Email uit Bagdad

Will Vanwagenen maakt deel uit van de internationale organisatie: Christian Peacemaker Teams ofwel Christelijke Vredestichters-teams wiens motto ons de indringende vraag voorhoudt:

"Wat zou er gebeuren als christenen evenveel discipline en zelfopoffering aan de dag zouden leggen als het gaat om geweldloze vrede-stichting, als legers met betrekking tot oorlog?"

Will voegde de daad bij het woord en maakt deel uit van van het Vredestichters-team op lokatie in Bagdad.
Will studeerde af aan de BYU-universiteit te Provo,Utah, en als heilige der laatste dagen belichaamt hij het mormoonse gedachtengoed van "vredesmobilisatie i.p.v. oorlogsmobilisatie".

Joseph F. Smith: "Men heeft jarenlang beweerd dat oorlogsmobilisatie de vrede zou bewerkstelligen; het huidige conflict moge aantonen dat alleen vredesmobilisatie vrede bewerkstelligt........"
(Joseph F. Smith, Gospel Doctrine, comp. John Widtsoe (Salt Lake City: Deseret Book, 1939), 421.)

Meer over Will van Wagenen en zijn verslaggeving vind u hier.

MVG heeft direct contact met Will en stelt hem graag in de gelegenheid op haar web pagina's uitgebreid verslag te doen van zijn wederwaardigheden.

Zomer 2005 : Over mijn verblijf in Irak
Waarom ben ik aktief betrokken bij de CPT (Christian Peacemaker Teams) in Irak?
In feite is mijn motivatie niet zo heel verschillend van andere mormonen hier in Irak, die deel uit maken van de Amerikaanse legermacht. Wellicht zijn de meeste van hen hier in een poging Irakeese mensen te helpen in onafhankelijkheid van het regime van Saddam Hussein, als wel het verslaan van terrorisme zodat democratie een kans kan krijgen. Volgens mij zijn de beweegredenen van Amerikaanse soldaten wel compleet verschillend van die van het Witte Huis. Het verschil tussen een mormoons soldaat in het amerikaanse leger hier en mijzelf zit 'm in onze werkwijze.
Ik ben hier omdat ik Irakeese mensen wil helpen; m'n naasten liefhebben is immers een eerste vereiste van het evangelie. Ik ben in de kerk opgevoed, werd wekelijks geleerd dat we elkaar lief behoren te hebben, moeten begaan zijn met zieken, en ouderen, over het algemeen anderen te behandelen zoals ikzelf behandeld hoop te worden. Alle mensen op aarde zijn onze broeders en zusters, ongeacht nationaliteit, godsdienst, ras, sociale positie, bevolkingsgroep, enz. Omdat we allemaal kinderen zijn van een Hemelse Vader, zijn we allemaal bijzonder waardevol in Zijn ogen.
Als zendeling in Duitsland voor de kerk ontwikkelde ik het besef dat het belangrijk is liefde en bezorgheid te betonen jegens alle mensen; rijk, onderwezen en respectabel, of, arm, onwetend of zelfs afzichtelijk. De minste der mijnen van onze broeders en zusters te helpen is volgens mij de kernboodschap van het evangelie. Een dergelijk besef leidt uiteraard tot verwerping van rationalisme, racisme, exploitatie van anderen, meer waarde hechten aan amerikaanse levens dan die van anderen. Het evangelie leidt ons op heel natuurlijk wijze naar een verlangen mensenrechten te beschermen, zoals genoemd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties.
Waarom voor mensenrechten opkomen middels geweldloosheid i.p.v. militairisme?
Nogmaals: iedere week leerde ik in de kerk, en las ik in de Schriften: "Gij zult niet doden", tenzij in de allernoodzakelijkste omstandigheden. In het evangelie vraagt Jezus ons onze naasten lief te hebben, ondanks onze natuurlijke reactie om te doden wie ons wil doden. Jezus waarschuwt de apostel Petrus dat "Hij die het zwaard opneemt, zal omkomen door het zwaard", zelfs toen de vijanden van de Heer hem kwamen arresteren om hem te uiteindelijk te kruisigen.. Jezus vergaf zijn beulen, en vroeg zijn Hemelse Vader hen eveneens te vergeven omdat zij niet wisten wat ze deden.
De profeet Nephi wordt herhaaldelijk geboden Laban te doden, voor hij zichzelf daar uiteindelijk toe kon brengen; hij wist dat het niet geoorloofd was te doden.
De Anti-Nephi-Lehieten kozen ervoor afgeslacht te worden door de Lamanieten, i.p.v. naar hun zwaarden te grijpen en nogmaals te doden. Het Boek van Mormon getuigt van de verwerpelijkheid van oorlog, de ondergang beschrijvend van zowel de Jareditische als Nephitische naties, omdat zij dorstten naar geweld en oorlog. God openbaarde aan de profeet Joseph Smith: "Verwerpt daarom oorlog" en "Verkondigt vrede".
Alhoewel ik al deze dingen in mijn jeugd leerde, dacht ik pas, veel later, bewust na over dergelijke zaken, omdat ik immers nooit gedwongen was er echt over na te denken.
Het was een langzaam bewustwordingsproces te realiseren dat geweldloosheid de beste benadering is als christen. Tijdens mijn zending in Duitsland ontmoette en onderwees ik moslims, veelal als immigranten afkomstig uit Turkije. Ik leerde de Islam te respecteren, ervoer dat de moslims die ik leerde kennen goede mensen waren met een groot geloof in God. Ik was gefascineerd door de Islamitische overtuiging dat Mohammed een profeet was en openbaring van God ontving. Deze elementen van de Islam deden me denken aan overeenkomsten met het Mormonisme.
Teruggekeerd in Utah las ik alles wat ik maar lezen kon over de Islam, en besloot uiteindelijk een cursus te volgen in de Arabische taal, de taal waarin de Koran geschreven is. Na een jaar studie Arabisch aan de BYU-Universiteit, meldde ik me aan voor een studiecursus Arabisch in het buitenland. Ik had gehoord over een bepaald programma aan de Birzeit-Universiteit op de Westelijke (Palestijnse) Jordaanoever; hun internetsite vermeldde dat je er de Israelische bezetting van heel dichtbij kon ervaren, en met de verhalen die ik had gehoord over hoe de Palestijnen door het Israelische leger werden behandeld, besloot ik de situatie zelf te gaan beoordelen.
Het werden drie maanden van ellende, geweld en discriminatie dorr het Israelische leger veroorzaakt op het Palestijse volk.
Tijdens mijn verblijf daar, werd ik gedwongen na te denken wat mijn standpunt was t.o.v. de Israelische bezetting en de tientallen jaren van Zionistische pogingen Palestina te zuiveren van Moslims en Arabische Christenen. Ik leerde er ook Bryan Avery kennen, een Amerikaan die door een Israelische soldaat in het gezicht werd geschoten, zonder enige aanwijsbare reden, vanuit een passerend pantervoertuig. Bryan werd naar een militair hospitaal in Israel vervoerd, omdat de ziekenhuizen in Palestina minder goed zijn uitgerust voor dat soort verwondingen.(!) Hij deelde een ziekenhuiskamer met een aantal gewonde Israelische miitairen, hetgeen een diepe indruk op mij maakte. Deze soldaten pleegden iedere dag misdaden t.o.v. de Palestijnse vrienden van Bryan; dezelfde militairen die hem hadden willen doden en zijn gelaat onherkenbaar hadden misvormd. Wat zou Bryan's reactie moeten zijn t.o.v. het geweld hem aangedaan?
Met deze zaken in gedachten dacht ik keer en keer na over het gebod van Jezus om ook onze vijanden lief te hebben. Op dat moment realiseerde ik me dat ik als christen deze Israelische militairen lief moest hebben i.p.v. hen met geweld te bestrijden, hoezeer dit ook gerechtvaardigd leek op het eerste gezicht. Ik kwam tot de ontdekking dat de manier waarop mijn Hemelse Vader wil dat geweld bestreden moet worden een geweldloze manier moet zijn; ofwel, kwaad niet met kwaad, maar met goed vergelden.

Waarom nu dan Irak? De Verenigde Staten bezette Irak tijdens mijn verblijf in Palestina, waar ik alles, samen met m'n Palestijnse kamergenoten, zich op de TV zag afspelen.
De oorlog werd door Al-Jazeera op een heel andere wijze onder de aandacht gebracht dan door de nieuwszenders CNN en FOX. In de VS kreeg men de indruk met een "schone" oorlog te maken te hebben, precisiewapens werden immers uitsluitend gericht op de slechterikken... Wat ik zag was heel anders. Het Amerikaanse bombardement, gekenmerkt door de uitdrukking "shock and awe" betekende in realiteit talloze doden en gewonden, vaak ook onder vrouwen en kinderen. Ik denk nog steeds aan het beeld van een jongentje dat ik zag, wiens hersenen letterlijk waren geexplodeerd...
Denkend aan mijn Palestijnse ervaringen wist ik wat het Irakeese volk te wachten stond; willekeurige arrestaties, militairen op burgers schietend, checkpoints, vergeldingsacties. Ik wist dat de VS er niet echt op uit was om in Irak democratie tot stand te brengen, evenmin als in Guatemala, Iran, Chili, Oostelijk Timor, Palestina, Egypte, Saoedi-Arabie, Kuweit, enz. Ik onderkende deze gelegenheid voor mij persoonlijk om me als "naaste" te betonen in Irak, omdat ik wist welke ellende de Amerikaanse invasie en bezetting teweeg zou brengen.
Mijn deelname aan CPT (Christian Peacemaking Teams) kreeg pas twee jaar later, deze zomer van 2005, gestalte, omdat ik na m'n verblijf in Palestina een verdere universitaire studie in de VS was gaan volgen.
Niets van wat ik hier doe maakt enig verschil t.o.v. de amerikaanse oorlogsmachine, maar hopelijk kunnen we het leed wat verzachten voor de mensen om ons heen door bijv. het lokaliseren van gearresteerden en hun familie de zekerheid geven dat hun geliefden nog in leven zijn. Hopenlijk ook kunnen we de mensen in Amerika doen beseffen dat oorlog inderdaad verwerpelijk is en enorm veel lijden veroorzaakt, zodat misschien ook Amerikanen ooit oorlog niet langer aanvaardbaar zullen achten als een manier om Amerikaanse belangen in de wereld te behartigen. Ik hoop dat Amerikanen niet langer met M-16's, bombardementsvliegtuigen en en tanks zullen aankomen overal ter wereld, waar zij dood en verderf zaaien t.b.v. de belangen van de rijken en machtigen, maar in plaats daarvan zich zullen gaan bezighouden met het verkondigen van het Evangelie; een evangelie van vrede voor de minsten der mijnen.
Ik heb het gevoel dat als ik morgen zelf zou moeten sterven, mijn Hemelse Vader tevreden is met mijn handelswijze.

1 Juni 2005 : Massagraven
Deze week de stad Karbala bezocht.
Voor de Shiieten de heiligste stad van Irak waar de Imam Hussein, kleinzoon van de profeet Muhammad begraven ligt; hij wordt beschouwd als een martelaar. We legden een bezoek af bij de organisatie HRWK (Human Rights Watch Karbala) een Irakeese mensenrechtenorganisatie die de massagraven ontdekte en betrokken is bij het vaststellen van de identiteit van de slachtoffers en het vinden van nabestaanden. In de massagraven liggen naar schatting 300.000 doden. Dit enkele feit was voor velen al aanleiding genoeg om de oorlog in Irak te rechtvaardigen, ondanks het feit dat nimmer massavernietigingswapens werden gevonden die immers formeel de aanleiding voor de oorlog vormden......, een conflict dat inmiddels al zo'n 100.000 Irakezen en 1600 Amerikanen het leven kostte.
Waar komen die 300.000 doden in de massagraven vandaan?
Tijdens de eerste golfoorlog in 1991 werden de kansloze Irakeese troepen doelwit van de oppermachtige Amerikaanse luchtmacht. Voor en tijdens de aanval vielen al tienduizenden doden, de terugtrekkende Irakeese troepen werden vervolgens nogs eens doelwit op de wegen terugtrekkend van Koeweit; de Irakezen die ik sprak gebruikten de uitdrukking van "prijsschieten" door de Amerikaanse luchtmacht. Er werd afgezien van de inname van Bagdad, in plaats daarvan werden de Shiieten opgeroepen in opstand te komen tegen Saddam Hussein waaraan massaal gehoor werd gegeven, in de veronderstelling dat de Amerikaanse troepen de opstand vervolgens zouden steunen. Tot grote afschuw van de Shiieten keken de troepen echter toe terwijl Saddam Hussein de opstand genadeloos neer sloeg. De Irakeese "veiligheids"-troepen richtten massale slachtingen aan daarbij ondersteund door Irakeese helicopters die immers niet onder de "vliegvrije zone", de "no-fly zone" vielen.
Had dit alles te maken met het feit dat een pro-Iran regime ongewenst was, hetgeen ongetwijfeld zou gebeuren als de Shiietische meerdeheid van de bevolking zich zou doen laten gelden. (over het algemeen wordt een meerderheidsregering juist als een democratisch principe beschouwd......)
Gevangenen werden bijeengedreven en op lokaties buiten de stad massaal geexecuteerd en "begraven". Werd Saddam Hussein bewust aan de macht gelaten hopende dat zijn generaals middels een coup wel met hem zouden afrekenen en aldus Irak vervolgens heel plezierig door een "vriendelijke" junta zou worden geregeerd, tegelijkertijd van het Shiietische "probleem" afkomend?

28 Juli 2005: Oogoperatie Ghassan
Ik ben hier ooggetuige van de gevolgen van tientallen jaren van oorlog, sancties, dictatoriaal bewind, op de Irakeese samenleving.
Onder de vele slachtoffers van het voormalige regime van Saddam Hussein is: Ghassan, 'n jonge man die ik onlangs ontmoette. In 2000, hij was toen 18 jaar, werd hij dienstplichtig in het Iraakse leger. Bij terugkomst van een kort verlof werd hij van diefstal van materieel beschuldigd en door een officier mishandeld. Ghassan werd o.m. in het gezicht geslagen en als gevolg daarvan moet hij het zicht uit z'n linkeroog missen. Ghassan is van eenvoudige afkomst (zijn familie woont in een een-kamer woning) en een oogoperatie zit er financieel gezien echt niet in. De werkeloosheid in Iraq is enorm hoog, en Ghassan's handicap maakt het vinden van werk nog moeilijker dan het al is. Bovendien is een huwelijk voor Ghassan onmogelijk zonder werk.
Ik ben met Ghassan naar het ziekenhuis geweest en de dokter bevestigde een trauma van het linkeroog. Een operatie kan alleen in Amman, in Jordanie, plaatsvinden, en kost 4000 (Amerikaanse) dollars...
Persoonlijk kan ik 700 dollar bijdragen uit eigen zak, de overige 3300 dollar probeer ik d.m.v. een geldinzamelingsactie bij elkaar te krijgen.
Een ieder die Ghassan wil helpen kan met mij contact opnemen in Bagdad middels mijn email-adres: cptiraq@cpt.org of via wvanwagenen@hds.harvard.edu.

getekend: Will Vanwagenen

 

4 Aug. 2005: Openlijke steun voor terroristen uit Iran
De regering van de VS steunt momenteel openlijk de zgn. "Mujahideen e Khalq, een verzetsbeweging uit Iran door het amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken (State Department) aangeduid als terroristische organisatie! Op 20 juni 2005, hield de organisatie een conferentie in het "Palestina"-hotel te Bagdad, waar eveneens veel buitenlands journalisten verblijven en voledig bewaakt worden door amerikaanse troepen. Op 20 juni j.l. zag ik ten minste tien extra tanks in de omgeving van het hotel t.b.v. extra security. Ik was vooraf van de conferentie op de hoogte daar er in een officieel communique melding van werd gemaakt, waarin men waarschuwde voor verhoogd gevaar voor aanslagen op het hotel door vijandige groepen.
De Mujahideen e Khalq (MEK) is een Marxistische organisatie uit Iran die in de 60'er jaren werd opgericht om het pro-westerse regime van Reza Sjah omver te werpen. Vanaf die tijd heeft MEK talloze aanvallen en liquidaties uitgevoerd tegen regeringsvertegenwoordigers in Iran. MEK is verantwoordelijk voor de dood van zowel amerikaanse militair als burgerlijk personeel gedurende de 70'er jaren, en assiteerde bij de bezetting van de ambassade van de VS in Teheran in 1979 waar de amerikaanse gijzelaars destijds werden vastgehouden. Alhoewel MEK aan de revolutie in 1979 deelnam als gevolg waarvan de Sjah werd afgezet, verhuisde MEK haar hoofdkwartier naar Parijs toen de Ayatollah Khomeini aan de macht kwam, en bestreed vandaar uit de Islamitische Republiek Iran. In 1981 was MEK verantwoordelijk voor bomaanslagen op de kantoren van de Islamitische Republikijnse Partij waarbij 70 hooggeplaatste gezagdragers uit Iran om het leven kwamen. MEK vestigde in 1986 haar militaire hoofdkwartier in Irak, waar Saddam Hussein zorgde voor financiele steun en bescherming, als tegenprestatie vocht MEK mee met Iraakse troepen in de oorlog tegen Iran in de 80'er jaren en was ze het veiligheids-systeem van Saddam ten dienste in het neerslaan van Koerdische en Shiitische opstanden na de eertse golfoorlog in 1991.
De meeste massagraven onlangs ontdekt bevatte Shiitische en Koerdische slachtoffers van die opstanden. Ook gedurende de 90'er jaren bleef MEK aanvallen uitvoeren op doelen in Iran. Her amerikaanse min. van buitenlands zaken voegde in 1997 MEK toe aan haar officieele lijst van terroristische organisaties, en sloot dientengevolge MEK's kantoor in Washington DC in 2003. Gedurrende de amerikaanse invasie gaf MEK zich over, incl. haar duizenden tanks, pantservoertuigen en wapens. MEK leden kregen de status van krijgsgevangene als bepaald in het verdrag van Geneve, eenstatus die gevangenen in Afghanistan werd geweigerd. De steun voor MEK geeft aan dat de VS in een voor haar gunstige situatie is terrechtgekomen; vanuit Irak kunnen nu direct of indirect aanvallen worden uitgevoerd op anti-amerikaanse regimes in de regio. Daar de VS haar handen momenteel vol heeft om de vrede binnen Irak te bewaren, zal ze waarschijnlijk d.m.v. steun aan terroristische organisaties het regime in Irak proberen te destabiliseren. Toen in 2003 de Irakezen werden beloofd door Paul Wolfowitz dat de monsters vervolgd zouden worden die samen met Saddam Hussein in 1991 verantwoordelijk waren voor de massagraven, was men in werkelijheid net begonnen telijkemet steunverlening aan de daders! De recentelijke gekozen Iraanse president werd door de VS bekritiseerd vanwege zijn aandeel in de gijzelaktie van amerikaans ambassadepersoneel in 1979. Alhoewel de VS toegeeft dat MEK daar destijds bij betrokken was, blijft zij nu desalniettemin deze terroristische organisatie steunen. Een dergelijke hypocriete opstelling typeert waar het in feite in de "oorlog tegen het terrorisme" om gaat: het blijkt niet een oorlog tegen het terrorisme, maar een oorlog tegen terrorisme dat onze belangen niet dient.

 

 

 

artikelen van onze columnisten zijn op persoonlijke titel geschreven en zijn vertolken derhalve niet noodzakelijkerwijze de mening van de medewerkers en lezers van de MVG webpagina's of van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen als kerkgenootschap