De ommekeer
Eugène Engelbert

Deze maand:

Een discussie n.a.v. het tweede hoofstuk: "Van beperkende geboden".
Klik hier voor de inhoudsopgave en de discussieonderwerpen.

Om mee te doen aan deze discussie, email de MVG redaktie met uw mening, die dan vervolgens binnen 24 uur aan deze pagina zal worden toegevoegd.

Dit tweede hoofdstuk valt uiteen in twee delen:
Van beperkende geboden ... naar bevrijdende zelfstandigheid.
Auteur Eugène Engelbert schrijft in dit hoofstuk over de Rooms-Katholieke kerk van zijn jeugd, over zijn kennismaking met de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, en over zijn ervaringen met de kerkelijke hierarchie waarin hij vele functies vervulde, van Gemeentepresident tot Gebiedsoverziener en Ringpresident.

Hij is kort over zijn katholieke jeugdjaren: "Mijn constante zoektocht naar de zin
van het leven, toen al “een verlangen naar de toekomst”, was aanvankelijk alleen gericht tot God die ik als rooms-katholiek dacht te moeten zoeken in de kerk. Die God heb ik daar nooit kunnen bereiken, of misschien beter gezegd: Hij heeft mij door al die menselijke beperkingen en de door mensen verzonnen voorwaarden niet kunnen bereiken. Hij werd, al vanaf mijn misdienarentijd, in het tabernakel verborgen gehouden. Alleen de priester kon Hem eruit halen en Hem op afstand tonen. We mochten er niet eens goed naar kijken want na een korte blik moesten we het hoofd buigen. Dit “verblindde” mij zo, dat ik geen andere weg kon vinden om Zijn ware aard te leren kennen. Ik was, als het ware, overgeleverd aan de priesters en hun voorvaderlijke leer. Naarmate mijn puberteit zich voltrok nam ik afstand van mijn “vrome” katholieke leven."

Over zijn ervaringen met de vele leden van de kerk waarmee hij in zijn functies te maken kreeg schreef hij dat hij zich niet aan de indruk kon onttrekken dat veel leden nauwelijks aan geestelijk groei toekwamen omdat ze zoveel gezinsproblemen hadden en ook in de onderlinge relatie tot andere kerkleden de grootste moeite leken te hebben hun naasten lief te hebben.

Verder beschrijft Eugène Engelbert in dit hoofdstuk hoe zijn moderne leiderschapstijl destijds heel wat wenkbrouwen deed fronsen op allerlei niveaus. Hij schrijft over de meer gangbare stijl volgens de handboeken:
"Zowel leiders als openbaringen uit de negentiende eeuw die, in de ontwikkelingen en de levensomstandigheden van toen , wellicht waardevol zijn geweest, maar die vandaag onmogelijk als "enig zaligmakende waarheid" kunnen worden verkondigd."

Vervolgens noemt de auteur een aantal namen van auteurs en wetenschappers die de meeste kerkleden en leiders waarschijnlijk inderdaad onbekend zijn. T.b.v. de discussie, maar ook omdat het zeker interressant lijkt om eens nader te onderzoeken over welke moderne leiderschapstijl het nu eigenlijk gaat, volgt hieronder een lijstje met namen en hyperlinks naar allerlei aanvullende informatie.

Matthieu Ricard
Arnaud Desjardins
K.G.Durckheim
Thomas Anthony Harris
Sri Aurobindo
Eric Berne
Psychosynthese

Mormoons Forum (met reaktie's van Eugène Engelbert in het rood)

Moederkerk
Ik blijf tot mijn laatste snik trouw aan de RK-kerk, omdat ik besef dat die kerk als het ware mijn Moeder is, en ik in die kerk heb leren geloven. Ook ben ik bereid op gezag iets aan te nemen, wat ik mijn eentje nooit had kunnen bedenken. Dat geloofsgoed van de kerk is in mijn visie een optelsom van allerlei in beginsel individuele ervaringen en verhalen, maar de som is méér dan het geheel der delen. En dat "méér" is dan de inspiratie van Gods Geest die het gemaakt heeft tot een geheel, het geloofsgoed. Waarmee ik niet zeg dat er daarbuiten geen waarheid bestaat. Ook in andere kerken is de Geest werkzaam geweest. Maar je kan maar één Moeder hebben.

Tevergeefs heb ik geprobeerd om te begrijpen hoe uw “geloofsgoed” tot stand is gekomen. Wat mij intrigeert is uw gebruik van het begrip “moeder”.
U beschouwt de RK-kerk als uw moeder. In “De ommekeer” kunt u lezen hoe ik de rol van de RK-kerk beschouw.
Dat we maar één moeder kunnen hebben is door de Schepper zo bedoeld. Om de relatie van moeder tot kind door te trekken naar de relatie kerk en mens gaat mij te ver.

Voortgaande openbaring
Eugene Engelbert: "Zowel leiders als openbaringen uit de negentiende eeuw die, in de ontwikkelingen en de levensomstandigheden van toen, wellicht waardevol zijn geweest, maar die vandaag onmogelijk als "enig zaligmakende waarheid" kunnen worden verkondigd."
V.w.b. openbaringen uit de 19e eeuw die door sommigen als "enig zaligmakende waarheid" word beschouwd, lijkt me dat toch niet altijd zonder meer het geval:
In "Voortdurende Openbaring" (LiberalMormon.net) las ik net::

Heiligen der Laatste Dagen verwerpen een 'gesloten canon'. De Schriften zijn God's woord, maar niet God's laatste woord. De teksten die tot ons kwamen zijn ontoereikend als het gaat om de mens in alles te onderwijzen dat God voor hem heeft bestemd (2 Nephi 28: 27-30; 29:9-10). Belangrijke waarheden die nimmer werden geopenbaard zullen ons in de toekomst gegeven worden (LV 121:26; Negende Artikel des Geloofs). Dit houdt noodzakelijkerwijze in dat onze huidige kennis onvolmaakt, en op langere termijn ontoereikend is (Mosiah 4:9).
Op welke 19e eeuwse waarheden doelt de schrijver precies?

Bedankt voor de passage uit “Voortdurende Openbaring” (LiberalMormon.net) Dit standpunt kende ik tot op heden niet.
Met “Zowel leiders als openbaringen uit de negentiende eeuw” bedoel ik het herstel van de kerk van Jezus Christus door de profeet Joseph Smith.
Zoals ik het Oude Testament verwijs naar het Joodse Volk in hun omzwerving door de woestijn, wellicht voor hen de waarheid voor daar en toen, ben ik geneigd om openbaringen in het algemeen te herleiden naar situaties en toestanden van het moment van uitspraak.
“This is the place” van Brigham Young was, b.v. daar en toen de enige zaligmakende waarheid voor de pioniers.

Katholieke jeugdjaren
Beste MVG; hierbij een reactie op de rooms katholieke jeugdjaren van Eugene Engelbert.
Veel heiligen der laatste dagen in Nederland en zeker in Vlaanderen, hebben een katholieke achtergrond. Ik denk in dit geval ook aan de prachtige brijdragen van Wilfried Decoo die beschrijft hoe zijn katholieke jeugd een basis verschafte voor vereder geestelijke groei. Ook in kom uit een traditioneel RK gezin en 'bekeerde' me (of was het een ommekeer?) tot de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste dagen op latere leeftijd. Ik kan niet anders zeggen dat beide kerken ontzettend veel aan mijn geestelijk leven hebben bijgedragen, waarvoor ik heel dankbaar ben. Waarschijnlijk is het een combinatie van omstandigheden die in iemands leven al dan niet tot dieper geestelijk besef leidt. De parochie of wijk waarvan men deel uitmaakt, de lokale kerkelijke leiders, de gezinsomstandigheden, de mede-kerkleden, enz.
Ik was zelfs misdienaar en leerde de latijnse riten uit m'n hoofd; en alhoewel ik als jongetje geen flauw idee had wat het allemaal betekende, waren er toch allerlei momenten die mij geestelijk raakten; de stilte rond de viering bij het altaar (zeker in de zestiger jaren, toen het kerkbezoek hard achteruitliep), en jazeker, de sfeer rond wierrook en wijwater! Niet iedereen werd lid van de herstelde kerk vanuit negatieve ervaringen met de RK kerk, soms bleek gewoon een 'ommekeer' nodig en nuttig. Ik las de hele mooie uitspraak van Craig Harline op de MVG-site;
"Nu denk ik: er zijn mormonen die gelukkiger zouden zijn als katholiek. En omgekeerd.''
Als we dat kunnen beamen, begint er een heel nieuw licht te schijnen: het besef dat we allemaal verschillende geestelijke wegen bewandelen. Zelfs binnen de kerk zijn we toch eigenlijk allemaal ontzettend verschillend, of we nu dezelfde standaard bewoordingen gebruiken of niet.
Overigens alle waardering MVG voor de positieve manier waarop jullie in de rubriek 'samen op weg' omgaan met de katholieke kerk!

Met het woord ommekeer bedoel ik niet de overgang van een “godsdienst” naar een andere, dus een andere keuze komende ook van “buiten”.maar een verandering van inzicht van “binnen” uit. Ik ben ook bijzonder dankbaar voor mijn twee “kerkelijke levens”. De omstandigheid die mij tot mijn huidige dieper geestelijk besef heeft gebracht is, zoals je in mijn inleiding kunt lezen, mijn wandeling met mijn zoon’s hond!!
Ten slotte, ik ben niet lid van de Kerk van Jezus van de Heilige der Laatste Dagen geworden vanuit negatieve ervaring in de RK-kerk. Ik had er toen al lang afscheid van genomen.
Parafraserende op de uitspraak van Craig Harline op de MVG-site kan ik uit ervaring zeggen dat er mensen zijn die gelukkiger zouden kunnen zijn buiten welke kerk dan ook.
Je laatste alinea onderschrijf ik van harte.