De doos van Pandora - deel 12

 

Beste filmliefhebbers, dolgedraaide filmcritici, schavuiten van verduisterde zalen en slaven van het witte doek, laat eens van je horen en stuurt een reactie naar deze rubriek of naar het Open Forum van de MVG website !!!

Komkommertijd?

De maand augustus was ook weer niet veel zaaks. Hier en daar kregen we wat zon, regen en af en toe wat wereldse ontij op ons dak. Dat alles afgewisseld met een lokale Bijbelse windhoos en wat een mini Egyptische plaag in de vorm van grote hagelstenen. Mijn echtgenote en ik gingen zich daarom op het eiland Lesbos (Griekenland) verstoppen om zich daar aan zon, zee en het strand goed te doen. Terwijl thuisblijvers de kans kregen om een vergeten DVD of misplaatst videobandje in de beeldverwerkende machine te droppen. Maar de pienterste zielen onder ons beantwoordden een opstaande uitnodiging en snelden naar de bioscoop in hun buurt.

Een zonneslag, kritiek en zelfkriek

Na wat dagen van zonnebrand is het goed om in eigen ziel te kijken! Mijn filmrubriek alsmede mijn aangroeiende rubriek ‘Vlaamse kerkgeschiedenis’ kwam plaatselijk onder vuur te liggen. Er werd wat kritiek op mijn tedere persoon losgelaten. Uiteindelijk bleek het niet over de inhoud van de filmbespreking en de historie zelf te gaan, maar meer over onze ‘algemene vrije vorm’ van schrijven op de MVG website. Het was niet persoonlijk bedoeld, vertelde men me. Maar intussen was ik wel gekwetst geraakt. Mijn arme teentjes. Dat deed pijn! Maar zo ervoer ik dat er HLD waren die zich niet kon terugvinden in de vrije rubrieken van de MVG website. Ik moest daar nota van nemen. Niet alles wat ik schrijf is Evangelie. We zijn nu eenmaal niet allemaal uit hetzelfde hout gesneden. De één is klassieker en strenger dan de ander. En de andere is dan weer iets vrijere dan zijn redelijk gesloten buurman of buurvrouw. Maar goed! Ik blijf onvermoeid verder schrijven. ik ben er zeker van dat ik geen open (kerk)deurtje heb ingestampt. “I am just a singer in a Rock ’n Roll band”. En op het moment dus geen zendeling. Filmrecensies schrijven is een tijdverdrijf. Dus (een) ijdelheid der ijdelheden. Maar ja, het Lied is belangrijker dan de zanger. Het Evangelie (de boodschap) is belangrijker dan de prediker. Deze stelling kan natuurlijk ook omgedraaid worden. Maar als slotsom dienen de prediker en de luisteraar samen opgebouwd te worden door de geest van de boodschap. Dus onthoud het goede en verwerp de rest die van geen waarde is. Maar bedenkt dat die overschot. Het stukje is waar je best af en toe mee kunt lachen. Joseph Smith duwde tijdens zijn vrije tijd - in een sportieve bui - of tijdens een partijtje ‘worstelen’ - al eens graag iemand in de modder. Want modder was er genoeg aan de oever bij Nauvoo. De boog kan niet altijd gespannen staan.

In Brugge (die Schone Hel ??)

Een zwarte Amerikaanse gangsterkomedie gefilmd in België en in het bijzonder in onze Middeleeuwse stad Brugge. Een verhaal voor insiders vertelt dat de filmmakers de uitbater van het legendarische ‘frietkot’ niet konden omkopen om zijn wagen op de Grote Markt te verplaatsen. De shots van het alom bekende Belfort werden daardoor bijna in het gedrang gebracht en werd het een hele zaak om de frituur uit het beeld te krijgen. De regie is van Martin MCDonagh. De acteurs zijn Colin Farrell (Miami Vice), Brendan Gleeson, Ralph Fiennes, Jeremie Renier en Clemence Poesy. Het verhaal verplaatst zich van het blitse Londen, waar twee boeven een moeizame opdracht uitvoerden, naar Brugge waar ze voor hun baas Harry even moeten onderduiken. Dit is voor hen totaal onbekend terrein en de planning loopt in het honderd. De mannen raken betrokken bij gevaarlijke verwikkelingen van de Vlaamse buurtbewoners, ontmoeten dolgedraaide toeristen, en geraken betrokken bij vreemde filmopnamen. Al gauw krijgen de twee gangsters het op hun heupen en krijgen totaal andere opvattingen over het leven van elke dag en de dood die elk moment kan toeslaan. "Misschien is Brugge wel de hel," denkt Colin Farrell en moet hij daar een eeuwigheid branden. Kuieren langs de reien is niets voor hem. Hij wil plezier maken, fuiven en feesten. Brendan Gleeson, zijn collega huurdoder geniet echter met volle teugen van de stad. De film start geestig en sluit stevig af en niet iedereen overleefd Brugge. Beide hoofdacteurs, aangevuld met een fijne Ralph Fiennes, maken de plot voor een stuk goed. Maar is het niet een film voor iedereen. Te zwartgallig en zo. Spijtig genoeg ging de Brugse voertaal wat verloren en praten de Bruggelingen schijnbaar met Franse en Hollandse tongval.

L’Empreinte de l’Ange

Franse Film – Regie: Safy Nebbou – actrices Catherine Frot en Sandrine Bonnaire – Dramatische komedie - Wanneer Elsa (Catherine Frot) haar zoontje ophaalt van een verjaardagsfeestje, ziet ze een klein meisje dat haar behoorlijk van streek maakt. Haar moederinstinct vertelt haar ontegensprekelijk dat het meisje Lola haar eigen kind is. Ze raakt geobsedeerd en wil zoveel mogelijk te weten komen over haar en ontmoet zo de moeder van het kind, Claire (Sandrine Bonnaire). Beetje bij beetje komt ze meer te weten over het leven van het kleine gezin. Zo ontspint zich een bittere strijd tussen de twee vrouwen. Maar alles is niet wat het blijkt te zijn. De film neemt een verraderlijke wending! Van een psychologisch drama gaat het naar een thrillerachtige komedie. We worden door elkaar gehaald door enkele dramatische wendingen en de regisseur wisselt van strategie. Safy Nebbou (Le cou de la girafe) drijft de spanning op en een indringende soundtrack sleurt ons mee. Catherine Frot ontpopt zich als een waar natuurtalent. Ze leeft zich volledig in haar personage. Haar ontreddering en haar dierlijk gedrag is helemaal geloofwaardig. De happy end is wat geforceerd. Net een weekendfilm. Anders had 'L'empreinte de l'ange ' nog hoger gescoord.

Wall-E

Een Pixar film van Andrew Stanton met de stemmen van Ben Burtt, Elissa Knight en Jeff Garlin. Bestaat in een Nederlandstalige versie voor de kids. Na de gekke kooklessen van ‘Ratatouille’ krijgen we nu met een kleine robot te doen. Hij zit al 700 jaar op de verlaten Aarde. De aardbewoners verlieten deze vervuilde planeet in gigantische moederschepen en de arme drommel werkte heel die tijd hier als vuilnisman op de vergeten planeet. Hij gaat bijna ten onder aan een verstikkende eenzaamheid maar dan duikt er plots een meisjesrobot EVE op. Na de flop van ‘Finding Nemo’ is Andrew Stanton niet bij de pakken blijven zitten en toont met ‘Wall-E’ ons een waar meesterwerk. Hij is het mechanisch broertje van ‘E.T.’ en zijn stem is verwant aan ‘R2D2’ van Star Wars. Er is duidelijk voor elk wat wils in deze prent te vinden. De kleintjes zullen Wall-E doodknuffelen, de sf liefhebbers hebben er ook een kluif aan en de romantici kunnen best een traan wegpinken.


The Mummy 3 – The tomb of the Dragon Emperor

Een film van Rob Coben – met Maria Bello, Brendan Fraser, Jet Li, Michelle Yeoh.

In 1999 startte Stephen Sommers met de remake The Mummy (van de horrorklassieker uit 1932) met een grote zomerhit. Brendan Fraser bleef de vaste acteur in de daaropvolgende films. We zitten nu bij nummer drie en het verhaal verlaat Egypte en verplaatst zich China (Azië) ergens in 1947. Rob Cohen (The Fast and the Furious) voert ons naar de wereld van een Chinese alleenheerser en zijn gigantisch leger. Gelukkig heeft ergens in de Oudheid een vriendelijke heks deze boosdoeners en zijn krijgers tot terracotta standbeelden omgetoverd en de wereld van een ramp gered. De stuntelige zoon Alex van de oorspronkelijke mummiejagers stuit op deze Dragon Emperor en is een pion om deze machtwellusteling terug tot leven te kunnen wekken. Een fractie van het hedendaagse Chinese leger kiest voor de Drakenkeizer. Marie Bello vervangt moeder (Rachel Weisz). Maar maakt er als heldin een boeltje van wanneer haar boekenclub haar niet meer kan boeien. Luke Ford die dan weer de jonge Alex speelt lijkt eerst wat van karton te zijn. Maar komt af en toe op snelheid. Zeker als hij in de armen verzeild van Lin (de dochter van de heks) Het geheel wordt dan wederom gedragen door de escapades van Brendan Fraser en de grappige stunts van John Hannah. Jet Li is de Chinese keizerlijke mummie van dienst en Michelle Yeoh diens tegenstreefster. Alles wordt overgoten met een Oosters sausje met vuurwerk, kungfu- en zwaardgevechten, een wervelende draak en dolle paarden. Historisch gesproken zitten we tientallen jaren verder in het mummiegebeuren. Deze keer geen luchtballon noch tweedekker, maar een oude RAF Beaufighter bommenwerper als vliegend vervoermiddel, een Chinese Vliegende Boxcar en een snelle Kittyhawk die al vlug tot schroot wordt gevlogen. Maar het mummieverhaal geraakt pas op dreef als de magische dolk in het hart van de mummie moet geploft worden. Dezelfde massabeelden (CGI) en oneliners melden zich aan en scoren af en toe een ‘woepie’ bij het brede publiek. Startend met een klein hoogtepunt en een stuntelige grap voor hengelaars. Ook zijn de drie Yeti’s (verschrikkelijke sneeuwmannen) die opduiken als reddende worstelaars het vernoemen waard.