Annette van der Put

Alleen of Al één?

Met een wijs en heerlijk oogmerk ,
zondt Gij mij naar d’aarde heen
en onthield mij de herinn’ring
aan mijn toestand in ’t verleen.

Maar toch: ‘Gij zijt hier een vreemdling’
lispt’ een fluist’ring soms zo teer,
en ik voelde dan mijn herkomst
uit een meer verheven sfeer.

(2 e couplet van “O mijn Vader” HLZ 190)

Dit lied zong ik altijd voor mijn kinderen, toen ze nog een baby waren, voordat ze gingen slapen of als ze het moeilijk hadden en aan het huilen waren zonder dat ik een reden kon bedenken. Ik kon me zo voorstellen, dat ze net als ik, onze Hemelse ouders heel erg zouden missen.

In mijn boek heb ik het over de fysieke eenheid de we als mens ervaren als we bij onze moeder in de buik zijn. Wat een uitdaging om hier op aarde te komen om zowel het geestelijke als het fysieke alleen zijn te moeten ervaren. Ervaar jij dit ook zo? Dat is de dualiteit waar we mee te maken krijgen en ik geloof dat als we de tegenstelling accepteren, we kunnen leren dat alles uiteindelijk een samengesteld geheel is. ( 2 Nephi 2:11) We kunnen geen vreugde ervaren als we geen pijn kennen, we kunnen niet weten wat licht is als we de duisternis nog niet hebben gezien.

We zijn aangekomen bij het tweede hoofdstuk van de Kracht van het Bestaan:
Verlangen naar EENHEID. (blz 16)

De stelling deze maand is: Het is nodig voor ons om te leren wat alleen zijn is, anders kunnen wij geen eenheid ervaren. Als wij weten wie wij zijn, bewust worden dat wij op onszelf bestaansrecht hebben en ons eigen licht kunnen stralen, kunnen wij weer terug keren in die eenheid en deze bewust versterken!

We raken de weg kwijt omdat we bang zijn voor de tegenstelling. Adam wilde ook niet van de vrucht eten… We willen geen pijn, afkeuring of minderwaardigheidsgevoel ervaren. Gelukkig zag Eva in dat het goed was dit wel te ervaren.

Er is een prachtig boekje: “Het nachtblauwe boek” van Willem Glaudemans, waarin duidelijk wordt dat wij helemaal niet alleen zijn. We zijn al één(met God en dus met alles). We kunnen niet gescheiden worden van de Liefde van onze Vader. Dit is de grootste misleiding van de tegenstander. Als wij geloven in deze scheiding, dan is het echter wel zo. Daarom kwam Christus op de aarde, om ons te laten zien dat de weg naar de Vader vrij is… als we maar geloven in die eenheid, als we onszelf maar kunnen vergeven. Omdat dit zo moeilijk is helpt Hij ons daarmee door zijn Zoenoffer.

Wij zijn kinderen van God! Ik houd zo van het gebed van Christus over deze eenheid. Johannes 17 is zo mooi en het ontroert me iedere keer weer als ik het lees. Jezus bidt voor ons: (vers 20-22) … Ik bid (…) voor hen, die door hun woord in Mij geloven. Opdat zij allen één zijn, gelijk Gij, Vader, in Mij en Ik in U, dat ook zij in Ons zijn. (…) En de Heerlijkheid, die Gij Mij gegeven hebt, heb Ik hun gegeven, opdat zij één zijn, gelijk Wij één zijn.

Tot slot heb ik een kaartje van het Deugdenproject genomen om je te helpen deze eenheid te ontwikkelen. Alle Deugden of Goddelijke eigenschappen zijn in iedereen potentieel aanwezig daar wij Gods kinderen zijn.

Ik hoop dat ik dit keer weer genoeg stof tot nadenken heb gegeven en ik ben erg benieuwd naar jullie reacties! Mail je gedachten, reacties en je vragen naar: annette@vanderput.net

Mijn boek kan je overigens ook bij mij bestellen, dan heb je het deze week nog in huis!

Eenheid:
De deugd eenheid helpt ons om in vrede te leven en te werken.
We voelen ons verbonden met elkaar en met al wat leeft.
We zien het bijzondere van ieder mens als een geschenk.
Verschillen zijn geen reden om in conflict te raken of angstig te worden.
Als we eenheid in praktijk brengen, bereiken we samen meer dan ieder van ons afzonderlijk kan verwezenlijken.

Lees ook andere discussies die we samen hadden over De Kracht van het Bestaan

Mormoons Forum - Reacties deze maand:

leerzame lessen
Het boekje ‘De Kracht van het Bestaan’ heeft op mij een zeer positieve indruk achter gelaten. Ik ben blij dat ik het heb mogen lezen en dat het in mijn bezit is want ik weet zeker dat ik het nog vaak in mijn leven zal raadplegen. Het bijzondere voor mij is dat ik op mijn leeftijd van 62 jaar hier zo enthousiast over ben. Het bracht mij terug naar mijn eigen jeugd waar, naar mijn gevoel, zo ontzettend veel mis is gegaan en hoe het allemaal beter had kunnen zijn. Tevens staan er naar mijn gevoel hele goede suggesties in beschreven die ook heel goed op latere leeftijd nog geprobeerd/toegepast kunnen worden want zo oud kunnen wij niet worden of wij blijven altijd het kind van onze Hemelse Vader. Ook betreffende mijn geloof en lidmaatschap van ‘De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’ staan er leerzame lessen in en ik ben heel tevreden over de inhoud. Ik kan het boekje ‘De Kracht van het Bestaan’ van ‘Annette C.P. van der Put’ dan ook aan iedereen aanbevelen. 

boek voor in de trein  
Hierbij wil ik reageren op je boek: ” De kracht van het Bestaan”. Dit heeft me erg geholpen, in te zien dat ik niet de enige ben met bepaalde problemen, maar dat iedereen op een soortgelijke manier moeite heeft met het jezelf zijn en van je zelf te houden. We hebben allen een pakketje meegekregen, en jij helpt ons om daar mee te leren leven. Je schrijft zo open en eerlijk over je eigen ervaringen als kind en in je verdere leven, dit vind ik soms zelfs ontroerend., en ik herken er veel dingen in van mijzelf. Hierdoor krijg ik ook bevestiging, dat het leven niet makkelijk is, en je reikt manieren aan om met onze problemen om te kunnen gaan, en om het goede in ons naar boven te halen. Je laat ook zien in je boek, hoeveel je van mensen houd en dat je iedereen graag wil helpen om zich beter te voelen, en geluk en eenheid te leren ervaren. Je helpt iedereen, meer bewust te worden van onze oorsprong, dat we een kind van God zijn, dat Hij van ons houdt en ons altijd wil bijstaan en helpen als een goede Vader, en wij ook de eigenschappen in ons hebben zoals Hem te worden. Ik lees het telkens weer en steeds haal ik er weer wat goede opbouwende woorden en tips uit. Dank je wel Annette, je laat in je boek goed zien wie je bent en je bent een prachtig mens om van te houden. (Het is ook een gemakkelijk boekje om zo in je tas mee te nemen, als ik met de trein ergens naar toe ga.) 

eenzaam maar niet alleen
Ja, zo ervaar ik het ook!
Als ik bedenk dat ik al één met God en één met alle mensen ben, dan valt ieder gevoel van eenzaamheid van me af. Het leven kan niet meer stuk als we dat besef genoeg ontwikkeld hebben. Natuurlijk worden we hier tijdens de aardse proeftijd met eenzaamheid geconfronteerd: als kind angstig zonder onze ouders in de direkte nabijheid, soms als weduwe of weduwenaar zonder onze geliefde. Ik zie het leven als een "speelkwartiertje" in de kleuterschool van ons eeuwig bestaan. Het lijkt soms lang en angstig, maar als zo straks de schoolbel luidt dan is het alweer voorbij. Als heilige der laatste dagen zijn we vertrouwd met een aardse proeftijd en een eeuwig bestaan. Genealogie en familiegeschiedenis benadrukken eeuwige familieschakels. Dus als de aardse school uit gaat, ook dan hoeven we niet bang te zijn; zowel onze Hemelse als aardse ouders staan ons al bij het hek op te wachten!

op jezelf geworpen
Een aardse situatie: Misschien ervaren wij nog het meest hoe is het om alleen te zijn, op het moment dat we een dierbaar iemand verliezen. Een dierbaar iemand in de vorm van een partner bijvoorbeeld, met wie je een groot stuk van je leven hebt gedeeld of waarvan dat deel groot genoeg was. Op dat moment besef je dat je uit al je dagelijkse bezigheden niet alleen het plezier haalde m.b.t. jezelf, maar ook m.b.t. die ander. Want ineens op het moment dat hij of zij is weggevallen, worden al die dingen die je zo graag deed minder leuk, sterker nog, het kan zo ver gaan dat het doel van je leven even niet meer zichtbaar is. Je voelt je daadwerkelijk alleen, de eenheid die je had is weg. Het voordeel van zo’n situatie is dat je helemaal op jezelf geworpen wordt, dat je opnieuw moet leren wie je bent, moet leren alleen gelukkig te zijn en moet herontdekken dat je ook alleen de wereld weer aankunt. Maar dat kan dan ook alleen als je in zo’n situatie zit. Ik ben het dus helemaal met je stelling eens.

reactie Annette van der Put
Ik wil even reageren op dit stukje en de voorgaande stukken om wat meer verdieping te krijgen. Het lijkt misschien zo gemakkelijk als je weer uit een dip bent en geleerd hebt die eenheid te vinden in jezelf, of te denken deze gevonden te hebben. In de kerk leren we dat we een kind van God zijn, ja... maar dat wil nog niet zeggen dat je dit ook echt diep van binnen voelt en gelooft. Het leven is een golfbeweging en soms gaat het goed en soms zit je diep in de put. Als die moeilijke perioden elkaar snel volgen, kan de verwerkingstijd soms te kort duren en kan je de weg echt kwijt raken omdat je dan de moed om door te gaan, kan verliezen. Ik ga hier wat dieper op in op blz 61 van mijn boek. Dus voor al diegene die al deze positiviteit lezen over moeilijkheden die overwonnen zijn en er zelf nog middenin zitten: ik weet hoe je je voelt! Soms denk je dat je er bent en dan komt het nog harder aan als je dan weer in de tegenstelling zinkt. Soms is het moeilijk om dan te geloven dat alles goed komt, te geloven dat er een liefdevol God is, die naar je luistert en je helpt. Dan vraag je jezelf af: heb ik dan nog niet genoeg geleerd? Wanneer stopt die pijn? Ik kan alleen zeggen dat elke crisis een kans is voor ons. Als we de pijn willen accepteren (daarin kan God ons helpen) en voelen (Christus weet hoe wij ons voelen!) en daar de tijd voor nemen, is er ook de andere kant. Dat is een logisch gevolg. Daarop mag je rekenen en hopen. Ik weet dat dit zo is. Net zo zeker dat na de nacht, de dag zich weer aandient. Hou vol, en als je de pijn kunt gaan accepteren en het gaat zien als een onderdeel van het leven, dan sta je meer open voor de vreugde, die er ook is. Blijf niet in de pijn zitten vanwege schuldgevoel, pijn verdient niemand hoe verkeerd je misschien ook dingen hebt aangepakt, we mogen er van leren, we moeten er allemaal doorheen! Keer op keer, maar steeds op een ander en dieper niveau en daardoor zal ook onze vreugde groter worden!  groetjes van Annette