De doos van Pandora

door George Tuffin

Het is de bedoeling om met een gewone alledaagse filmrubriek te beginnen (al of niet doorspekt met mormoonse opmerkingen) op deze bloeiende MVG site. Daarom start ik in de Oudheid, in zwart en wit, als smaakmaker en grap, met een kleine historisch - en vrij persoonlijk - geladen introductie.

Misschien begon het in de jaren 50 met de weekbladen “Robbedoes” en “Kuifje” die ik van mij oom Felix kreeg. “Het geheim van Atlantis” met de striphelden “Blake en Mortimer” boeide me totaal. Dan waren er de eerste strips van Superman en Batman. Iets later kreeg ik een ruimtepistool cadeau en stak mijn oude cowboyrevolver weg. Met de dodende straal heb ik tientallen (onbestaande) Marsmannen om zeep geholpen. Toen vader me mee nam naar een film over een mechanische astronaut (Tobor the Great) liep ik stug en stuntelend de woonkamer rond. Maar met de grootste SF film aller tijden “Forbidden Planet” was het hek van de dam. De grote vliegende schotel en “Robbie the Robot” scoorde voor mij hoger dan de modernere “Star Wars” drones. Ik vermoed dat dit ook de reden was waarom de wijze Sint mij een kleine versie van deze bekende robot in mijn schoentje stak. Ik was in “galactische temen” een heel jaar lang een voorbeeldig kind geweest. (Oei) Het blikken ventje liep op batterijen en de Elders mochten er zelfs mee spelen. Met Kerst ontdekten mijn broer en ik een maanfort onder de dennenboom. Mijn blauwe en zijn grijze astronauten vochten een ruimteoorlog uit tussen de maankraters. En zo werd het - een echte ziekte. De hamvraag blijft:”Was ik door een bacterie of een virus besmet?” Ik weet het niet echt. Waar ik wel zeker van was – vader had ze aan mij door gegeven. Victor Tuffin had ons (Mark en ik) met SF besmet. Maar Mark, de gelukkige, bleek er immuun voor te zijn.

Vic sleurde mij op de vreemdste momenten van mijn jong leven naar goedkopere B-films. Tegen wil en dank werd ik door gigantische mieren (Them) en een Bidsprinkhaan (The Deadly Mantis) achterna gezeten. Maar ik was nog vrij jong en mocht niet alle films bekijken. Het plaatje “kinderen niet toegelaten” trok de grens. Gelukkig belaagden mijn broer en ik vader zo lang tot hij de tijd wel moest nemen om ons iets over die gruwelijke films te vertellen. “The Creature of the Black Lagoon”, “Frankenstein”, “Murder in the Rue Morgue” en “Psycho”. Het was allemaal spek voor mijn bek. Mijn grijze massa kookte en mijn eigen fantasie kwam op gang. Op “vleugels van adelaars” bezocht ik andere oorden en muteerde tot een broeihaard van bizarre verhalen. Bij mijn makkers van de welpenhorde viel dat in de smaak. “Vertellen! Vertellen!” riepen ze met één luide stem. Tijdens koude en donkere winterdagen hadden mijn leidsters (Akela en Bageera) niets liever en werd ik als de dorpsidioot naar voren geschoven en werd de verteller van de groep. In onze barak, op de tram en in de trein op weg naar een kampplaats in Zwitserland. Ze bleven maar vragen en ik maar vertellen tegen honderd in uur. Wat ik niet wist moest ik uit mijn duim zuigen. Op de Technische School werd ik door de leraar Nederlands terecht gewezen dat ik mijn filmverhalen te veel aandikte met mijn eigen fantasie en dat de originele versie minder interessant was dan de mijne. Natuurlijk bleef het niet bij vertellen. Ik wilde ook die films zien. Niet alleen die “monster movies” maar ook de andere films

Gelukkig bestond er in de jaren 60 zo iets als de “kindervertoningen”. Dat waren filmvertoningen op woensdag en zaterdagnamiddag voor de schoolgaande jeugd – al of niet vergezeld door hun ouders. Voor straatjochies zoals ik was het filmgebeuren van toen ook een groepsgebeuren. We gingen met de rakkers van de klas of met de vaste bende uit de straat. Mark en ik mochten voortaan zonder begeleiding naar de bioscoop. Zo gingen we met de jongens uit onze buurt naar Cinema Moderne. Daar werd elke woensdag en zaterdagnamiddag “kindervertoning” gegeven. Cinema Moderne bood ons voor vijf of tien frank een volledig kinderprogramma aan. Alhoewel niet alle films echt voor de jeugd bestemd waren. De uitbaters lieten allerlei films op ons los. Censuur kende ze niet en dat zal in mijn filmrubriek ook wel blijken, alhoewel ik vrij zelfcensurerend werk. Maar ik ga er geen vervloekte filmfragmenten uitknippen zoals in Utah,want Europeanen houden er een vrijere filmcultuur op na. Dat hoop ik toch. Maar goed we wijken af en af en toe ging er ook eens een bezorgde ouder met ons mee en dan stelde die vast dat er ook monsterfilms op het programma stonden. Maar niettegenstaande die flaters verzamelden iedereen zich in lange rijen aan de cinema in de Abdijstraat. Het was de plek waar alles kon gebeuren. Het werd het centrum van ons universum. Waar alles in zwart-wit en op het witte doek vertoond werd. Om binnen te kunnen geraken moest ge gehard zijn door het straatleven. Want het ging daar ruw aan toe. De bioscoopzaal werd een waar slagveld. Het begon met horden opgewonden kinderen die vochten om een kaartje. Aanschuiven was nu eenmaal niet iets voor straatkinderen. De Britten zouden al lang mooi in de rij gestaan hebben. Hier werd geduwd en getrokken en af en toe slaagde de directie van de cinema er in om ons op te lijnen in een rij. We begrepen al vroeg dat we niet alleen mochten gaan. Daarom gingen we altijd met een hele bende. Mark en ik telden de gezworen kameraden. Eens de kaartjes in onze jonge vuisten geklemd, renden we naar de zaal. Daar vochten we om een goede plaats, want we moesten naast elkaar op dezelfde rij kunnen zitten. De plaatsen in het midden van de zaal waren enorm in trek, maar eenmaal een goede kijk op het witte scherm kwamen de gemoederen tot rust, de loopgraven waren bereikt en het feest kon beginnen. Licht uit! Gordijnen open en het magische witte doek verkleurde tot een lichtspel van beelden die ons eeuwig zouden boeien en verblijden. Wat moet ik meer vertellen. De lijst van die films is te lang. De charge van de lichte brigade, vuurspuwende Spitfires, brandende Messersmitts, vliegende schotels en reusachtige hagedissen met zwiepende staarten deden de zaal schudden en beven. De heldendaden van Randolph Scott, James Stewart, Errol Flynn en John Wayne. Dan waren er de ratsen van Danny Kaye, Dean Martin en Jerry Lewis staan nog steeds in mijn geheugen gegrift.

Het is in deze optiek en belaagd met deze vreemde ziekte – de liefde voor film - dat ik u in komende afleveringen wil begroeten. En indien mogelijk wijden we ook uit over de plot van recente, spuiten we kritiek, vermelden de acteurs, verwijzen naar het boek en staan stil bij muziek en andere mormoons getinte commentaarlijnen.

Filmrecensies (geduld is een mooie zaak)
Natuurlijk is het de bedoeling om “filmbesprekingen” te brengen. Waar nodig gaan we met de rubriek “de doos van Pandora” wat nakaarten over de historiek van de film en ook allerlei verbanden leggen in verband met “mormonen en film”. Dat gaat natuurlijk geen eindige reeks worden en zullen we meestal recente films aanbrengen en verwerken. Ik zal af en toe mijn best doen om uw gevoel voor humor op de proef te stellen. Buitenstaanders durven al eens zeggen dat wij dat niet bezitten. Zijn wij zo’n stijve kwasten? Dat hangt misschien samen met de opmerking: “Mormons can not sing (play) the Blues.” Wat is dat voor koeterwaals. Ik zal mijn oude Sixties schijven blijven grijs draaien. Alhoewel, ze zijn reeds vervangen door CD’s. En dan af en toe een grap en een grol over censuur en zelfcensuur, seks en geweld en andere uitsmijters. Waar nodig haal ik er desnoods enkele lokale specialisten bij om deze geplande onderwerpen in de verf te zetten.

Wordt verwacht :
De nieuwe films of de toekomstige releases vindt u op website:

http://www.cinebel.be/nl/toekomstige-releases.htm

Beowulf

Het oudste van de langste Engelse gedichten dateert uit de 10e eeuw. Het is verplichte schoollectuur in de Britse scholen Wat anders dan “de Vos Reynaerde”. Maar dat moet ook saai leesmateriaal zijn. Maar dat is dan weer niet waar. Het verhaal handelt over heldhaftige Schotse en Deense krijgers die op draken jagen. Het werd al een paar keer verfilmd. De moderne versie heette “B.O Wolf” met Christopher Lambert uit 1999 en de betere versie “Beowul en Grendel” met Gerald Butler dateert van 2005. Maar deze keer kreeg de plot een nieuw apenpakje aan, want regisseur Robert Zemeckis gebruikte het script van Neil Gaiman en Roger Avary. Meestal herinnert iedereen wel het monster “Grendel” maar nu wordt er ook rekening gehouden met de duivelse en verleidelijke moeder (Angelina Jolie) van het onding. Ook de held Beowulf (Ray Winstone) is gene gewone kerel – meer getormenteerd dan anders en ijdeler naarmate zijn heldenstatus toeneemt. Verder noteerden we de volgende acteurs: Crispin Glover als het monster Grendel, Anthony Hopkins als koning Hrothgar, Brendan Gleeson als Wiglaf. De film werd overgoten door een tekenfilmprocedé dat “mocap” heet. Zo verdwijnen de acteurs onder een laag animatiepixels. Er is natuurlijk een pikant detail te melden. De helden uit het oude verhaal trekken “poedelnaakt” ten strijde. Ze laten hun kledij en maliënkolder achter, nemen enkel hun zwaarden mee naar de grot en duiken het water in. Ook Angelina Jolie staat af en toe verrassend in haar evakostuum te lonken. Om de film “kinderen toegelaten” te houden (vooral voor een Amerikaans publiek) moesten de “mocap”-tekenaars de nodige veranderingen in de bestaande lichtinvallen verzinnen zodat er schaduwplekken ontstonden die de geslachtsdelen van Winstone en Jolie verdoezelden. Ook de borsten van Jolie werden fijntjes afgerond zodat de natuurlijke tepels verdwenen. Er bestaat ook een 3D versie van deze prent en dat is natuurlijk een aanrader. Maar ongelukkig wordt die niet overal vertoond.
http://www.beowulfmovie.com/

The Golden Compass

Ja, mensen poetst jullie “LIAHONA” artefact maar eens op. Daar gaan wij mormonen toch prat op! Dat hoop ik toch. Het (heilige) kompas uit het Boek van Mormon. Vader Lehi vond het aan de ingang van zijn tent en het werkte op het principe van geloof. En let nu op, er is een Brit, een ongelovige academicus met een gelijkaardig kompas opgedoken. Niet in de letterlijke zin van het woord, maar in een door hem verzonnen universum, natuurlijk. Mijn inleidende woorden dus niet te serieus nemen, beste filmfans. Ik weet niet of de betreffende Philip Pullman ooit in aanraking kwam met het relaas van het Boek van Mormon. Pullman is schijnbaar een atheïst en haat C.S. Lewis (Nardia). Pullman brengt zijn eigen fantasiewereld op een modernere manier in een alternatief universum dat gelijkenissen heeft met onze wereld. Pullman die leraar was, werd later bekend als auteur van kinderliteratuur. Maar als edele ziel leg ik even het atheïsme van deze Brit naast me neer en ontdek zo zijn bekendste boekenreeks een trilogie “His Dark Materials” en die verschenen in 1995, 1997 en 2000. De driedelige serie werd in het Nederlands gepubliceerd als “Het Gouden Kompas”, bestaande uit “Het noorderlicht” (1996), “Het listige mes” (2002) en “De amberkleurige kijker” (2002). Net als bij de Harry Potter - rage verwacht ik ook dat de boeken van Philip Pullman vanaf december, als het eerste deel van “Het Gouden Kompas” in de zalen komt, veel meer zullen worden gelezen. De film van “New Line Cinema” producties wordt in december op ons los gelaten en zal onze Kerst- en Nieuwjaarsdagen opvrolijken. In “Het Gouden Kompas” ontmoeten we Lyra. Ze is opgegroeid zonder haar ware identiteit te kennen en leeft in een wereld die op die van ons lijkt, maar er zijn huiveringwekkende verschillen. Iedereen wordt er vergezeld door zijn dierlijke demon. Van haar mentor ontvangt ze een gouden kompas en zo raakt ze betrokken bij de ontvoering van kinderen die worden gebruikt voor experimenten in de poolstreek. Een geharnaste poolbeer neemt het voor haar op en vergezeld haar als trouwe lijfwacht. Achtervolgd, verraden en meer dan eens aan zichzelf overgeleverd, leert Lyra hoe ze met het gouden kompas om moet gaan. Alleen met behulp van dit mysterieuze instrument kan ze de waarheid achterhalen. De wereld van Lyra lijkt wel op onze Aarde, maar dat is ze niet. Toch is er een reis naar Londen met luchtballonnen en zeppelins. Deze tuigen lijken hier de vliegtuigen te vervangen en uiteindelijk is er ook nog een reis naar de Noordpool. Natuurlijk kan ik niet alles vertellen. Veel hangt van jullie persoonlijke reacties af. De film is op onze “kids” gericht. De oudsten onder hen zullen de plot beter begrijpen zijn, terwijl de kleinsten af en toe zullen schrikken. Maar ja, dat deden ze bij Harry Potter ook al. En het is een trilogie dus ergens in de loop van de story wordt er afgesloten. Nogal abrupt en niet volledig zoals in het boek. Zo blijven wij roepend op meer achter op het ijs. Dat wordt opwarmen en een jaartje wachten, vermoed ik. Natuurlijk kunnen we niet klagen over de bekende acteurs die aan deze productie deelnamen. De jonge Dakota Blue Richards (12 jaar oud) is Lyra Belacqua, de heldin van deze kinderepos. Nicole Kidman speelt de mysterieuze en verleidelijke Maria Coulter. Daniel Craig (007) met baard is Lord Asriel, een avonturier met goede en slechte trekjes. En onze goede oude Sam Elliott met zijn uitzonderlijke stem steelt de show. Hij speelt de avontuurlijke Texaan (cowboy) en ballonvaarder Lee Scoresby

http://www.goldencompassmovie.com/

Nadere toelichting op de Golden Compass
Ik wist niet dat de meningen in Utah zo verdeeld waren:
http://www.sltrib.com/faith/ci_7597726
ik blijf bij mijn mening - de filmproductie is bijna geheel ontdaan van de gedachtengang van de Britse schrijver - en het moet kunnen om zowel "de film" te bekijken als "het boek" te gaan lezen - of er nu zaken zijn die ons niet aanspreken - het is zijn opzet - zijn vrijheid - ik ga ook niet 2001 van A.C. Clarke afbreken omdat daar primaten in rond lopen die door de monoliet bijgeschoold worden - die gebruikt wordt om een evolutiesprong te forceren om intelligentie door te geven - andere mensen mogen beslissen om het niet te doen.

Aanraders:

1) “Eastern Promises” gangsterfilm van de Canadese horrorkoning David Cronenberg, met Naomi Watts, Armin Mueller-Stahl en Viggo Mortensen,
2) “Persepolis” sublieme tekenfilm van Marjane Satrapi en tekenaar Vincent Paronnaud, met de stemmen van Sean Penn, Gena Rowland en Iggy Pop. Over het Teheran van de ayatollahs, met veel zelfspot, over een tienermeisje dat haar weg zoekt in het leven.
3) “Planet Terror” terug naar de B-films van de jaren 70. Het moet kunnen, natuurlijk. En om duidelijk te zijn enkel geschikt voor de echte liefhebbers van deze kitsch.
4) “Ben X” en “Vermist” zijn beide Belgische producties
5) “Surf’s Up” – over pinguïns op surfplanken
6) “Ratatouille” (moet ge gezien hebben) – there’s a rat in the kitchen …

Oproep
Beste filmliefhebbers, laten we even bescheiden blijven. Dit is maar een begin. The long and winding road wacht op ons en ik wil jullie ook wat aan het woord laten. Medewerkers van de Lage Landen (Noord en Zuid) laat van je horen! Die van over de grote plas mogen ook reageren, natuurlijk! Zo houden we de kijk op het witte doek vrij breed. Elke snipper tekst, elke spat kritiek en hemelse verzuchting is me goed. Grijp naar je pen en stuur eens wat op. Een reeks filmische openbaringen in 3D. Welke film (bioscoop, TV, DVD of video) bekoorde u de laatste tijd? Of kom gewoonweg met iets aanzetten dat je over het media film en de hedendaagse beeldcultuur kwijt wil. Ik bekijk het dan wel en misschien verzeilt het dan wel in deze rubriek.

Mormoons Forum

Om mee te doen aan deze discussie, email de MVG redaktie met uw mening, die dan vervolgens binnen 24 uur aan deze pagina zal worden toegevoegd.


Ongekende mogelijkheden
Ik wil MVG en George Tuffin graag bij deze van harte bedanken voor dit initiatief.
Daar zat ik nou net op te wachten; een filmrubriek!
Voor mij opent het medium film ongekende mogelijkheden om me geestelijk te verdiepen. Hoezo? Zoals George Tuffin zelf al aangeeft, zijn er zoveel paralellen te trekken met zowel ons dagelijks als innerlijke leven. Hij begint immers al direct met The Golden Compass - Het Gouden Kompas dat ogenblikkelijk aan de Liahona doet denken.
Het zou prachtig zijn als er een film zou worden gemaakt over het Boek van Mormon in dezelfde sfeer als The Lord of The Rings en The Narnia Chronicles. Dit zou niets afdoen aan de betekenis van het Boek van Mormon, integendeel, het zou ons juist verder kunnen doen groeien. Elke film is natuurlijk een nabootsing van de realiteit maar ze opent wel onze ogen voor steeds weer nieuwe geestelijke dimensie's. Nogmaals dank!

Zoektocht naar oude SF film
Ik heb wel genoten van je rubriek.Om er kritiek over te leveren vind ik mezelf niet juist geplaatst want ik kijk zelden kritisch naar films. Voor mij moet een film ontspannend zijn. Liefst een beetje plezierig, met wat humor ook als het om bloedernstige zaken gaat. Maar omdat ik nu ontdek dat je heel wat afweet van SF films heb ik een vraag. 
Toen ik nog een knaap was in het begin van de 50er jaren en alle zondagen 's namiddags met mijn zakgeld naar de gemeentelijke cinema ging (Dat was cinema Scala in Beveren Waas maar iedereen noemde deze cinema "Bij Fonske" naar de naam van de toenmalige eigenaar)  heb ik een SF film gezien die toen veel indruk op mij had gemaakt. Ik probeer al lang de naam ervan te achterhalen. Onlangs dacht ik hem gevonden te hebben in een goedkope DVD onder de naam "When Worlds Collide" maar uiteindelijk is het toch deze niet die ik bedoel, alhoewel het einde goed overeen komt waar een raket op een eerder horizontale wijze start om weg te geraken van de aarde die vernietigd wordt door een botsing met een ander hemellichaam. Het is ook mogelijk dat ik beide films gezien heb en met elkaar verwar na al die jaren.
De film die ik zoek moet uit dezelfde periode stammen (ca 1950-1954). Ik herinner mij als thema dat wetenschappers een kist aankrijgen met onderdelen en instruktieboek om een raket te gaan bouwen. Het boek bestaat uit een soort ongekend soepel metaal in plaats van papier. Hoe het juist verder gaat weet ik niet meer zeker maar ik dacht dat het erop neer kwam dat onbekende buitenaardsen de aarde willen helpen (dus niet vernietigen!) zodat er overlevenden zouden zijn door te vluchten met een raket alvorens deze zal getroffen worden door een of ander cataclysme. Maar misschien verwar ik hier met "When Worlds Collide" die ik zeker ook gezien heb in die periode. 
Weet jij me hierin te helpen. Misschien heb jij naslagwerken om zoiets terug te vinden?

Zoektocht (vervolgd)
De film die jullie zoeken heet : "This Island Earth" (Universal)
http://en.wikipedia.org/wiki/This_Island_Earth

 

 

 

 

 

 

 

 

 

artikelen van onze columnisten zijn op persoonlijke titel geschreven en zijn vertolken derhalve niet noodzakelijkerwijze de mening van de medewerkers en lezers van de MVG webpagina's of van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen als kerkgenootschap