De ommekeer
Eugène Engelbert

Deze maand:

Een discussie n.a.v. het achtste hoofstuk: "Nieuwe Tijd - Nieuwe Visie"
Klik hier voor de inhoudsopgave en de discussieonderwerpen.

De auteur beschrijft in dit hoofdstuk hoe hij door zijn betrokkenheid bij zowel de katholieke als de mormoonse kerk uiteindelijk tot de conclusie kwam dat hij op een punt was gekomen waarop hij gebaseerd op zijn ervaringen verder moest.
Een herkenbare situatie die we eigenlijk allemaal wel op de een of andere manier in ons eigen leven ervaren. We hadden geestelijke ervaringen in onze jeugd, ervaringen die we als teenager bijstelden, en als jong volwassene opnieuw moesten bezien. Velen van ons werden als volwassene lid van de kerk, ook dat was een ommekeer van de eerste orde. Verder zijn we het er waarschijnlijk wel over eens dat ons lidmaatschap van de kerk zich door de jaren heen verder ontwikkelde; niemand is in geestelijk opzicht dezelfde persoon als ten tijde van de doop, en dat is maar goed ook. Waarom dus zijn we verbaasd dat geestelijke veranderingen zich blijven aandienen in ons leven, veranderingen die zich weinig aantrekken van institutionele begrenzingen (denk aan de tijd dat u lid werd van de kerk) en die van ons ook nu weer persoonlijke integriteit verlangd? Is "nieuwe tijd - nieuwe visie" trouwens niet de lijfspreuk van de herstelling? Of is de nieuwe visie verzand in de oude vertrouwde onverdraagzaamheid?

Mormoons Forum (reaktie's van Eugène Engelbert in het rood)