijk kan ik niet alle Bijbelse films gaan opnoemen, ik ga er maar enkele aanduiden. We kunnen starten met de klankloze versie - “Kings of Kings” van Cecil B. DeMille uit 1927 en “De Ark van Noach” uit 1929 met George O’Brien. Dan zijn er verschillende prenten met verhalen uit het Oude Testament, zoals: “Samson en Delilah” weer van Cecil B. DeMille, met Victor Mature en Nedy Lamarr, In 1956 kregen we “De Tien Geboden” van Paramount op groot scherm te zien. M et Charlton Heston als een onvergetelijke Mozes en Yul Brynner als de Farao en natuurlijk vele andere sterren. Dan kwam “Ben Hur” van MGM in 1959 met superster Charlton Herston, Jack Hawkins, en Stephen Boyd. Men wat getouwtrek trachtte 20th Century Fox in 1965 de Bijbel en welbepaald Genesis samen te vatten (In den Beginne). In 1985 ontdekken we “Koning David” van regisseur Bruce Beresford. Hier is Richard Gere de jonge koning David en Edward Woodward speelt de getormenteerde koning Saul. Natuurlijk kwamen er met de jaren de nodige TV filmproducties bij die hun grote momenten kenden op de Nederlandse Evangelische Omroep. Met de ontwikkelingen op het gebied van de tekenfilm begon ook het getekende Bijbelverhaal zijn intrede te doen. Niet zo lang geleden werd in 1998 de getekende versie over de profeet Mozes door “Dreamworks” in een spannend avonturenformaat gegoten en kreeg men “Prince Of Egypt” te zien. Enkele typische spektakelfilms waar Jezus een voorname rol in speelt zijn, o.a.: “The Sign of the Cross” van Cecil B. DeMille, met Vivian Tobin, Frederic March, Claudette Colbert. Dan bracht MGM in 1950 de avontuurlijke “Quo Vadis” met Leo Glenn, Marina Berti en Robert Taylor. Deze werd in 1953 opgevolgd door “De Mantel” (The Robe) van 20th Century Fox, met een jonge Jean Simmons, Richard Burton en Victor Mature. Er valt ook een schitterende Italiaanse productie te vermelden. We spreken dan over ”Het Evangelie volgens Matheus” van Paollo Pasolini uit 1965 en uitgebracht door Continental films. Volgens de critici uit die tijd werd dit de trouwste evangeliebenadering ooit. Bijna niet te geloven want Pasolini was een communist en daar hadden de Amerikanen het moeilijk mee. In datzelfde jaar was er ook “The Greatest Story ever told” met Max von Sydow en Michael Anderson Jr. De regisseur: was Jean Negulesco. Met wat lekkere harde muziek kwamen de hippies onder ons aanzetten met “Jesus Christ Superstar”. De film steunde op de gelijknamige musical en deze werd door Universal in 1972 uitgebracht. Ted Neeley speelde de rol van de Messias en de regisseur was Norman Jewison. We maken wat tijdssprongetjes en belanden zo in 1977, daar krijgen we dan “ Jezus van Nazareth” met de Brit Robert Powell en Anne Bancroft in de hoofdrollen. De regisseur is Franco Zeffirelli. Deze prent werd dan weer het vijfde evangelie genoemd. In 1988 krijgen we het bewogen fictievolle “The Last Temptation of Christ”. Oorspronkelijk een fel besproken roman (1951) van de Griekse auteur Nikos Kazantzakis. De filmversie werd eerst belaagd en dan bekroond door de critici. Regisseur was Martin Scorsese en Willem Dafoe speelde Jezus. De muziek was van Peter Gabriel. Superster Mel Gibson waagde zich in 2004 aan “The Passion of Christ”.
http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Passion_of_the_Christ
Een zeer persoonlijke en gewelddadige benadering van het rooms-katholieke passiespel. Maar niettemin een grote hoogvlieger. Men moet er de katholieke details er maar bijnemen. In de film wordt geen begrijpbaar woord gesproken. Alles wordt in de oorspronkelijke oude talen aangebracht. Maar ik vermoed dat zijn aanpak - om de Romeinen Latijn (alhoewel het vermoedelijk Grieks moest zijn) en de Joden Hebreeuws en Aramees te laten spreken - niet zo uniek was! Want hadden wij enkele jaren terug al geen “HLD kortfilm” voor Pasen of Kerstmis die dezelfde taalmethode gebruikte? (Wie verteld me daar meer over?) We mochten die toen aan vrienden en kennissen cadeau doen en de zendelingen gingen die aan huis afleveren. Misschien had deze “hard core” katholiek en regisseur, Mel Gibson, onze versie wel lekker meegepikt. Wie zal dat zeggen – maar vermoedelijk heeft hij geen oog voor mormoonse kortfilmpjes. En dan is er de slotscène – de verrijzenis van Christus – hij had die iets langer mogen aanhouden – zo had hij het effect van deze plotse wending in het verhaal wat kunnen aanzwengelen in plaats van abrupt te eindigen – de opstanding was toch de bekroning Christus zijn zending.
Recensie - Elizabeth: The Golden AgeNatuurlijk gaat het hier om een vervolg – een sequel – en dat vraagt soms om problemen. Maar we beseffen maar al te goed dat alles wat op het brede doek vertoont niet altijd strookt met de werkelijke geschiedenis. Spijtig genoeg werd deze prent internationaal niet goed onthaald. Het blijft natuurlijk historische fictie. Toch zette de tweede film van cineast Shekhar Kapurs voor mij het licht op groen. God save the Queen! We verplaatsen ons meerdere jaren na de historiek van deel 1 en Elizabeth (Cate Blanchett) kampt opnieuw met een aantal problemen. De Spaanse koning Philip II tracht haar van de troon te stoten en Mary Stuart (Samantha Morton) tot koningin te kronen. Hij stuurt een bende jezuïeten, die de heidense feeks maar al te willen vermoorden, naar Engeland. Onze “Virgin Queen” zit intussen met wat liefdesproblemen. Gelukkig duikt tussen haar aanbidders de ontdekkingsreiziger Walter Raleigh (Clive Owen) op. Hij komt zijn goederen uit de Nieuwe Wereld aanprijzen en zo gaat haar hart sneller slaan. Kapur toont grote moed en voert de Spanjaarden als echte “bad guys” ten tonele, met o.a. die angstaanjagende wandelpasjes van Philip. De moorddadige huurlingen staan onder het bevel van een monsterachtige Rhys Ifans (gekke Spike uit “Notting Hill”). En “Minority Report” ster Morton maakt van antagoniste Mary een lekker onmens. Blanchett, een Oscar waardig, vertolkt dan weer de compleet verscheurde vorstin. De Queen doet haar uiterste best om haar waardigheid te bewaren. Gelukkig genoeg wordt ze bijgestaan door haar wijze raadgever - Sir Francis Walshingham (Geoffrey Rush) - en haar eenvoudige hofdame Elizabeth Throckmorton (de knappe Abie Cornish uit “Somersault”). Hoewel Kapur geen Cinemascopeformaat hanteert, steken zijn magische filmbeelden hoog boven de recente missers als “American Gangster” en “The Golden Compass” uit. Hij slaagt er in dit kostuumdrama een geloofwaardige touch mee te geven zonder de al te klassieke toer op te gaan. Enkele van zijn videoclipachtige momenten krijgen daarom iets vorstelijks. Terwijl zijn “cgi-shots” van een brandende armada dan weer te ver gaan. Kortom een prachtige film, een briljante brok barok en een pakkend portret van een heldhaftige dame van vlees en bloed.
http://www.universalpictures.nl/elizabeththegoldenage.html
Nepsigaretten roken - Aaron Eckhart (ST - 2006)
http://en.wikipedia.org/wiki/Aaron_Eckhart
Ik ken Eckhart uit de SF film “The Core” van 2003, maar via mijn zoon leerde ik dat deze bekende acteur ooit mormoon was geweest. Daarom breng ik stukjes uit bestaand artikels. Een terugblik en in 2006 waagde Aaron Eckhart zich aan de antirook-satire: “Thank You For Smoking”. Vermoedelijk las u er toen meer over. In de film trachtte hij de mensen terug aan het roken te krijgen. Vreemd zou men zeggen? Maar een acteur moet toch alles aan kunnen of niet? Met die vraag alleen kunnen de filmfans al een discussie beginnen. Het was dan ook een satire en over zijn breuk met het verleden wilt hij niet graag praten. Het is niet voor publicaties vatbaar. In Deauville 2006 was het interview nog niet begonnen of er werden echter pikante details uitgewisseld. Indianenverhalen van de tijd dat de acteur en de reporter nog “echte vrome” mormonen waren. Eckhart sprak ontzettend goed Frans tegen de “Froggies” (de kikkers en dat zijn de Fransen). De opmerking kwam uit de mond van een Vlaamse reporter. “Dit kwam zeker uit uw zendelingenperiode in Frankrijk en Zwitserland”. Toen moest de acteur even glimlachen. Eckhart, werd geboren te Cupertino, California. Zijn ouders zijn James C. en Mary M. Eckhart. Zij is een kinderboekauteur en dichter terwijl Jim Sr. een directeur is van een computerbedrijf. Aaron groeide op samen met zijn twee oudere broers James Lawrence Eckhart (1963) en McKay Eckhart (1966). De kinderen werden als HLD opgevoed. Tijdens zijn tienerjaren woonde hij met zijn ouders Engeland en Australië. Na zijn middelbare studies nam hij drie jaar vrijaf. Hij ging wat surfen in Hawaii en diende twee jaar als zendeling in Frankrijk en Zwitserland. Hij doorliep de BYU en haalde zijn diploma aan de filmafdeling in 1994. Eckhart verloofde zich met de actrice Emily Cline. Het kwam tot een echtscheiding in 1998. Op de set van “Erin Brockovich (2006) leerde hij moto rijden en zo schafte hij zich een zware moto aan. Sedert 2006 trekt hij op met Kristyn Osborn, die lid is van een countrygroep. Deze zangeres is ook een HLD. Tijdens zijn studies aan de BYU debuteerde Eckhart in de mormoonse film "Godly Sorrow". In 2006 werd hij genomineerd voor de “Golden Globe” voor zijn rol in “ Thank You for Smoking”. En inderdaad het aanprijzen van het roken van sigaretten is niet meer van onze tijd. Hij speelde takaksindustrie-lobbyist - Nick Naylor. De rijzende Hollywoodster geeft toe dat hij zelf jarenlang gerookt heeft. “Hij was een ware schoorsteen”, grapt hij luidop. “Ik stak een sigaret op toen ik wakker werd en ik doofde de laatste uit net voordat ik mijn ogen dichtdeed. Maar diep vanbinnen besefte ik dat het eigenlijk niets voor mij was. Uiteindelijk heb ik de dodelijke bezigheid afgeleerd door middel van hypnotherapie. Het enige nadeel daarvan is dat ik nu soms kakel in mijn slaap.” En inderdaad niemand rookt nog in films en zeker niet in komedies. Het roken wordt uit scripts gewist. De producers halen het eruit. De uitzondering was dan weer “The Black Dahlia”. Daar rookten de acteurs als ketters. “Maar het ging wel om nepsigaretten en de hele filmwereld is tegenwoordig rookvrij. Vroeger riep men “cut” en liep iedereen naar buiten om een sigaret te roken. Nu ben je een ware outsider als je rookt.” Zo is er zelfs een stadje in Amerika waar je werkelijk nergens – ook niet buiten op straat – mag roken en zulke gerechtelijke beslissingen kunnen verregaande gevolgen hebben. Maar In het chique festivalhoofdkwartier Villa Cartier (2006) verliep alles vrij vlot. De acteur liep niet weg. Want tijdens de persconferentie van “The Black Dahlia” (film van Brian De Palma’s naar een roman van James Ellroys) was hij kort van stof geweest. Maar nu leek hij vrij ontspannen. Hij was tijdens de interviewsessie in Venetië brutaal weggewandeld. “Een misverstand”, zegt hij. Want Eckhart begreep dat alle aandacht naar Scarlett Johansson ging. Zij was de grote ster in de film en zo ging er niemand nog vragen aan hem stellen. Vandaar dat hij beleefd afhaakte. Hij praat daarom liever over “Thank You For Smoking” dan over deze politiefilm. Was hij daar dan het vijfde wiel aan de wagen? De politiefilm was schijnbaar niet echt zijn ding. De auteur James Ellroy, regisseur Brian De Palma en hoofdacteur Josh Hartnett, waren daar “de drie wijzen” geweest. Als zij aan het woord waren, luisterden de andere acteurs gewoon heel aandachtig en zo heeft hij daar wat bijgeleerd. Zoals ik al zei in de anti-rooksatire verdient hij zijn kost met het aanprijzen van het roken. Maar dat is niet te vergelijken met zijn zending om films te promoten. Er zijn geen gelijkenissen te vinden, want hij zou nooit trachten om een film te verkopen. Wel praat hij graag met mensen die in zijn films geïnteresseerd blijken te zijn. Het mag nooit een goedkoop promopraatje worden. Dat is iets voor de filmmaatschappijen. Als acteur ontmoet hij zijn publiek, deelt handtekeningen uit en gaat hij met de fans op de foto staan. Het is de passie van die mensen die telt. De studio mag de acteur niet onder druk zetten om zijn plastieken glimlach op te zetten. De anti-rook satire van 2006 werd gefinancierd door David Sacks, een zakenman uit California. Hij zette ooit de een internetbedrijf Paypal op en verkocht deze later aan eBay. Met deze som geld besloot hij films te produceren die een verschil zouden maken. Regisseur Jason Reitman benaderde hem met dit project en Sacks schreef een vette cheque uit. Zo werd de film een volledig onafhankelijke productie. In de toekomst hoopt men nog van die zaken te kunnen opzetten. Zo bestaat “Participant Productions” (‘Syriana’ en ‘North Country’) uit internetzakenlui die sociaal bewuste cinema willen ondersteunen, wereldproblemen willen aankaarten en een film met een politieke agenda wel zien zitten. Dan als uitsmijter nog twee kleine dingen. Er was het vreemde verhaal van “de verdwenen seksscène” met Katie Holmes. Ze zou uit de film verwijderd zijn op aandringen van Tom Cruise. Dat klopte dan weer helemaal niet. Toen de film getoond werd op het Sundance Filmfestival, bleek die sequentie te ontbreken. Of had men daar aan “Utah censuur” gedaan? Blijkbaar ging het om een technisch mankement. Iedereen kan op zijn beide oren slapen de beelden zitten er terug in en de acteur kan met de bevallige Katie van bil gaan. Dan was er nog het nieuws dar zijn volgende rol vermoedelijk die van District Attorney “Harvey Dent” wordt. In 2008 verwacht men het vervolg op “ Batman Begins ” – een prent die “The Dark Knight” zal heten.
THE TECHNICOLOR TIME MACHINE
De doos van Pandora (deel 3 – januari 2008)Rode oortjes – toen en nu
Mijn oom Felix geraakte op het einde van de jaren 50 volledig in de ban van de muzikale en humoristische Duitse films. Ook hield hij van Franse en Italiaanse prenten met veel vrouwelijk schoon. Een jonge Brigitte Bardot (BB) bracht zijn hoofd op hol. Maar hij kon Sofia Loren, Gina Lollobridiga en Romy Schneider ook niet missen. Felix werkte als sluizenwachter in de Antwerpse haven, was een gezworen vrijgezel (omdat hij thuis bleef om voor zijn oude moeder te zorgen). Volgens zijn broers die hem enorm plaagde ging oom Een bekende familiegrap was het verhaal dat oom Felix bijna nooit thuis geraakte na zijn dagtaak. Want als hij zijn bus miste wandelde hij al eens door de ongure en rosse buurten. Zo Ik liep hem al eens onverwacht tegen het lijf als hij naar de plaatjes stond te kijken van de één of andere pikante film. De sekscinema op de hoek van de Stationstraat. “Een mens moet toch op de hoogte blijven”, zei hij dan glimlachend. Ja, smaken verschillen en ik liep dan door om naar een Western te gaan kijken. Felix uitte zich graag over de wulpse bewegingen van de schaars geklede vrouwtjes van het witte doek. Mijn vader daarentegen glimlachte dan even en hield zulke hete hangijzers voor bekeken. Hij was nu eenmaal een echte Brit en zijn gelaat vertoonde dan geen enkele reactie. Eerst bleef hij honkvast naar Britse producties kijken en verkoos die boven een Amerikaanse blockbuster. Alec Guinness, Trevord Howard en David Niven lagen bij hem in de bovenste lade. Victor hield ook van de thrillers van Alfred Hitchcock. In die tijd zong Doris Day nog van “Que sera sera” dat bij de film “De man die te veel wist” gebruikt werd. Doris Day scoorde goed in komedies en stoeide met David Niven, Rock Hudson, Rod Taylor en andere viriele mannen. Vic had een brede filmkeuze, hij pikte alles mee: een goedkope western, een harde gangsterfilm, een “film noir” en een belangrijke oorlogsfilm. Het mocht allemaal. Zijn filmhelden waren Humphrey Bogart, Errol Flynn, Gary Cooper, Victor Mature, John Wayne en Gregory Peck en dan vergeet ik natuurlijk de vrouwen op de noemen. Naar de film gaan was in die tijd een ongevaarlijke hobby. Want in de meeste films hielden de acteurs en actrices hun kleren aan. En als ze in bed sprongen met elkaar was er eigenlijk niets (of bijna niets) te zien. Alhoewel er hier en daar wat uitzonderingen waren. Een blote schouder was in die tijd al genoeg om de temperatuur te doen stijgen. Maar vandaag de dag kan het niet erger. Het blijft niet bij die blote schouders en die naakte enkels. En dit gezegd zijnde springen we 2008 binnen om even knus bij elkaar gaan zitten. De feesten zijn nog maar pas voorbij. Misschien waren het niet echt koude winterdagen, maar niettemin gaan we onze lichaamstemperatuur de hoogte injagen. Lekker zweten zoals met “Body Heat” van Lawrence Kasdan uit 1981. Dat was toen een spannende (erotische) thriller waarin een vrouw een man zoekt om haar echtgenoot te vermoorden. Kathleen Turner werd dankzij deze film één van de sekssymbolen van de jaren tachtig. Tussen de filmrollen door onderzoeken we of wij mormonen wel echte “lovers” zijn. Naar het schijnt van niet. Wij zouden deze romantische eigenschappen niet van thuis hebben meegekregen. We lopen wat geremd en te beredeneerd door het leven. Gelieve daar dan ook te reageren. Nu wees gerust ik ga geen pornofilms promoten. Verre van – maar ik wil toch wat tongen los zien te krijgen. “Er is tegenwoordig geen film het bekijken waard”, hoorde ik al eens zeggen. “Ik zet regelmatig mijn TV af omdat er niets vertoont wordt dat met mijn normen overeenkomt”. Ook een mooie dooddoener en misschien hebben ze nog gelijk ook. Schrijf me gerust iets over - een bevrijdende reactie via de MVG redactie.
Recensies
Eastern Promises
David Cronenberg, de Canadese horrorkoning, verliet zijn “fictieve werelden” waar je geplaagd werd door kruipende parasieten, reusachtige vliegen, kreunende weerwolven en exploderende hoofden. Hij verkoos om duistere gangsterfilms te maken. Zo kennen we hem al van “A History of Violence”. Ook deze keer voert hij acteur Vigo Mortensen (Lord of the Rings) met zich mee. Deze harde prent vertelt het verhaal van een verloskundige Anna (Naomi Watts) die op zoek gaat naar de identiteit van een meisje dat in het kraambed overleed aan haar verwondingen. Onwetend duikt ze de wereld van de Russische maffia (Vory V Zakone) binnen. Het verhaal speelt zich in Londen af. Armin Mueller-Stahl is het hoofd van deze ruwe clan, maar profileert zich als een restaurantuitbater. Zijn homoseksuele zoon (een schande bij de Russen) tracht in de voetsporen van zijn vader te lopen, maar zijn persoonlijke aanpak zaait kommer en kwel onder de Russische gangsters. Zo zal zijn helper, de gespierde chauffeur Nikolai (Vigo Mortensen), de plooien moeten rechttrekken en zelfs de slagen voor een ander moeten leren incasseren. Het verhaal wordt laag per laag afgepeld. Hier en daar met het nodige geweld. Bloed vloeit er rijkelijk en niet iedereen is wat hij blijkt te zijn. Ook zijn we getuigen van het initiatieritueel van de Vory V Zakone waar tatoeages van sterren de symbolen van het kwaad zijn. En pas op voor naakte mannen in het badhuis - het is best mogelijk dat ze u tot moes slaan.
We own the night
De wondermooie Eva Mendez was even in Deauville om de film van James Gray voor te stellen. De 33-jarige Cubaans-Amerikaanse actrice vertelt aan de Belgische reporter ter plaatse dat haar hondje ook uit België komt. Maar het dier luistert alleen naar Franse bevelen en is duidelijk niet tweetalig opgevoed. Mendez speelt in “We own the night” het sexy en losbandige liefje van discotheekuitbater Bobby Green (Joaquin Phoenix – “Gladiator” en “the Yards”). Bobby Green is een kerel die het ver gaat schoppen volgens cafébaas Marat ( Moni Moshonov), die ook nog een illegale handel in bontjassen runt. Maar het duurt niet lang of de kerels moeten ook rekening houden met een Russische gangsterbende die hun discotheek als pleisterplaats gebruiken. Tijdens een viering in politiekringen verneemt Bobby van zijn familie dat er op zijn grondgebied een ware drugsoorlog zal worden uitgevochten tussen de politie en de dealende gangsters. De Russische boeven weten natuurlijk niet dat Bobby’s broer, lui tenant Joseph Grusinsky (Mark Wahlberg) en zijn vader, politiechef Burt Grusinsky (Robert Duvall), beiden keiharde flikken zijn. Zo wordt Bobby gedwongen om te kiezen tussen zijn familie, de hand van de wet en de opdringerige onderwereld. Uiteindelijk zal hij de juiste keuze maken. Maar alles verloopt niet zoals verwacht en Bobby komt in deze louche buurt meermaals klem te zitten tussen twee vuren en vermoedelijk zal zijn aangebrand liefje zijn rechtvaardige beslissing niet aux serieux nemen en de plaat poetsen naar andere oorden.
Bee Movie
Topkomiek Jerry Seinfeld en Dream Works-baas Jeffrey Katzenberg doken in Brussel op voor de Belgische première van de computergeanimeerde “Bee Movie”. We volgen hier de dolle avonturen van “Harry the Bee”. Niet te verwarren met de aloude trkenfilm van “Maja de Bij” want hier is het stekelig insect een jongen, een echte rebel en hij verzet zich tegen Jan en alleman. Het verhaal steunde op de oude cartoon gags van “The Flintstones” en “The Jetsons”. Een aanrader voor klein en groot. Het is regelmatig bukken geblazen want het onding vliegt overal op en door.
I’m Not There
Deze prent is een vrij eigenaardige biografische film over het leven van musicus Bob Dylan en als Sixties fan kan ik u niet anders dan deze film warm aanbevelen. Its kinda groovy, cats! Buiten de Beatles en de Stones stond Bob Dylan bij mij vrij hoog aangeschreven en zo kunnen we best weer wat gaan timetrippen. Regisseur Todd Haynes heeft natuurlijk “good old Bob” zelf niet kunnen klissen voor zijn oeuvre. Wel beelden zes verschillende acteurs een belangrijke fase uit Dylans verleden uit. De film werd ook de topfavoriet bij de Spirit Awards te Los Angeles. In de hoofdrollen treffen we Ben Whishaw, Marcus Carl Franklin, Heath Ledger, Christian Bale, Cate Blanchett en Richard Gere aan. Onze beste Cate Blanchett speelt als onherkenbare dame Bob Dylan in zijn elektrische periode toen hij zijn meest bekende songs uitbracht. Cate steelt echt de show met haar sigaretaanstekende gimmick die eigen was aan de sigaretverslindende zanger van toen. Verder dartelen David Cross, Charlotte Gainsbourg, Julianne Moore, Michelle Williams en Richie Havens ook nog in de film rond. Natuurlijk hoort er ook een soundtrack. En een groep bekende artiesten vormde de tijdelijk “The Million Dollar Bashers”. Lee Ranaldo en Steve Shelley van “Sonic Youth”, Nels Cline van “Wilco”, de TV guitarist Tom Verlaine, Tony Garnier de bassist van Bob Dylan zelf, de gitarist Smokey Hormel en aan het toetsenbord krijgen we John Medeski. Maar speel voor mij maar de originele versie van “Like a Rolling Stone!”
You, the Living
Deze film van regisseur Rou Andersson werd internationaal vrij goed onthaald. Het vertelt geen klassiek verhaal, maar brengt 50 miniatuurtjes. Stuk voor stuk in één take opgenomen. Alles wordt in zwart-wit gefilmd en roept de zwaarmoedigheid van de Scandinavische winters op. Een lach en een traan. Zo wordt er bruut, onvoorspelbaar en komisch geweld op u losgelaten. Sommige tafereeltje zijn buitengewoon komisch. De melancholische momenten vervormen tot een dromerig geheel waar af en toe de magie uit opstijgt. De heerlijke muziek is van Benny Andersson van ABBA. De film zet ons allemaal in ons hemd en toch vindt men er een vorm van poëzie in terug.
Survivre avec les loups
In deze film van regisseur A. Vera Belmont (“Marquise”) belanden we in het jaar 1941 waar Misha een meisje van 8 jaar op vlucht is voor de Duitsers. Haar ouders werden door de Gestapo meegenomen. De familie die haar verborgen houdt beslist echter om haar ook uit te leveren aan de bezetter. Eenmaal in het bos waar ze opgejaagd wordt door de soldaten ontdekt ze een troep wolven die haar opvangen. Het duurt niet lang of ze wordt lid van de wolvenhorde en kan die mogelijk gebruiken om zich te verdedigen tegen de wereld van haar vijanden. Acteurs: Mathilde Goffart, Yaël Abecasse en Guy Bedos.
American Gangster
We trekken naar de jaren 70 en volgen de handelingen van een drugdealer uit Harlem op de voet. Hij houdt er een bijzondere smokkelmethode op na. Hij vervoert zijn handelswaar in de doodskisten van Amerikaanse soldaten die in Viëtnam zijn omgekomen. De film is van Ridley Scott (Alien, Gladiator) en Denzel Washington is de boef en Russel Crow speelt de flik die de gangster op de hielen zit. De film tracht hoog te scoren maar slaagt er niet in omdat het tempo niet hoog genoeg ligt en het epische van het verhaal aan ons voorbij gaat.
Lion for Lambs
Een film die tracht een totaalbeeld te geven van het Amerikaanse erfgoed van vandaag. Dit gebeurt via drie verschillende momentopnames. Ook wordt er verwezen naar een historische uitspraak uit de WOI dat er “lammeren aan de leeuwen zouden zijn geofferd door domme strategen”. Via situatie 1 duiken we Washington binnen, waar een republikeinse senator bezoek krijgt van een door de wol geverfde journaliste (Meryl Streep). Zo tracht deze havik (Tom Cruise) zijn nieuwe strategie “om de oorlog te winnen” aan de pers te verkopen. Op een andere plaats, op een campus van een universiteit moedigt een idealistische professor (Robert Redford) zijn studenten aan om hun leven meer richting te geven. Ze moeten zich bezinnen over de zin van hun bestaan. Maar tussen al dat heen en weer gepraat duikt de harde realiteit op en daar ontdekken we in de besneeuwde bergen van Afghanistan een handvol Amerikaanse soldaten die voor hun leven vechten. Zullen zij nog gered kunnen worden door hun sjofele landgenoten, die thuis er warmpjes bij zitten, of zijn zij de moderne lammeren die aan de leeuwen zullen geofferd worden voor onze denkbeeldige vrijheden.
Films in onze zalen:
“You, the Living”, “Persepolis”, “Away from her”, “Hitman”, “Georgia Rules”, “Beowulf”, “American Gangster” en “Trade”.
Voor onze Kids:
”Bee Movie”, “Stardust”, “Underdog”, “Waar is het Paard van Sinterklaas?”,”Plop en de Pinguins”, “Surf’s Up” en “The Golden Compass”.
Rode oortjes – de goede oude tijd
In de jaren 70 ontdekte ik al vlug dat niet alle leden zo graag naar de bioscoop gingen als ik. Sinds ze mormoon waren geworden werd hun oude hobby in de vergeetput gedumpt en werd het onderwerp zelfs een duister taboe. Schijnbaar kwamen de onderwerpen van de films niet meer overeen met hun nieuwe leer en levensfilosofie. Ze hadden het moeilijk om een keuze te maken. Te gaan of niet te gaan? Zouden ze branden in de hel indien ze een onbehoorlijke film zouden gaan zien? Zoals in vele landen trachtte ook in België de filmkeuring ons daar bij te helpen. Zo kenden we “kinderen toegelaten” (films voor alle leeftijden), “kinderen niet toegelaten” (vanaf 16 jaar) en “kinderen streng geweigerd” (vanaf 18 jaar). Maar dan was er ook de katholieke filmkeuring en die had van die dooddoeners als “af te raden” en “ten strengste af te raden”. Ik principe huldigde ik geen enkele regel. Buiten het feit dat ik mezelf wat afremde indien de film de stempel “onzedelijk” meekreeg. Ik geloof dat ik nog nooit naar een “kinderen streng geweigerde” film ben gaan zien en daarom kreeg ik het al eens moeilijk als ik “volwassen” leden hoorde zeggen dat ze niet meer (of nooit meer) naar de bioscoop gingen gaan. De filmen waren niet meer wat ze vroeger waren. Overal werd men overdonderd door een ongevraagde portie “seks en geweld”. Zelfs nu vandaag - meer dan dertig jaar later - hoor ik nog steeds dezelfde kreten om me heen. Alleen is nu nog erger geworden. Juist - een mens kan er aan verslaafd geraken. Dat gevaar overviel me in de zomer van 1958. De film heette “To Hell and Back” en dateerde uit 1955. De gewone soldaat (Audie Murphy) die filmster werd en zijn levensverhaal mocht herspelen. De meest gedecoreerde voetsoldaat van de VS zou later in cowboyfilms acteren. Maar voor onze jeugd sloeg zijn eerste film zo hoog aan dat na de vertoning al de grote en kleine bengels van het Kiel naar huis holden om hun namaakpistolen op te zoeken. Ik liet toen mijn moeder de oude sergeantstrepen van mijn vader op mijn speeljasje naaien. Terwijl andere knapen een aantal helmen uit de kast toverden. De grote Willy liep met een oude politiehelm op het plein rond, gekke Frans had een Britse helm kunnen bemachtigen en Nikko had een Duitse helm op zijn hoofd gezet. De strijdkrachten werden nauwkeurig verdeeld. Grote Willy vertelde je wel of je bij de Amerikanen of de Duitsers hoorden. De Nazi’s mochten eerst vertrekken. Ze moesten zich gaan verstoppen aan de overkant van het plein. Er werd vijf minuten gewacht en de strijd kon beginnen. Maar alles was niet op één dag beslecht. De strijd bleef dagen duren. Overal was men bewapend met speelgoedpistolen en geweren, maar stokken die dienstdeden als Tommygun en denkbeeldige granaten waren ook goed. Er werd zelfs een oud geweer boven gehaald en uiteindelijk moest de wijkagent wel ingrijpen, want alle bewoners in de omtrek werden belegerd door stromen jonge knapen verkleed als soldaten. Er mochten voortaan geen insignes en kentekens meer gedragen worden dan alleen door echte militairen. In elk keldergat werden onzichtbare granaten geworpen en echte krijgskreten galmden door de straten. De politie nam de helmen, gebruikte patronen en het geweer in beslag en ik vloog naar boven. Wat later belde de agent bij ons thuis aan. ‘Mevrouw, uw zoon mag niet buitenspelen met militaire insignes die niet aan hem toehoren.’ Dat was de uitleg en de strepen vlogen terug in vaders kast. Ze werden samen met andere zaken bedolven onder de motballen.
Rode oortjes en blote borsten
Dat verhaal van mij is natuurlijk iets lichter dan de noodkreten die de volwassenen slaken. Schijnbaar belaagt de wereld hen en wagen ze zich zelfs niet meer in de buurt van een tram- of bushokje want daar prijkt dan weer één of andere halfnaakte dame voor een lingerie reclame in een niet te begrijpen sensuele houding. Zo’n verstarde houding brengt me naar het bevrijdende jaar van 1962. Het incident noem ik een vorm van mormoonse humor. Het werkte in ieder geval op mijn lachspieren. Hoe pijnlijk het ook over kwam. Noem het maar een flater van mijn vader wegens onopzettelijke verkeerde filmkeuze. Victor, die toen gemeentepresident was, nodigde broeder John Coomans, de districtspresident en zijn echtgenote, uit om samen met Hilda naar de bioscoop te gaan. Ze trokken naar cinema Micro. Maar vader vergat het programma van de week te controleren. Hij was er van overtuigd dat er twee politiefilms op het programma stonden. Maar de eerste film was niet wat ze verwacht hadden, want de flikken renden door een “blote borstenfilm” heen. Oeps! Vrij beschaamd is vader naar huis afgedropen wetende dat mormonen “kuisheid” zo hoog in hun vaandel droegen. Het liep uiteindelijk nog tamelijk goed af, want de Amerikaanse broeder en zijn vrouw hadden goed kunnen lachen met die enorme vergissing. Ze hadden broeder Tuffin zijn rode oortjes en grote schaamte gezien. Jaren later toen de Coomans als toeristen op visite kwamen werd dat pikant verhaal weer opgerakeld en werd er wederom gelachen om die louche prent. Die blote borsten moeten toch enigszins bevrijdend gewerkt hebben op hun gemoed.
Rode oortjes - censuur en zelfcensuur
Niet lang daarna luisterde ik al stuiptrekkend naar een opmerking van enkele andere Antwerpse leden. Ze zouden zelfs niet naar een “James Bond (007) film” gaan kijken. En ik had hen deze spionnenfilm juist aangeraden. Lekker ontspannend, verstand op nul en laat het maar allemaal over je heen gaan. Dat was voor hen gewoonweg “over the top”. Dit was ergens wat tegen de borst stoten omdat ik wist dat de zendelingen met ons mee naar de bioscoop gingen. Voor hen was er “wonder boven wonder” geen vuiltje aan de lucht. Onze filmkeuze. Scheen altijd in orde. Toen mochten de Elders nog naar de bioscoop. Dat hing af van de persoonlijke richtlijnen van de plaatselijke zendingspresident. Later werden de zendingsregels internationaal met elkaar opgelijnd en werden de jongens uit de bioscoopzalen verbannen. Natuurlijk waren er historische uitzonderingen. Bij grootse spektakelfilms met een boodschap werd de gemeente bijeengetrommeld en zo trokken we naar “de 10 geboden”, “Moby Dick”, “Ben Hur”, Koning der koningen” en “de Kannonen van Navarone”. Maar nu iets geheel anders! Herinnert u zich nog die pijnlijke momenten tijdens een priesterschapvergadering toen er een waarschuwend papiertje rond ging. Het was een duidelijke boodschap om een welbepaalde film niet te gaan bekijken. Soms was het in een vorm van petitie, maar ik heb nooit kunnen achterhalen of deze opdrachten door de kerk gestuurd werden. Tijdens mijn dolle hippiedagen van 1972 (grapje) werd de “Jesus Christ Superstar” musical ten strengste afgeraden. Gelukkig ben ik onder zachte druk van mijn echtgenote de zaal binnengeslopen. Ook bij het verschijnen van de cultfilm “The Rocky Horror Picture Show” (RHPS) werden de stekels recht gezet. Niet dat dit mij ergerde en ik heb de musical “live” met het vrouwtje in Londen gezien. Maar terug thuis ging het wederom om een Antwerpse reactie. Enkele meisjes van onze gemeente studeerden aan de toneelschool “Herman Teirlinck” die bekend staat om haar moderne aanpak. De dames moesten voor hun eindexamen mee doen in de Belgische versie van “RHPS”. Zij kregen enkele flitsende bijrollen te spelen in dit dolle transseksuele SF spektakel. Met hart en ziel trachtte zij hun directeur zo ver te krijgen om rekening te houden met de opgelegde kledijnormen van de kerk. Dat was zo maar niet te klaren en gelukkig konden ze op de hulp van Wilfried Decoo rekenen die daar toen Frans doceerde. Ik kreeg vrijkaarten voor de show, een eenmalige opvoering en ik heb er best van genoten. Tijdens het optreden vond ik onze jonge zusters niet zo dadelijk terug. Maar op het einde hingen ze daar ergens aan een trapeze te zwieren en bij het naar buiten gaan werd ik door hen overvallen. Al bij al vond ik dat zij er mochten zijn in hun nauwsluitende glitterpakjes.
Rode oortjes - humor en vergissingen
Natuurlijk is het een feit dat de ene mens al vlugger lacht dan een andere. Lachen bij ons is soms bijna onzedelijk – en daardoor bemerk ik soms een groot gebrek aan humor op. Eenvoudige films met Danny Kaye, Jerry Lewis, Norman Wisdom, de Dikke en de Dunne en de grote Franse komieken Fernadel, Bourvil en Louis de Funès zijn zeker niet te versmaden. Maar eenmaal dat het maatschappij kritisch wordt schijnen we af te haken. Zeker als het gaat om de dolle fratsen van de Britse “Monthy Pyton” films. Vooral hun film “The Life of Brian” werd beklad omdat daar Jezus even in een verkeerd daglicht werd geplaatst. Maar meestal ging het verhaal over een gewone Jood die door een reeks vergissingen voor een profeet en messias werd aanzien. Dit kwam omdat hij naast het stalletje van Jezus Christus in Nazareth werd geboren. Eenmaal volwassen sluit Brian zich aan bij de anti-Romeinse verzetsbeweging en zo ontstaan allerlei gekke situaties die op het leven van Christus gelijken. Uiteindelijk belandt Brian aan het kruis en zo horen we het door Eric Idle gezongen slotlied "Always look on the bright side of life". Behalve de commentaar op het leven van Jezus Christus wordt de film ook gezien als een parodie op de linkse groeperingen die in de jaren zeventig bestonden. Ik nam mijn zoon regelmatig mee naar de bioscoop. Dat begon met de Disney klassiekers en toen hij wat ouder was met de Indiana Jones films, de Superman vervolgen en andere movies over actiehelden. Niettemin maakte ik eens een grote flater. Tijdens de zomer en het was komkommertijd voor de film, stapte ik met hem naar een tekenfilmproductie. Een Frans-Belgisch concept en schijnbaar nog net “kinderen toegelaten”. Vermoedelijk een vergissing van de filmkeuring. Die was die zomer in slaap gevallen en nee, het was niet “Tarzoon Shame of the jungle” (1975) van cartoonist Picha en Boris Szulzinger. Maar wel “The Missing Link” (1980) ook van Picha. Wij kwamen in feite in een “erotische tekenfilm” terecht - iets voor volwassenen. Nu kreeg ik rode oortjes. Want mijn zoon riep bij de opduikende paringsscènes altijd “wat zijn ze aan het doen, papa!” En hoe ging ik dat daar in die cinemazaal uitleggen! Niet een echt pedagogisch verantwoord moment en zeker geen materiaal voor een gezinsavond.
Rode oortjes - slot en oproep
Dat werd gelukkig recht getrokken door naar de “Star War” films te gaan kijken en o p het einde van de jaren zeventig ontdekte ik een ruimtevloot Elders in de zaal van cinema Rubens. Zij zaten van de eerste aflevering van de “Star Wars” trilogie te genieten. Een begrijpende zendingspresident had hen er op losgelaten. In 1988 werd de censuur echter weer opgerakeld en werd “The Last Temptation of Christ” in een slecht daglicht geplaatst. Uiteindelijk ben ik hem dan toch gaan zien en begreep niet echt wat er aan de hand was. Eenmaal dat je begreep dat het over een veronderstelling ging – een mogelijke verleiding - een niet ingeslagen weg van Christus - was de plot best te volgen. Ook het passiespel van 2004 “The Passion of Christ” van Mel Gibson kwam tijdelijk onder vuur te liggen. Te gewelddadig en te katholiek. Maar volgens mij een niet te missen film.
Vermoedelijk heb ik jullie genoeg belaagd met mijn persoonlijke verhalen – mijn kommer en kwel over het kiezen van een goede of slechte film. Over het gaan of niet gaan naar de film. Laat uw stem eens horen. Iets bloed serieus en controversieel – iets komisch en bevrijdend – wat het ook mag wezen – stuur het op – het zal ons allemaal verlichten en verblijden…
Mormoons Forum
Om mee te doen aan deze discussie, email de MVG redaktie met uw mening, die dan binnen 24 uur aan deze pagina zal worden toegevoegd.
Boeiend
Ik geniet echt van George's filmrubriek: heel boeiend, aktueel en informatief!
Ook voor niet-kenners van de filmwereld (zoals ikzelf) is de rubriek heel aantrekkelijk vanwege de uitleg en het commentaar. Evenals andere kunstvormen opent het medium film de mogelijkheid om dingen bespreekbaar te maken die normaliter niet of nauwelijks aan de orde komen in gesprekken tussen kerkleden onderling. Inderdaad, "The Lord of the Rings" was een spektakel van de eerste orde, een film die heiligen der laatste dagen aanspreekt omdat er zoveel zaken in spelen die zij kunnen herkennen. Niemand gelooft dat het verhaal in de film de realiteit weerspiegelt, en toch was een miljoenenpubliek er door geboeid. Er waren diepzinnige geestelijk achtergronden die gevoelige snaren raakten; emotioneel, geestelijk, artistiek. De film herinnerde me ogenblikkelijk aan de saga van het Boek van Mormon: denk eens aan de mysterieuze visioenen, ronddolingen door de woestijn, de wonderbaarlijke Liahona, het bouwen van een schip dat over de oceanen dreef, en ga zo nog maar even door. Los van theologische bespiegelingen kunnen we het er allemaal over eens zijn dat het ons vaak aan creatief voorstellingvermogen ontbreekt om ons in de dergelijke situaties te kunnen verplaatsen. Mensen in de 21e eeuw zijn nu eenmaal onbekend met visioenen, het nomadenleven, mirakels, en zeereizen die ons begrip te boven gaan. Heel opmerkelijk is dat de saga van het Boek van Mormon, hoewel ze bol staat van dezelfde soort motieven als we aantreffen in "The Lord of the Rings", dit echter veel minder mensen aanspreekt. Misschien komt het omdat "het boek' niet als zodanig op spectaculaire en pakkende wijze verfilmd is. Zou dat wel het geval zijn, dan zou wellicht ook hier een miljoenenpubliek nader met haar kennis gaan maken. En ziedaar: de machtige invloed van het medium film.
Het Mormonisme zou dus door een soort 'monsterproduktie' haar boodschap kunnen verkondigen aan de wereld, maar ook heiligen der laatste dagen zouden op hun beurt d.m.v. regelmatig filmbezoek hun geest kunnen verrijken. In deze eerste filmrecenties op de MVG-site komen al reeds allerlei motieven aan de orde; theologie, fantasie, seksualiteit, enz.
Misschien heeft geen enkele film het bij het rechte eind, dat doet er ook niet toe; ze zetten ons aan het denken en sporen ons aan tot een stuk creativiteit dat we goed kunnen gebruiken om onze eigen geloofstraditie beter te gaan begrijpen en te waarderen! Het medium film is een stuk communicatie, net zoals de MVG-site dat is. er is grote behoefte aan kanalen tot menselijke communicatie en dialoog. Ook in onze discussies in zondagschool en andere gezamelijke leersituaties zouden we het medium film prima kunnen gebruiken. Soms doen we dat al in de vorm van boeiende videopresentaties over een lesonderwerp, maar ook verwijzingen naar films en boeken zouden de gesprekken op gang kunnen helpen brengen en verrijken. Dat dit zo is blijkt ook uit de mooie anekdote over Vlaamse heiligen der laatste dagen die o.l.v. George Tuffin en Wilfried Decoo samen van de bijbelse spektakelfilm "Koning der Koningen" genoten en leerden!
Wat zou u trouwens zeggen van het idee om een maandelijkse filmavond in de kerk te organiseren? We zitten ons constant af te vragen wat voor aktiviteit we zouden moeten organiseren die mensen helpt zich een deel te voelen van de wijk of gemeente, en als we er dan een bedacht hebben ontbreekt het ons vaak aan mankracht om e.e.a. goed te organiseren waardoor de kwaliteit nog al eens te wensen overlaat. wat zou er nu gemakkelijker te organiseren zijn dan een filmavond in de wijk; zet de stoelen maar vast klaar! Natuurlijk met een pauze voor de versnaperingen, en misschien een afrondende discussie achteraf! De wijkraad kan zich buigen over wat geschikt is om te vertonen; ik stel voor om George Tuffin te roepen als film-adviseur!
Niet alleen in wijk of gemeente zou dit een schitterend initiatief zijn, maar ook in huiselijke kring is e.e.a. heel goed toepasbaar. In mijn eigen gezin met getrouwde kinderen zijn we net begonnen om maandelijks bij een van de kinderen thuis een "gezinsavond" te houden waar we samen een film bekijken die door het gastgezin in kwestie werd gekozen en die ze graag met de rest van de familie willen delen. De eerste film was: "The Three Seasons" van regisseur Tony Bui, een film die gaat over het leven in Vietnam vele jaren na de oorlog die er woedde. Een hele intense en serieuze film (de kinderen waren al naar bed) die ons ten diepste ontroerde, en waarin de voornaamste motieven vergevingsgezindheid en naastenliefde waren. Voor de komende maanden werden allerlei andere titels gesuggereerd, waaronder ook films met nadrukkelijke mormoonse thema's, zoals "The Oher Side of Heaven" en "The Work and the Glory". Al naar gelang het publiek en het inzicht van de verantwoordelijke ouders of kerkelijke leiding zou dus het medium film op heel effectieve en aangename manier kunnen worden gebruikt in kerk en gezin!
Levensgenieter
Ik heb George Tuffin nooit ontmoet, maar ben onder de indruk van zijn gevoel voor humor. Heel mooi zoals hij laat zien dat ge als lid van de kerk een echte levensgenieter kan zijn. Bravo !Kerkelijke Filmvoorstellingen?
Heel goed idee; kerkelijke filmvoorstellingen!
Eigenlijk niets bijzonders, want in Amersfoort hadden we vorig jaar een dergelijke aktiviteit gepland: klik hier.
Het was dan wel een kerkelijke film, maar toch een begin misschien!
