De Doos van Pandora

door George Tuffin

NUMMER 8 - Augustus 2011
“Het verwondert me nog steeds. Dat witte scherm.”!!

Inleiding

Het was weer geen echte zomer zoals in 1975 toen mijn zoon geboren werd. Juli was grijs en regenachtig. De maand augustus startte goed met twee dagen zon en temperaturen die van de 15°C, naar 20°C en 25°C schoten. Misschien wordt dus wel terug zomer? In ieder geval het was meestal filmweer en alhoewel de bioscopen in het Antwerpse klaagden over de minimale bezetting van de filmzalen waren er hoogdagen te noteren. Gelukkig kwamen de zomerse “blockbusters” er aan.

In 1965 bracht mm camera die reeds bestond. Om te filmde stapte men af van de bestaande 16 mm film en daar heb ik nog vrij goede herinneringen aan. De zendelingen en bij mij thuis werden er al eens 16 mm films afgedraaid. Uiteindelijk met het verloop van tijd werd de Super 8 mm camera door de video spullen die samen met de opgang van de moderne TV toepassingen meer mogelijkheden aanbood.

Super 8 – USA 2011

Als regisseur J.J. Abrams en Steven Spielberg met elkaar samenwerken mag je er van bewust zijn dat de bommen langst je oren fluiten en ontploffingen schering en inslag zijn. Deze film was echt een verassing voor mij. Mijn zoon had die in het filmmagazine waar hij voor werkt hem vier sterren gegeven.

Het is een film voor de jeugd, maar de volwassenen met een jong hart kunnen gerust deze prent ook best pruimen. Iemand zei me:”Het is een kruising van “E.T.” (1982) en “The Goonies” (1985) en hij had nog gelijk ook!. Nog andere filmkenners verwijzen dan ook naar de “Close Encounters” experimenten ui 1977 en dat is hun vrijheid om dit op te merken. Toen ik het voorstuk of de trailer zag , zat ik al dadelijk op de punt van mijn stoel. Ik voelde me terug 15 jaar in plaats van 63. De trailer was al direct aantrekkelijk en ik noteerde dat ik deze film zeker zou moeten gaan bekijken.

Deze keer was het buitenaards wezen geen brave en zielige E.T. Maar een intelligent wezen dat met zijn ruimtetuig op de aarde neerstortte. Tegen zijn zin wordt het opgesloten door een elitegroep van de USAF. Het “ding” is echter een volwassen identiteit, zeer begaafd en kan af en toe bij omarmingen via de geest communiceren met een welwillende aardbewoner. Maar zoals altijd wordt het niet begrepen en de soldaten tonen zich niet van hun beste zijde. Wat je niet kent en anders is dan elk ander aards wezen is nu eenmaal een bedreiging voor deze wereld.
“Shoot to kill.” en “Ask questions later.” Is hier de modus operandi.

Tot er één professor in de Fysica het project de rug toekeert en alles op alles zet om het ding een kans te geven om te ontsnappen gaan de poppen aan het dansen. De wetenschapper hoopt dat het “ding” de kans krijgt om een ruimteschip te bouwen en dat het zo naar huis kan terugkeren. Dat was even de E.T,. phone home procedure. Het deel dat wat op “het E.T.” verhaal leek. Met het grote verschil dat hier de spanning bijna altijd te snijden is en dat ontbrak soms bij de E.T. geschiedenis omdat de filmmensen toen op de jongere jeugd mikte. Het buitenaards wezen (of aAlien) is in deze prent zeker zeer gewelddadig als het opgejaagd wordt. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Het monster werd echter gevangen gezet in een robuuste wagon van de luchtmacht. Dit treinstel wordt een onderdeel van een lange keten wagons, die samen met de locomotief richting “Lilian” puffen. Dit is het dorpje in Ohio waar het avontuur zich afspeelt. Qua volwassen acteurs vermeld ik: Jack de hulpsheriff (Kyle Chandler) en de andere vader is Louis Danard (Ron Eldard) - een man die gehavend uit Vietnam kwam en geen sociaal contact wenst met de buitenwereld. Zijn vrouw had hem reeds verlaten en hij zorgt alleen nog voor Alice, zijn tienerdochter.

Maar Louis is meestal dronken en zeer gevaarlijk in de omgang. In een zatte bui kon hij niet gaan werken en de echtgenote van de hulpsheriff nam zijn shift over. Deze verongelukte spijtig genoeg met de wagen op weg naar het werk. Daarom kunnen de twee vaders elkaar niet luchten. Maar als hun kinderen in gevaar vertoeven, trekken ze er samen op uit om hen te gaan zoeken en te bevrijden.

We schrijven 1971 en J.J Abrams keert terug naar zijn tienerjaren. We ontmoeten een stel gekke ljongeren. 5 jongens en één meisje, die een film willen draaien met een super 8 camera tegen. Het groepje doet mee aan een jaarlijkse filmwedstrijd die ieder jaar ingericht wordt door de scholen in de VS. Zij zijn van plan een “zombie” film te maken en hopen de hoofdprijs weg te kapen.

Regelmatig wordt het scenario van de zes filmhelden wat aangepast en de regisseur besluit om één bepaalde scène op het perron van het station te gaan filmen. Hij moest een shot hebben van de trein die daar altijd rond 22 uur door het dorp scheert. Zo zijn zij de getuigen van een helse treinramp en vergeten ze hun 8 mm camera terwijl de brokstukken om hun oren fluiten.

De vergeten 8 mm camera blijft echter door filmen, terwijl de bende door het verwrongen staal en de houten brokstukken heen springen en ze het monster in het bos zien verdwijnen.

Voor de sheriff en zijn deputy Jack (Kyle Chandler) is er werk aan de winkel. Het is de grootste ramp dat het dorp ooit had meegemaakt. De sheriff verdwijnt onder bizarre omstandigheden en de deputy tracht het ongeval zo goed mogelijk onder controle te krijgen met zijn helpers. Maar het werk wordt hem niet gegund omdat de Luchtmacht de zaak dadelijk overneemt en het dorp belegeren met tanks, trucks en soldaten.

Uiteindelijk laten de militairen het dorp ontruimen. De dorpelingen worden voorlopig in het legerkamp ondergebracht. Wat ze niet weten is dat het leger zelf het bos in brand heeft gestoken om van de dorpelingen vanaf te zijn en de kans te krijgen om zonder de nodige ramptoeristen “het ding” wederom te gaan zoeken.

De film is met momenten heel grappig en op andere tijdstippen zeer spannend.
Ook de prille en onluikende liefde tussen de jonge held en heldin van het verhaal wordt door mij genoteerd. Joe Lamb en Alice Renhard (Elle Fanning) trekken met elkaar op terwijl de regisseur (de dikkerd) ook een oogje op de dochter van de dronkaard had. Wat even voor misverstanden zorgde. Maar het monster doet hen zo schrikken dat ze samen een middel zullen moeten vinden om aan het onderaards nest van de Alien te kunnen ontsnappen.

Meer ga ik niet te veel verklappen. In ieder geval is de film een aanrader en ik waarschuw u even. Wanneer de film eindigt , gelieve te blijven zitten. Er is nog verrassend filmmateriaal tussen de voorbij lopende letters te ontdekken.

Natuurlijk waren er nog andere kassakrakers te vermelden.
Maar misschien vermeld ik die een volgende keer.

The End – George Tuffin – 2 augustus 2011.

lees meer bijdragen van George Tuffin