Ooit waren het radicale pacifisten: Weg met de kruisraketten! Nu zijn de leden van De Linker Wang gematigd en lopen ze nog maar zelden achter een spandoek. Het platform voor gelovigen binnen GroenLinks viert in 2007 zijn vijftienjarig bestaan.Het onrecht in Nederland moet bestreden worden, dat is nog steeds de boodschap van De Linker Wang. „Onrecht raakt bij ons een emotionele snaar, dat kunnen we niet hebben. Je kunt onrecht wel met heel mooie verhalen wegpoetsen, maar dat mag niet, dat kan niet.”

Cor Ofman (1952), scheidend voorzitter van De Linker Wang, zegt het met bewogenheid. Hijzelf is misschien wel de verpersoonlijking van De Linker Wang. Gereformeerd opgevoed, lid van de ARP, raakte het vertrouwen kwijt in de christendemocraten, stapte over naar de Evangelische Solidariteitspartij en werd in 1986 voorzitter van de progressieve Evangelische Volkspartij (EVP). In het dagelijks leven is hij pastor bij kerkelijk centrum De Open Deur en diaconaal consulent voor de Protestantse Diaconie van Amsterdam.

‘Mijn oren zijn vooral gespitst op onrecht’

‘Ik vind dat het CDA geen sociaal gezicht meer heeft’

Baukje Burggraaff

Pastor Cor Ofman (52) is iemand die op rechtvaardigheid hamert. Als het Rijk het laat afweten, dan moet de diaconie inspringen, vindt Ofman. Bijvoorbeeld als iemand van niets moet rondkomen omdat zijn dossier kwijt is. ‘Ik kan me daar zo boos over maken!’

‘Ik ben iemand die luistert naar levensverhalen, verdrietige ervaringen en problemen van anderen. Als er moeilijkheden zijn, dan help ik.’ Cor Ofman zit aan een lange houten tafel in de gespreksruimte van kerkelijk centrum ‘de Open Deur’ op het Begijnhof, waaraan hij als protestants pastor is verbonden. Hij heeft blauwe ogen, lichtgrijs haar en een baardje. Vaak komen vluchtelingen, illegalen en minima bij hem langs voor advies of een gesprek. Ofman: ‘ In het doolhof van voorzieningen ben ik de tolk.’

Ziekte
De pastor groeide op in Groningen. Ofman: ‘Ik kom uit een arm gezin omdat mijn vader ziek was. Hij had het aan zijn hart en longen. Op een bepaald moment konden we echt niet meer rondkomen en klopten aan bij de diaconie van de kerk om financiële hulp. Twee diakenen kwamen op bezoek om te kijken hoe arm we waren. Ze controleerden het hele huis en kwamen tot de slotsom dat we geen geld nodig hadden. We moesten onze mooie oude linnenkast die in de slaapkamer stond maar verkopen. Dat hebben mijn ouders als heel beledigend ervaren.’

Ofman werd streng gereformeerd opgevoed. ‘Ik heb dit niet als negatief ervaren. Het was zoals het was. Zondags twee keer naar de kerk, nooit naar de bioscoop, je brood halen bij de gereformeerde bakker en het vlees bij de gereformeerde slager. Maar het geloof beleden we niet alleen met de mond. We handelden er ook naar. Mijn oren zijn vooral gespitst op onrecht door mijn eigen christelijke opvoeding.’

Toen Ofman zes jaar was kreeg zijn vader zijn eerste hartinfarct. Hij zou nog een jaar te leven hebben, maar uiteindelijk is hij overleden toen Ofman achttien was. ‘De impact van ziekte van een ouder kan ernstig zijn voor een kind. Ik zat steeds in spanning of het wel goed kwam met hem. Zijn ziekte had ook invloed op mijn schoolprestaties. Door die spanning thuis zocht ik activiteiten buitenshuis. In de kerk en bij de Arjos, de jongerenorganisatie van de ARP, de Anti Revolutionaire Partij van de protestanten.’ Ofman’s ervaringen met ziekte en armoede hebben hem opener gemaakt naar mensen die in dezelfde situatie zitten. ‘Men weet niet waar mensen doorheen moeten die ziekte of werkloosheid kennen. Ik kan me heel goed verplaatsen in de verhalen en problemen van mensen die ik nu bij de Open Deur te horen krijg.’

Opa
Hij vertrok op zijn twintigste naar Amsterdam om theologie aan de Vrije Universiteit te studeren. ‘Ik werd eeuwige student omdat ik heel actief was in de politiek en de kerk. In mijn wijkkerk in Oud-West werd ik jongerenwerker.’

‘De contacten met de buurt waren niet gemakkelijk omdat er veel CPN’ers woonden, die vaak een aversie tegen de kerk hadden. Maar ze vonden wel, dat als er actie moest worden gevoerd, de kerk er ook bij moest worden betrokken. Verrassend! We demonstreerden samen tegen kruisraketten en we kwamen op voor de minima. De lonen moesten omhoog, de huren omlaag. Ik heb in die tijd achter elk spandoek aangelopen.’ Zijn studie maakte hij nooit af.

Sinds 1987 is Ofman pastor bij de Open Deur. Deels werd hij ook voor deze functie gevraagd omdat hij homoseksueel is. Want sinds de jaren zestig kwamen veel mensen met vragen over homoseksualiteit en geloof naar de Open Deur. Zijn moeder zei over zijn homoseksualiteit dat als God hem zo gemaakt heeft, hij daar dan zijn bedoeling mee zal hebben gehad. ‘Dat is heel wat voor de gereformeerde achtergrond waar wij uit komen.’ Ook in de wijkkerk in Oud-West ondervond hij geen negatieve ervaringen vanwege zijn homoseksualiteit. De pastor heeft zelf geen kinderen maar heeft toch het gevoel dat hij veel kinderen heeft: ‘Vluchtelingen die ik geholpen heb, beschouwen mij als hun vader. Eén van de eerste vluchtelingen, die ik hielp, kwam later met zijn kindje naar mij toe. Hij wees op mij en zei: ‘Kijk, dat is opa.’

Pacifist
Ofman bleef altijd actief in de politiek, onder meer als bestuurslid van de Evangelische Solidariteitspartij, opvolger van de Evangelisch Progressieve Volkspartij, die in 1975 het levenslicht zag. Zes jaar later ontstond door een fusie de Evangelische Volkspartij (EVP). Van deze partij was Ofman vijf jaar voorzitter. In 1991 ging de EVP op in Groen Links. Hij werd eerst lid en later voorzitter van de Linker Wang, een tweemaandelijks blad voor geloof en politiek. ‘Het is een blad met leden die actief zijn op het vlak van kerk en samenleving. De leden zijn mensen die opkomen voor minderheden en minima.’

Waarom Ofman politiek actief is? ‘Om te strijden voor een rechtvaardiger wereld met betere economische verhoudingen, een beter milieu en een vreedzamer wereld. Dat laatste houdt voor mij ook in: geen leger en geen kernwapens. Ik ben een pacifist.’

Via de politiek, netwerken en beïnvloeding probeert hij voor minderheden en minima een beter beleid te ontwikkelen: ‘Namens je partij moet je hameren op rechtvaardigheid.’

Ofman vindt dat in Nederland het politieke klimaat de laatste jaren is veranderd. ‘Er is een gevoel ontstaan dat vreemdelingen hier eigenlijk niet horen. Dat staat haaks op mijn idee dat volgens de bijbel er juist aandacht moet zijn voor de vreemdelingen in ons midden. Het uitzettingsbeleid van minister Verdonk, daar worden mensen letterlijk ziek van. Van die 26 duizend mensen die Nederland moeten verlaten, zit het grootste gedeelte nog in een procedure die twee tot drie jaar kan duren. Het kan zijn dat ze mogen blijven. Maar Verdonk wil dat ze dan Nederland hebben verlaten. Ze wil ze zo snel mogelijk afboeken.’

Dreigcultuur
Momenteel wordt in ons land de discussie gevoerd waar we de zwaarste lasten neerleggen. De pastor vindt dat alleen aan de minima kan worden gevraagd zuinig aan te doen als de sterkere schouders zwaardere lasten dragen. ‘De groepen die het kunnen betalen moeten meer belasting betalen: dat heet solidariteit. Maar de belastingen van de hogere inkomens zijn fors verlaagd. Een bonus van 100.000 euro is vanzelfsprekend maar als je 100 euro verdient naast de uitkering, dat wordt dan gekort. De verhoudingen zijn zoek.’

‘Het CDA zou moeten voorgaan in het beschermen van de laagste inkomens. Ze moeten kwetsbare groepen niet dreigen met korten of het stopzetten van de uitkering. Het is een dreigcultuur. Ik vind dat het CDA geen sociaal gezicht meer heeft.’

Hobby
Naast pastor bij de Open Deur is Ofman ook diaconaal consulent. Hij brengt in kaart waar hulp moet worden geboden voor vluchtelingen, illegalen en mensen die onder het bestaansminimum leven. Er is veel stille armoede. Als het Rijk het laat afweten, dan moet de diaconie inspringen, vindt Ofman. ‘Bijvoorbeeld als iemand van niets moet rondkomen omdat zijn dossier kwijt is en op een beslissing wacht van de Sociale Dienst. Ik kan me daar zo boos over maken!’

Momenteel werkt Ofman aan een medisch paspoort voor illegalen om voor hen toegang tot de zorg te garanderen. Naast zijn werk gaat zijn tijd bijna helemaal op aan de politiek en vrijwilligerswerk, dat veel weg heeft van zijn werk bij de Open Deur. Ook preekt hij over mensen in knelsituaties.

In de weinige vrije tijd die overblijft draait Ofman klassieke muziek, rookt een pijp of maakt een wandeling door Amsterdam. ‘Dat is voor mij totale ontspanning.’ Maar hij moppert niet. ‘Mijn werk is mijn hobby. Het is het leukste werk wat er is. Soms ben ik wel moe van de lange dagen die ik maak. Maar het geven van aandacht geeft ook veel terug. Ik geniet van de contacten. Dat geeft mij veel energie.’

lees ook:

De Linker Wang

Strijders voor een rechtvaardige wereld (interview Reformatorisch Dagblad)

Groen Mormonisme

On the left: Pioneers Ancestors and the International Church