Annette van der Put

Hier ben ik… een kind van God

“Ik ben een kind van God
Door Hem op aard gebracht
Hij heeft mij met een veilig thuis
met ouders lief bedacht…”

Welkom! Ik vind het zo leuk dat ik de gelegenheid van MVG krijg om met jullie in discussie te gaan over mijn boek: de Kracht van het Bestaan.

Het leek me goed om eerst even in te gaan op mijn openhartigheid betreft mijn ouders. Sommigen hebben mij gevraagd wat hun reactie was op mijn vrijmoedig geschrijf in het eerste hoofdstuk over mijn thuissituatie van vroeger. Dat was natuurlijk niet makkelijk voor hen, maar zij hebben mijn proces van dichtbij meegemaakt en daar enorm bij geholpen door mij te erkennen in mijn conflict van toen. Ze weten dat ik veel van hen houd en dat ik het verleden niet anders had gewild, omdat het me gebracht heeft waar ik nu ben. Zoals wel eens wordt gezegd over onze reis hier op aarde: “I never said it would be easy, but it will be worth it!”

Te mogen weten dat je een kind van God bent is heel bijzonder. Als je in de kerk opgroeit leren we hier steeds over, dat begint thuis en in het Jeugdwerk als we nog heel klein zijn. Maar het is ook heel belangrijk te ervaren dat je een kind van God bent. Toen ik gedoopt werd, met 8 jaar, heb ik echt Gods liefde voor mij gevoeld. Ook heb ik als kind al ervaren dat God heel dicht bij me is in gebed en als ik zegens mag krijgen als ik ziek ben. Hij helpt me altijd! En ik was soms verbaasd dat Hij zo naar mij luisterde! Maar ik had er ook geloof in. Ik wist dat Hij de macht en de liefde heeft alles te doen.

Maar we voelen ons niet altijd zo verbonden met God. In mijn boek beschrijf ik dat als volgt: “Soms lijkt het of we gevangen zitten in een leven waarvoor we eigenlijk niet kiezen. Ik stel dat we ons zo kunnen voelen, omdat we liefde, eenheid en vrijheid niet meer in onszelf kunnen ervaren.” We vergeten dan dat we een kind van God zijn, omdat we het niet meer voelen. Dit kan een heel eenzaam gevoel geven. We voelen God niet meer in ons. En eigenlijk is dat hetzelfde gevoel als voor een jong kind dat (tijdelijk) gescheiden is van zijn moeder. Het geeft een bepaalde angst, omdat we niet weten hoe het nu verder moet.

We verlangen zo naar EENHEID, we beseffen dat we gescheiden zijn, en in deze dualiteit: ik hier en God daar, begint onze reis. Maar het evangelie is niet voor niets de blijde boodschap! Het komt echt allemaal weer goed! Er is overal aan gedacht en na onze avontuurlijke reis zullen we onze Hemelse Ouders weer ontmoeten, als we dat willen natuurlijk! Want: ”We zijn allen vrije geesten die niet gebonden willen zijn. We willen ons uit vrije wil verbinden met een ander.” (blz. 15)

De Kracht van het Bestaan is te weten wie je bent en dat je bent. Ik ben zo dankbaar dat ik weet dat ik Gods kind ben! Dat hij me lieve ouders heeft gegeven om van te leren. Dat Hij me de kans geeft om uit eigen vrije wil voor Hem te kiezen en mijzelf opnieuw te verbinden met Hem. God zegt: “Ik ben wie Ik ben!” Ik ben is Zijn naam. Ik wil er ook zijn. Dus vandaar: Hier ben ik.

Ik nodig je uit om hierop te reageren en ook om voor de volgende bespreking vast het 2e hoofdstuk te lezen: Verlangen naar Eenheid. ( Blz. 16-22) Ik ben benieuwd! Tot snel!

Warme groeten van Annette van der Put

Lees ook andere discussies die we samen hadden over De Kracht van het Bestaan

Mormoons Forum

Annette nodigt u uit om samen te praten over de onderwerpen die zij behandelt in haar nieuwe boek: De Kracht van het Bestaan. U kunt natuurlijk reageren op de korte beschouwingen die zij schrijft als inleiding op ons maandelijks gesprek, maar veel beter nog is het om haar boek daarnaast samen te lezen! U kunt het boek heel eenvoudig bestellen via Uitgeverij Free Musketeers - levertijd per post ongeveer 2 weken. Hoe gaan we te werk met onze discussie?
U kunt Annette via haar emailadres bereiken, zij zal uw reactie dan binnen 24 uur aan deze pagina toevoegen, al dan niet voorzien van commentaar. U kunt op Annette's inleiding reageren, of op de reacties van anderen.

Dank je Annette, voor je inleidende woorden die even doeltreffend als eenvoudig zijn. Je begint deze eerste discussie met een Jeugdwerkliedje en ik vind eigenlijk dat die kinderlijk-eenvoudige stijl je eigen is en helemaal bij je past! Wat mogen we dankbaar zijn voor het Jeugdwerk; iemand zei ooit eens dat "all I need to know in life I learned in Primary - alles wat ik nodig heb in het leven leerde in in het Jeugdwerk" en dat is een waar woord. Natuurlijk gaat onze ontwikkeling verder en moeten we al doende niet alleen zingen, maar zelf gaan ervaren dat we een kind van God zijn in al haar facetten. Ik vind dat je schrijft vanuit een heel bevrijdende openhartige stijl die je boek zonder meer doet overkomen als een getuigenis van Gods liefde die zich in ons leven kan openbaren; en als dat gebeurt dan laten we alle angst, wanhoop, achterdocht en geforceerdheid achter ons.
Ik hoop dat er veel andere lezers met deze discussie mee gaan doen!

Ik heb hele stukken geintereseerd op het MVG gelezen, o.a. ook jouw stukje en de discussie n.a.v. het eerste hoofdstuk van je boek. Ik zou graag naast die ene reactie willen reageren, om zo ook weer een opening te maken waar anderen op kunnen reageren om de discussie te laten leven. Maar... ik weet eigenlijk niet wat ik in dit geval kan zeggen, omdat het jouw ervaringen zijn die je beschrijft. Er is (in mijn ogen) nog niet echt een discussiepunt waar op ingegaan kan worden... Misschien een tip voor het tweede hoofdstuk? Duidelijk 'iets aan de kaak' stellen? 
Ook had ik in eerste instantie niet door dat je onder jouw stukje kon reageren, dat daar de discussie al van start ging. 
 
Annette: 
Bedankt voor je opbouwende feedback. Ik zal in het tweede hoofdstuk, in november dus, een duidelijke stelling neerleggen. 
Voor nu zou ik me zo kunnen voorstellen dat je kan reageren op de schuingedrukte woorden die ik uit mijn boek quote. Hoe denk jij daar over? Of je kan schrijven hoe jij het ervaart, als een kind van God. 
Als je wilt reageren mail dan even naar: annette@vanderput.