De ommekeer
Eugène Engelbert

Deze maand:

Een discussie n.a.v. het eerste hoofstuk: "De ommekeer".
Klik hier voor de inhoudsopgave en de discussieonderwerpen.

Om mee te doen aan deze discussie, email de MVG redaktie met uw mening, die dan vervolgens binnen 24 uur aan deze pagina zal worden toegevoegd.

"De ommekeer" is de titel van het eerste hoofdstuk van het gelijknamige boek van auteur Eugène Engelbert dat verkrijgbaar is via uitgeverij Free Musketeers te Woerden.
Voor heiligen der laatste dagen is het nemen van een ingrijpend geestelijk besluit een herkenbare zaak. Als mensen met de zendelingen in aanraking komen komen zij al heel snel op 'n punt waarop zij worden gevraagd zich te 'bekeren' en bijna altijd betekent dat een dramatische 'ommekeer' in hun leven, waar de nodige geestelijke durf voor nodig is. Vergelijkbaar is de kloostertraditie zoals we die in de lage landen kenden. Kloosters waren geestelijke schuilplaatsen voor sommigen, voor weer anderen de zingeving van hun leven, maar er waren er ook die uiteindelijk tot de conclusie kwamen dat het celibaat, de 'beperkende' regelgeving van het klooster en/of andere factoren, niet langer in hun leven paste, dat een 'ommekeer' nodig was. Een heel sprekend voorbeeld vinden we in de populaire musical 'The Sound of Music.' Julie Andrews, in de rol van Maria, wordt er geconfronteerd met een persoonlijk dilemma en moeder-overste beseft dat zij, hoezeer het haar ook spijt, Maria moet confronteren met haarzelf, dat zij moet gaan overwegen of het in haar geval niet beter zou zijn om het levenspad te bewandelen dat de voorzienigheid voor haar heeft uitgestippeld. Moeder-overste zingt vervolgens het schitterende: 'Climb every Mountain'! De vraag dringt zich op hoe we reageren als iemand het besluit neemt om andere, nieuwe spirituele wegen te gaan bewandelen; teleurgesteld, afwijzend, of juist positief, bemoedigend, en benieuwd naar zijn of haar reiservaringen?
Het Mormoons Tabernakelkoor zingt in ieder geval met overgave:
Climb every Mountain ! (geniet van de muziekvideo!)

Eugène Engelbert beschrijft in dit korte inleidende hoofdstuk hoe hij, op wat zo ogenschijnlijk een heel gewone dag als alle anderen leek, tijdens een wandeling met de hond de inspiratie ontving om ingrijpende veranderingen aan te gaan brengen in zijn geestelijk leven. In latere hoofdstukken wordt uitgebreid ingegaan op die veranderingen, maar zijn boek begint heel eenvoudig met een rustige wandeling door de natuur.

MVG wil haar lezers de vraag stellen of zij zich in een dergelijk proces van persoonlijke openbaring herkennen. Heeft u wellicht zelf iets dergelijks meegemaakt?

Mormoons Forum (reaktie's van Eugène Engelbert in het rood)

Beste deelnemers aan het bespreken van mijn boek(je)!
Ik ben er nu pas (2 nov.) achtergekomen dat je 2 keer DeOmmekeer moest tikken om op de site te komen! Graag mijn excuses voor de daardoor ontstane vertraging in het reageren op uw commentaar en vragen. Allereerst mijn dank voor de milde toon van vele van uw reacties op “De ommekeer”. Zelfs bij het afkeuren van de weg die ik gekozen heb, waar ik begrip voor heb, hoop ik dat u zich vooral mij zult herinneren als een leider die getracht heeft de Geest voorrang te geven aan de Letter.

Heel herkenbaar!
Beste MVG redaktie, allereerst mijn complimenten aan Eugène Engelbert!
Ik heb het boek gelezen en was aangenaam verrast met de stijl en benadering. Ik had een stuk aggressie verwacht, maar las eigenlijk alleen maar een liefdevolle, zij het kritische benadering. Ik vond het allemaal heel herkenbaar.
Wie zal ontkennen dat we zelf allemaal een stuk ontwikkeling doormaken tijdens ons kerkelijk lidmaatschap? Niemand van ons is op geestelijk niveau dezelfde man of vrouw die destijds met het herstelde evangelie kennismaakte. En dat is maar goed ook!
Persoonlijk kan ik me in veel denkbeelden van de auteur goed vinden, maar ik realiseer me dat dat zo is omdat ik als lid van de kerk nu juist in de gelegenheid ben om met geestelijke zaken om te gaan, zaken die mij voor mijn doop geheel onbekend waren.
Zoals het voor mij zo klaar als een klontje was dat ik destijds lid moest worden van de kerk omdat de geest daar zo duidelijk en vredig van getuigde, zo kom ik steeds weer opnieuw tot soortgelijke ontdekkingen die mijn geestelijk leven verdiepen. Zou dat misschien ook precies de bedoeling zijn? We mogen Joseph Smith zien als de historische grondlegger van de herstelling, maar vooral ook als de profeet die als geen ander duidelijk maakte dat het begrip "herstelling" iets is dat binnen ons aller bereik ligt, als een beginsel dat keer op keer haar waarde bevestigt. Jazeker, ook ik voel de geest die tot mij getuigt als ik geniet van de mooie natuur; ik voel dan vooral opnieuw de bevestiging dat God mij lief heeft, en dat is een ontroerende "herstelling" van mijn soms zo onzekere menselijk bestaan. Ik las in uw eerdere aankondiging dat het begrip "ommekeer" in kerkelijk jargon eigenlijk hetzelfde is als "bekering" en dat spreekt me heel erg aan.

Ik herinner mij als de dag van gisteren dat ik op een morgen zei tegen mijn vrouw dat ik serieus overwoog om mij te laten dopen. De laatste “duw” kwam bij het lezen van de brochure “Stralen van Levend Licht”. De geest was bij mij ook “duidelijk en vredig”

Sound of Music
Ik wil even heel kort reageren op de bespreking van het eerste hoofdstuk van "de ommekeer' door Eugene Engelbert. Ik herinner me president Engelbert heel goed en heb alle respect voor zijn persoonlijk besluit. Volgens mij geeft het evangelie ons nu juist precies de geestelijke en emotionele kracht om dergelijke ingrijpende besluiten te nemen, d.w.z. om nieuwe geestelijke paden te bewandelen, maar ook om met vreugde aktief lid van de kerk te zijn! Heel passend vond ik de verwijzing naar de Sound of Music; inderdaad: Follow every rainbow, till you find your dream! Het deed me wel wat dat het nu juist het Tabernakelkoor was die dit zo met overgave zong!

Nieuwe geestelijke paden te bewandelen binnen een actief lidmaatschap in de kerk is niet zo eenvoudig. Heel snel fronst men de wenkbrauwen. Bovendien een actief kerkleven bestaat voornamelijk in het uitvoeren van voorgeschreven programmas die maar weinig ruimte bieden om het op naar je eigen inzichten toe te passen, laat staan om het aan te passen aan de plaatselijke omstandigheden. Het systematisch uitvoeren van voorgeschreven activiteiten dooft snel de ware betrokkenheid, de ware vreugde.

Vraag aan auteur Eugène Engelbert
Ik heb een vraag aan auteur Eugène Engelbert: ik begrijp dat MVG maandelijks een afzonderlijk hoofdstuk van De ommekeer gaat bespreken, en ik wil daarom niet te ver op de zaken vooruitlopen, maar ik ben benieuwd naar de beweegredenen van de auteur om met de kerk te breken. Waarom geen 'ommekeer' binnen de geloofsgemeenschap? Met grote belangstelling nam ik onlangs kennis van het fenomeen 'vrijzinnig mormonisme' op de MVG site, hetgeen m.i. geheel in de lijn ligt met de denkbeelden van de auteur.

Ik begrijp je belangstelling voor mijn beweegredenen om met de kerk te breken.
Met een kerk breken is echter veelal een gevolg, niet een doel. Het was niet mijn doel om zogenaamd “inactief” te worden. Het werd het gevolg van een steeds groter verzet tegen mijn leiderschap dat uitmondde in het ontnemen van mijn functies. Het lijkt er meer op dat de kerk met mij wilde breken, althans een groep leden ervan. Dit moet het begin zijn geweest van mijn ommekeer. Langzaam groeide in mij de zekerheid dat God zoeken, wat toch mijn hoogste doel bleef, niet geleid kon worden door andere mensen, op welk gezag zij zich ook beriepen, maar uitsluitend door de Heilige Geest die ons allen beloofd was door Jezus en wiens leiding volkomen is afgestemd op het feit dat ieder van ons uniek is in uitzien, in kennis, in gevoel en niet het minst in de mate waarin we onze weg naar spiritualiteit bewandelen. Het gebruiken van mijn professionele ervaring in het begeleiden van groepen en individuen in het bedrijfsleven, in mijn functie als leider werd door velen als bedreigend ervaren.
Overigens is mijn inactief worden in de kerk niet zozeer ontstaan door het zoeken naar nieuwe geestelijke paden dan wel door allerlei andere redenen die, bij het verder lezen van het boek toegelicht worden. Een ding was wel voor mij duidelijk. Mijn vreugde in de activiteit in de kerk, vreugde die in mijn gezinsleven niet altijd gedeeld werd is mij vooral ontnomen door de kritiek en tegenwerking die ik uit gevestigde kringen in de kerk steeds weer ervoer.

Ommekeer: 360 of 180 graden?
Volgens mij moeten we samen wat creatiever gaan nadenken in onze benadering van de waarheid. Ik neem aan dat Eugene Engelbert een ommekeer van 180 graden, niet van 360 graden maakte omdat hij te weinig aanknopingspunten kon vinden in onze geloofsbenadering. Toch pleit ik voor 360 graden ommekeer, omdat ik denk dat er wel degelijk allerlei mogelijkheden zijn voor heiligen der laatste dagen maar we moeten ons dan wel aktief opstellen om daaraan te werken. Als kerkleden zullen we het er over eens zijn dat een geestelijke instelling ons niet zomaar komt aanwaaien. Het is een kwestie van schriftenstudie en gebed, maar ook van een open-staan voor de wereld om ons heen. We moeten meer moeite doen om ons in de ander te verplaatsen, is dat immers niet een door en door christelijke gedachte? Wat dat betreft ben ik ontzettend blij met de MVG site en voor de goede mogelijkheden die zij schetst om in deze tijd van vele veranderingen weliswaar 'eigentijds' maar ook trouw binnen de kerk te geloven!

Een Tweede Ommekeer?
Iedereen schijnt zich zo goed uit te drukken op deze site - daarom hoop ik dat mijn woorden ook hun plaats vinden - daar gaan we - het verrastte me, neste oude Sinjoor - uw ommekeer - de weg die Eugène Engelbert insloeg - niet dat ik het niet eerder heb zien gebeuren bij andere vrienden en zeer sterke leden, meestal gemeentepresidenten uit de 70 en 80 jaren - zij slaan na vele jaren een andere weg in. Vroeger zeiden we dat het een geestelijke vorm van metaalvermoeidheid was. Ik kamp er soms ook mee - het getuigenis moet heraangestoken worden - men geraakt vermoeid - de druk op de ketel neemt toe - wat ga je eerst oplossen - je problemen in de wereld of die van de plaatselijke kerk - of zitten ze met elkaar verward tot een kluwen - de omgeving binnen de Kerk verandert steeds - niet de leerstellingen - en de wereld krijgt soms vat op ons - soms zijn we moeilijk te plaatsen - volgen we blindelings elke letter van de wet - zijn we minder rechts dan vroeger - alhoewel ik dat nooit ben geweest - minder fundamenteel - eerder liberaal en vrijzinnig in ons doen en laten - wat het ook zij vergeet er uw zin voor humor er niet bij - het is een goede equalizer, maar de nieuwe uitdagingen in de wereld mogen geen reden zijn om uit te treden - ja, de last is soms zwaar - bij mij is mijn echtgenote nog steeds geen lid van de kerk - zij komt uit een socialistisch milieu en het blijft koorddansen - wat niet altijd even aanlokelijk is - maar de wederzijdse liefde maakt veel goed - soms moet je herbronnen - Gelukkig ken ik broeder Engelbert al vrij lang - uit de goede oude tijd uit Antwerpen - ik mocht ooit als knaap in één van zijn kersttoneelstukken meespelen - Ja, hij is Antwerpen tot ontwikkeling gekomen als HLD - daarna is hij dan met zijn Nederlandse echtgenote naar het Land van Maas en Waal getrokken en onze eerste Belgische gemeentepresident heeft daar de kerk verder groot gemaakt - eind jaren zeventig heb ik even met hem kunnen samenwerken in de ZS voor de Zending - het waren fijne momenten - maar ik werd getroffen door een zware ziekte en heb die taak niet kunnen afmaken - af en toe zag ik hem als Regionaal Vertegenwoordiger op conferenties - of las ik over hem in de Ster - later hoorde ik dat hij Ringpresident was geworden - groot nieuws - en later veel later hoorde ik dat hij de kerk verlaten had - dat was even naar adem happen - ik heb hem er nooit persoonlijk kunnen over praten - de afstand en zo - ik vermoed dat we dan beiden terug zouden vallen op wat reddende humor en het vingerwijzen zouden vergeten - hij was in mijn tijd al vrij modern van aanpakken en dat kan andere mensen soms ergeren - zo blijf het voor ieder van ons een persoonlijk zoeken van waar we staan in ruimte en tijd - ik hoop dat broeder Engelbert zich er goed bij voelt - er bestaat altijd een kans tot een tweede ommekeer - dat had je misschien verwacht - shooting from the hip - ge moest uw boek nu in Antwerpen op de Boekenbeurs eens komen voorstellen - hou je kloek, Eugène.

Lieve broeder,
Ik heb van je eerste tot het laatste woord genoten van je reactie. Ik realiseer mij dat wat je zo prachtig verwoord , in de ware geest van een Sinjoor, ernstig maar vol humor uit je hart komt. Het heeft mij diep geraakt. Dit is nu het grote gemis dat je ervaart als je, wat men noemt “inactief” wordt: het blijven ontmoeten van de vele lieve broeders en zusters die je leven hebben doorkruist en van wie je meteen aanvoelde dat liefde de gemeenschappelijke component was.
En toch, misschien biedt deze enerzijds anonieme elektronische uitwisseling van gedachten en gevoelens meer mogelijkheden. Het overbrugt in ieder geval het probleem van tijd, gelegenheid, verplaatsing en alle andere beperkingen die een persoonlijke ontmoeting in de weg staan zonder de geest van ware vriendschap en liefde te missen.
MVG Van harte bedankt.
Ja broeder, ik voel mij er goed bij en ik hou me kloek. Ik heb mij nog nooit zo dichtbij mijn Hemelse Vader gevoeld. Blijf maar uit je hip shooten!!. Je hip is dichter bij je hart dan je hoofd. Of er een tweede ommekeer zal gebeuren ligt in de handen van de Heer. Hij immers leidde mij tot de eerste.

Programma's zijn prima
Ik las net de reacties van Eugene Engelbert, waarop ik graag wil reageren: hij zegt bijv.:
" Systematisch uitvoeren van voorgeschreven aktiviteiten dooft snel de ware betrokkenheid, de ware vreugde". Nou daar ben ik het dus niet mee eens.
Natuurlijk kun je alles te ver doorvoeren, ook in de kerk, maar ik ervaar de meeste kerkelijke programma's als heel nuttig en effectief voor zover we ze volgen.
Teveel om de cijfers bezorgd te zijn bij het huisonderwijs komt natuurlijk voor, maar degenen die hun gezinnen trouw bezoeken en bezorgd voor ze zijn, doven geen vreugde maar brengen juist hoop. Ik zit te denken aan het Jonge Vrouwen programma dat we hebben; wat een prachtige manier om onze jeugd te begeleiden naar volwassenheid! Programma's zijn een hulpmiddel, de meeste leden zijn toch niet zo dat ze niet begrijpen waar het om gaat? Wat hooguit het geval zou kunnen zijn is dat omdat het ons vaak aan mankracht ontbreekt we misschien daarom wat te geforceerd bezig zijn om alles toch te willen doen, maar bij ons in de wijk valt dat best wel mee. Als iemand met weinig overtuiging naar de kerk gaat kan geen enkel programma dat veranderen, en het is dan logisch dat iemand 'programma's' niet ziet zitten. Volgens mij is het dus net andersom: het systematisch uitvoeren van aktiviteiten is prima vermits we het doen met een goede instelling. Onzekere leden kunnen leren van de kerkelijke programma's en ontwikkelen daardoor hopelijk een beter begrip, en leden met een wat sterker getuigenis kunnen met eigen inbreng creatief aan de slag met wat er zoal omgaat in de wijk. Ik weet zeker dat onze bisschop het prima vind als mensen eigen inbreng hebben, het is meer een probleem dat er te weinig mensen aktief mee willen doen, systematisch of niet. Ik heb het boek trouwens nog niet in bezit, ga het waarschijnlijk mezelf kado doen voor Sint Nicolaas! Ik heb echt zin in om met anderen van gedachte te wisselen want dat doen we eigenlijk veel te weinig. Bedankt MVG!

Mijn uitspraak die u aanhaalt is zeker niet het gevolg van “met weinig overtuiging naar de kerk gaan”. Men kan niet 35 jaar lang (meer) dan actief lid en leider zijn zonder overtuiging.
Mijn uitspraak moet je plaatsten in de context van het willen vertalen van de moeilijkheid, (later zal blijken de onmogelijkheid) om een compleet programma van activiteiten, bedacht en voorgeschreven vanuit een cultureel en historische achtergrond, ingebed in een overtuiging dat wat in “de happy vallei” gebruikelijk is, ook in de rest van de wereld toepasselijk is.
Verre van mij het idee om u, of wie dan ook te willen afhouden van een “kerkleven” waarin u voldoening beleefd. Wat ik heb ervaren is dat de Heilige Geest ons beter persoonlijk kan bereiken en voeden door de op ons zelf gerichte “inspiratie” die Hij voor ons persoonlijk “beter” acht dan wat door de mazen van een menselijke wereldorganisatie die, hoe goed ook bedoeld, de wens van uniformiteit te vaak laat prevaleren op de persoonlijke noden.

Jonge mensen
Het titelblad van De ommekeer heeft als sub-titel:
"Hedendaagse levensvisie voor jonge mensen"
Ik vroeg me af waarom met name "voor jonge mensen"? De hele materie lijkt me eerder een ernstige aangelegenheid voor volwassenen die in deze moderne tijd in aanvaring zijn gekomen met logge kerkelijke instituten die voortdurend achter de feiten aanhollen. Zijn er aanwijzingen dat de jeugd het allemaal anders gaat doen? Of is het boekje nu juist een waarschuwing aan hun adres om niet dezelfde fouten te maken als wij? Jeugdigheid veronderstelt trouwens een frisse kijk op de dingen, maar ik merk daar niet zo veel van bij onze jeugd in deze tijd. Sluiten zij zich op in exclusieve vriendschapskringen, besloten dansavonden en besloten internetsites? Willen zij zich daardoor 'verre van de wereld' houden, of ontbreekt het hun aan durf of een eigen mening? Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst!

Bij het lezen van deze reactie stop ik ogenblikkelijk met wat ik bezig ben om “in de pen te klimmen”!!
Je raakt daar de essentie van mijn boodschap, boodschap die ik vanuit een zekere bezorgdheid over mijn kleinkinderen (vandaar de sub-titel) die in onze huidige maatschappij, zo weinig in contact komen met het fenomenaal vermogen van Spiritualiteit. Je zult verder lezen in “De ommekeer” dat ik weinig fiducie heb in het helpen ontwikkelen van deze goddelijke gave door de huidige kerken. Een van de redenen is dat de kerken, zeker de onze als “de enigen ware kerk op deze aarde”, meer het accent leggen op de vermeende exclusiviteit van deze taak, alsof de Heilige Geest, die voor ons allen, individueel, de enige weg en ingang tot de essentie van Spiritualiteit is, een onderscheid tussen Gods kinderen zou maken naar gelang tot welke “kerk”, zij behoren.
Dit gaat regelrecht tegen de betekenis in van Spiritualiteit die juist de absolute waarde van onze individualiteit tot bewustzijn brengt. De aan ons beloofde bijstand van de Heilige Geest leidt ons tot het besef dat ieder mens, in zijn of haar uniciteit een kind van ons Hemelse Vader is. Ieder mens, dus los van welk kerkelijk lidmaatschap ook. Hij zal ons prijzen voor wie we zijn en ons leiden daar waar we allen naar verlangen, een leven gekenmerkt door liefde en vrede in en met onszelf om zodoende onze “medemens” lief te hebben. Naarmate we dat individueel bereiken zullen we elkaar vinden om elkaar en vooral Hem te prijzen.
Ja, het zich opsluiten in exclusieve vriendschapskringen is beperkend. Mijn vrouw en ik zijn verschillende keren “vader en moeder” van jeugdkampen geweest en zijn getuigen geweest van de twijfels bij het “uitkiezen” van een mogelijke toekomstige levenspartner waarbij vooral het gehoorzamen aan de adviezen van vele kerkleiders om zich vooral te beperken in hun keuze binnen de “beschikbare” gegadigden in de kerk.
Het zich ‘verre van de wereld houden’ hoeft niet te betekenen dat je je hart, je gevoelens niet mag laten prevaleren op ‘verstandelijke’ keuzen. Nogmaals de Heilige Geest werkt niet via ons verstand, maar via onze geest …en ons hart.
Ik ga de uitgever vragen of we de woorden: voor jonge mensen, op de voorpagina niet kunnen laten vervallen.
Bedankt voor je deelname aan deze boekbespreking en voor je bijdrage aan ons aller doel: Van je medemens zoveel houden als van jezelf. Dan pas zullen we Geest God’s in onze ziel liefhebben en beantwoorden aan Jezus’ synthese van de wet zoals we in Mattheus 22 lezen.

Confessiones
Gisteren het boek “De ommekeer” ontvangen via de post en het in één ruk uitgelezen. Veel herkenbare zaken in gevonden. Kan, net zoals Eugène Engelbert beschrijft, genieten van de natuur en erin ervaren hoe machtig de schepping is. Op het strand luisterend en kijkend naar de zee de grootheid ervan ervaren en de kleinheid van de mens (op dat moment ik). Gevoelens van eerbiedig ontzag maken zich op zulke momenten dan van mij meester. Het worden opgeslokt in en door de kerk herken ik ook. Ik was evenals Eugène Engelbert jarenlang een vooraanstaande leider in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Ik voel mij daarvan overigens helemaal niet het slachtoffer want ik heb daar zelf voor gekozen en heb daardoor ook veel geleerd en veel waardevolle ervaringen opgedaan. Ik heb inmiddels afstand genomen van die levenswijze en bezoek de kerk nog wel maar ben daarin veel passiever dan voorheen. Ook herken ik de dominantie van de centrale kerk en de angst voor vreemde elementen. Wij houden ons in de kerk het liefst aan de (altijd uit Amerika afkomstige) handboeken en lesboeken. Persoonlijke openbaring en eigen inbreng van mensen kent ten slotte zijn grenzen. Hiermee wordt het “one-size-fits-all” denken vorm gegeven. Als je ergens niet gelukkig mee bent, dan ligt het aan jou. De boodschap en de programma’s van de kerk zijn immers goed. In de kerk zelf herkend als: “de kerk is overal hetzelfde”, en dit laatste wordt dan ook nog gezien als zijnde kenmerkend voor de ware kerk.

Vervolgens gebruikt het boek selectief wat teksten uit respectievelijk het Oude Testament en het Nieuwe Testament om vooral het nut van het laatste boek en de daarin vervatte evangelieboodschap van Jezus Christus aan te bevelen. Over het eerste boek wordt met enig dédain gesproken. Toch is het mijn mening dat het OT een aantal filosofisch kwesties op weergaloze wijze behandelt en antwoord geeft op klemmende levensvragen. Het goed en kwaad wordt daarin geplaatst en de gevolgen ervan. De mens wil gekend zijn door God en als dat niet gebeurt dan lokt dit drama’s uit (als eerste getoond in het verhaal van Kaïn en Abel). Omdat het menselijke bestaan onzeker is zoeken wij zekerheid in het vergaren van stoffelijke zaken om een zekere onafhankelijkheid te bewerkstelligen en rampen, ziekte etc. min of meer voorbereid het hoofd te kunnen bieden. Ook leren wij God kennen als een jaloerse God. Het doet je door de geschiedenis heen afvragen (zeker met de kennis van de tweede wereldoorlog) of er een voordeel schuilt in het zijn van het uitverloren verbondsvolk. Maar al met al blijft het een prachtige verzameling met boeken met een hoopvolle visie op de bestemming van de wereld en daarbinnen de relatie van God en de mens.

Eugène Engelbert hang een zeer positieve levenshouding aan. En dat mag hij, maar men kan ook anders tegen de wereld aankijken. Zoals Schopenhauer eens zei:”Mijn conclusie was dat deze wereld niet het werk kon zijn van een volmaakt goed wezen, maar eerder van een duivel die schepselen in het leven had geroepen om zich in de aanblik van hun pijn te verlustigen”. Dit alles als gevolg van de veel geroemde vrije wil van de mens. De mens is een kampioen gebleken in het veroorzaken van leed. Augustinus, de grote kerkvader, zegt ten slotte niet voor niets: Ik wilde het kwaad, omdat het kwaad was en de zonde me lokte.” In zijn Confessiones bekent hij daarom: ”Maar ik heb gezondigd omdat ik niet in God, maar in zijn schepselen, in mezelf en in anderen vreugde, grootheid en waarheid zocht.” Augustinus verklaart daarom later dat de mens zich niet naar zichzelf maar naar God moet richten. De mens vindt immers niet alleen goed maar ook kwaad in zichzelf, zoals in de geschiedenis vaak is gebleken. Zelfs transcendente ervaringen hebben helaas tot verkeerde conclusies geleid en niet alleen naar liefde, vrede en harmonie. Ten slotte vind ik het jammer dat Eugène Engelbert van de kerken een karikatuur maakt. Iets wat tegenwoordig helaas door velen met graagte gebeurt. Naast het kwade hebben de Rooms Katholieke kerk en daarop volgende reformatie een grote bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de mens op cultureel, sociaal en godsdienstig terrein.

Heb met belangstelling uw inbreng gelezen. Hieruit blijkt dat ons beider gedachtegoed ver uit elkaar liggen.

Confessiones (vervolg)
Ik las zonet het korte weerwoord van de auteur op Confessiones, een reactie die ik nou juist heel de moeite waard vond! Is het een korte reactie van Eugene omdat de meeste onderwerpen in latere hoofdstukken aan bod komen, of vind hij dat de standpunten onoverbrugbaar zijn? Dat laatste lijkt me toch zeker niet het geval!
De schrijver van 'confessiones' lijkt het immers in grote lijnen eens te zijn waar het een keurslijf betreft (one size fits all) in de kerk, en ook hij voelt aan dat dit een afstand tussen kerk en individueel lid in de hand werkt. De overige zaken die hij noemt in Confessiones komen hopelijk later aan bod, maar ik ben reuze benieuwd waarom Eugene vindt dat hun "beider gedachtegoed ver uit elkaar liggen"!
Los van sommige verschrikkelijke tafrelen in het OT kan toch niet ontkend worden dat er ook veel schitterende passages in staan? Ik ben voornemens me eens wat meer te gaan verdiepen in de "transcendente ervaringen", maar het is toch niet onredelijk om op voorhand te stellen dat die technieken op zich ook niet alles zaligmakend zijn? In het volgende hoofdstuk zal ik persoonlijk graag willen reageren op de ervaringen met de RK kerk van Eugene Engelbert; ik begrijp dat 'n ieder zo z'n eigen belevingswereld heeft, maar ook in dat geval lijkt me de nodige genuanceerdheid toch wel op zijn plaats.

Bedankt voor je reactie op mijn korte weerwoord op de bijdrage van de schrijver van Confessiones. Ik wil, zij het in het kort, proberen weer te geven hoe ik tot het besef kwam dat ons beider gedachtegoed ver uit elkaar lag.
Toen ik las dat de schrijver van “Confessiones” de Ommekeer in een ruk gelezen had aarzelde ik geen moment om meteen en, uiteraard erg nieuwsgierig, ook zijn commentaar achter elkaar te lezen.
Na een introductie waar we elkaar kunnen vinden volgen 2 paragraven. De eerste voornamelijk gericht op de waarde en relevantie van de inhoud van het OT.
Een paar aanhalingen:
Hij meent ”dat het OT een aantal filosofisch kwesties op weergaloze wijze behandelt en antwoord geeft op klemmende levensvragen”.
In het OT “leren wij God kennen als een jaloerse God (!).
Hij eindigt het 2de paragraaf met: “Maar al met al blijft het een prachtige verzameling met boeken met een hoopvolle visie op de bestemming van de wereld en daarbinnen de relatie van God en de mens.(!!)
Je zou je afvragen waarom Jezus nog moest komen!
Ik zou “vooral het nut van het laatste boek (NT) en de daarin vervatte evangelieboodschap van Jezus Christus aanbevelen” !!
Aan welke andere boodschap besteden de duizenden zendelingen hun tijd waar ze zich ook bevinden?
Een laatste opmerking op de zin:”De mens vindt immers niet alleen goed maar ook kwaad in zichzelf.” Mijn mening is dat wij zelf, uit vrije wil, liefde en/of kwaad in onszelf toelaten. We vinden alleen in ons wat wij er zelf in hebben laten groeien.
Met de laatste paragraaf biedt hij mij een andere visie op de wereld aan, weliswaar gebaseerd op het denkwerk van Schopenhauer en van “Augustinus, de grote kerkvader”.
Persoonlijk probeer ik liever mijn gedachtengoed te baseren op de influisteringen van de Heilige Geest die ons ieder beloofd is.
Verder heb ik tevergeefs gezocht of ik in mijn boek gesproken zou hebben over “transcendente ervaringen’.
Wellicht dat hier gerefereerd wordt naar mijn laatste hoofdstuk: “Het naar binnen gaan” waar ik op mijn manier wijs op het “naar binnen” gaan en concludeer dat “Als je het echt probeert zal het niet lang duren of je zult ervaren wat rust, harmonie en vrede betekenen en vooral inhouden.”
Nergens heb ik dit gevonden dan door het leren luisteren naar de “fluisteringen”van de Geest. Men kan natuurlijk spreken van een transcendente ervaring, maar ik kan u verzekeren dat het toepassen van deze “fluisteringen” mij nooit “tot verkeerde conclusies” heeft geleid , wel en “alleen naar liefde, vrede en harmonie” .
Ik heb dit zeker niet ervaren toen ik nog overtuigd praktiserend lid van de RK kerk was waarvan ik, in Confessiones lees dat “naast het kwaad, de Rooms Katholieke kerk ….een grote bijdrage (zou hebben) geleverd aan de ontwikkeling van de mens op cultureel, sociaal en godsdienstig terrein.” In mijn hoofdstuk “De christelijke kerken van vandaag” kun je lezen hoe ik over het “godsdienstig terrein” van de RK kerk denk.
Ik hoop na dit alles voldoende aanwijzingen te hebben gegeven voor het ver uit elkaar liggen van ons beider gedachtengoed.
Naast mijn dank voor je bijdrage aan het commentariëren van mijn boek verheug ik mij om met jou mijn ervaringen in de RK kerk te delen en zal mijn best doen om een plaats te vinden voor nuancering(!). (Grappig bedoeld hoor!)
Als laatste advies: Je hoeft je absoluut niet te verdiepen in “transcendente ervaringen”. Deze vinden hun ontstaan in andere religieuze en culturele achtergronden. Blijf het zoeken in spirituele ervaringen binnen de kerk en laat deze ervaringen je wijze op het feit dat we uniek zijn en dat we zelf onze weg in het Evangelie van Jezus Christus zullen vinden door een persoonlijke opbouw van onze relatie met de Heilige Geest, ons aller inspirator.