- Prettige Feestdagen - Happy Holidays - van Aaron Beddes en zijn gezin ! -

Aaron Beddes en zijn gezin woonde en werkte drie jaar in België - gaf in de gemeente Kortrijk les aan het Instituut - en deelt als fotograaf met ons indrukwekkende beelden van de prachtige wereld om ons heen.
Bezoek zijn prachtige site - klik op de foto's en geniet!

Aaron vertelt:

Iets bijzonders dat mij direct opviel toen ik in Europa was: vrijwel niemand rijdt er zoals in de VS in een "pickup truck", maar veel mensen hebben wel een trekhaak aan hun personenauto, en maken daar goed gebruik van!
Ik ben er nog steeds niet zeker van dat een caravan achter een Volkswagen Golf wel zo'n goed idee is, maar na 3 ½ jaar in België te hebben gewoond ben ik toch bekeerd om een trekhaak aan m'n auto te hebben. Ik rijd nu rond in een klein model Nissan mét trekhaak en vind het een goede zaak. Maar, er zijn belangrijker zaken in de wereld dan trekhaken, zeker als ik terugkijk op mijn verblijf in België.

Hallo, ik ben Aaron. M'n gezin en ik verhuisden vier jaar geleden i.v.m. mijn werk naar België, dat was de voornaamste reden van onze komst. Daarnaast waren we enthousiast om een tijdlang buiten de VS te kunnen wonen, andere mensen te leren kennen, een nieuwe taal te leren, en veel nieuwe plekken te ontdekken waartoe we anders nooit in de gelegenheid zouden zijn geweest. De ervaringen die we er zouden opdoen maakten grote indruk op ons.

Mijn komst naar België vormde eigenlijk de eerste ervaring die ik opdeed hoe het was om buiten een conservatieve HLD wereld te wonen.
Zelfs als zendeling in Mexico bevond ik me nog steeds in een homogene, gelijksoortige cultuur - waarschijnlijk nog meer dan ik gewend was. Het bleek voor mij soms dus een hele uitdaging om in België in aanraking te komen met zoveel mensen met zoveel verschillende politieke zienswijzen, godsdienstige overtuigingen (of het ontbreken ervan), en levensbeschouwingen, zonder door eigendunk of vooroordeel beledigend over te komen. Dat lukte me niet altijd even goed. Maar ik leerde me meer op m'n gemak te voelen in afwijkende omstandigheden en begon ook mensen die anders zijn dan ik te accepteren. En, ik hoop dat mijn veranderingsproces anderen in staat zal stellen mij te accepteren.

Een van de grootste uitdagingen voor me was de drinkgewoonte van de cultuur. Belgen houden van bier en kunnen niet vatten dat anderen niet van bier houden, of sterker nog, helemaal geen bier drinken! Het staat in het middelpunt van het maatschappelijk gebeuren. Door mijn afkomst uit Utah was ik verbaasd en voelde ik me opgelaten toen ik merkte dat op het werk in de cafetaria bier werd geschonken. Maar toen ik door kreeg dat de meeste mensen met mate drinken, en dat bij cafe-bezoek na het werk niet het bier, maar vrienden en kennisen centraal staan, kon ik me ontspannen; ik met een glaasje Cola, en al de anderen met een glas Stella, Jupiler, Duvel, of één van de andere honderden bieren uit België. We konden van ons verblijf in België genieten omdat we leerden cultuurverschillen te accepteren en er mee te leren leven.

Wat we het liefst deden in België was reizen.
Er was zoveel moois te zien, en ik kon bij het vastleggen ervan volledig opgaan in mijn hobbie: fotografie. Ik was onder de indruk van Parijs, een stad die ik altijd al had willen zien, maar had niet gedacht dat ze zo mooi was. Er is zoveel moois te zien voor toeristen dat ik er wel tien keer naar terug ging. We genoten van de tulpen en molens in Nederland, bergdorpjes in Bourgondië, romantische kanalen in Venetië, het legendarische Toscane, het zwitserse hooggebergte, en zoveel andere mooie en historische plekken. We genoten ervan om op ons gemak naar zoveel prachige streken te kunnen reizen.

Wat we niet hadden verwacht was, dat we tijdens onze reizen naar bekende delen van Europa daar zoveel Nederlanders zouden aantreffen! Met plezier wezen we elkaar op de vele nederlandse nummerborden, en onze oren waren gespitst op het onmiskenbare nederlandse accent. We voelden ons altijd een beetje verbonden aan onze nederlands-sprekende buren uit het noorden.

Wat ook een bijzondere ervaring was, was dat we deel uitmaakten van een kleine, gezellige kerkelijke gemeente. Door het geringe ledental was iedere bijdrage van de leden van belang voor de gemeente. We hadden grote waardering voor al het harde werk dat werd verzet.

Natuurlijk probeerden we zelf ook bij te dragen.
Naast mijn roeping aanvaardde ik een opdracht van mijn gemeentepresident, en werd als "vrijwilliger" gevraagd om twee jaar les te geven aan het Instituut. In het begin was de taal een hele uitdaging voor me. Alhoewel alle deelnemers Engels spraken, is het natuurlijk veel prettiger de eigen taal te kunnen spreken, en wilde ik hen dus niet tot het Engels verplichten. Ik probeerde steeds deels van de les in het Nederlands voor te bereiden, en verzekerde iedereen dat ze Nederlands konden spreken. Uiteindelijk spraken we in de klas half Engels, half Nederlands.

De Instituutklas was maar klein - gemiddeld tussen 4 en 6 leerlingen - maar onze verschillende achtergronden verschaften een uniek perspectief t.o.v. het toepassen van evangeliebeginselen. Ik als amerikaanse buitenlander voor mijn werk een paar jaar in België - Melissa was geboren en getogen in de kerk en net terug van haar zending in Salt Lake City - Bart was een bekeerling en als enige van zijn familie lid van de kerk - Afia was net bij haar ouders in België komen wonen na tien jaar bij haar grootmoeder in Ghana te hebben gewoond - Alijandro en Andres, tweelingen en twintig jaar oud, bereidden zich voor op een zending (ze zijn momenteel in het MTC om zich voor te bereiden voor hun zendingen in Frankrijk en Canada: en nog wel in de Mandarijns-Chineese taal!)
Onze discusssies hielden we niet zozeer als leraar en leerlingen, maar als leden van de kerk die samen meer wilden leren d.m.v.de schriften. Ik bereidde de les altijd voor, maar iedereen droeg bij aan een beter begrip en probeerde elkanders vragen te beantwoorden.

Na 3 ½ jaar is het fijn om weer terug in Amerika te zijn, in de oude vertrouwde cultuur. Toch deed het ons wel wat om van België afscheid te moeten nemen.
We genoten van onze tijd daar en zijn blij dat we die kans kregen.
De trekhaak komt hier goed van pas, en dat geldt ook voor al de waardevolle ervaringen die we opdeden en voor altijd bij ons zullen blijven.

One of the strangest things I observed when I first started traveling to Europe was that nobody had a pickup truck, but a lot of people had a trailer hitch on their sedans and they weren't afraid to use it.  Although I still question the sensibility of pulling a camper trailer with a Volkswagen Golf, after living in Belgium for 3 ½ years, I'm converted to the idea of putting a hitch on a sedan.  I've got one on my little Nissan, and I think it's great.  But, a trailer hitch is a small thing, and I think there are other more important reasons for me to value my time in Belgium.

Hi, my name is Aaron.  My family and I moved to Belgium 4 years ago for a job opportunity.  Practically speaking, the job was the driving force that sent us there.  But, we were also excited to live outside the States for a while, to get to know new people, to learn a new language, and to see lots of places that we may never have had the chance to otherwise.  The experience left us with fond memories and affected who we are.

Living in Belgium was the first experience I had with really living outside of a conservative LDS society.  Even as a missionary in Mexico, I was still immersed in a homogeneous culture (probably more so than normal).  So, it was sometimes a challenge to interact with so many people on a regular basis that had different political views, religious beliefs (or lack thereof), and lifestyle habits from me without offending or appearing self-righteous or judgmental.  I'm sure that I sometimes failed.  But, at least now I feel more comfortable when I'm out of my element and I think I'm more accepting of people who are different from me.  And, I hope that I've changed so in a way that helps others be more accepting of me.

One of the biggest challenges for me was with the drinking culture.  Belgians love their beer.  They can't believe that there are people that not only don't love it, too, but don't drink any beer at all!  It's central to every social activity.  Coming from Utah, I was amazed, and a little uncomfortable, that you can get can beer in the cafeteria at work!  But, when I saw that most people drink in moderation, and in fact that the real reason to go to the pub after work isn't the beer but rather to spend an hour with friends, it became a lot easier to sit down and have a Coke while everyone else was drinking Stella (or Jupiler, or Duvel, or any of the other hundreds of Belgian beers).  Learning to accept differences in cultures, and work around them, was important to being able to enjoy our time in Belgium.

Our favorite activity while living in Belgium was, as you might guess, traveling.  We got to see some amazing places, and I thoroughly enjoyed practicing my photography hobby while trying to document those places.  I was really surprised at how much I liked Paris.  I had always wanted to see it, but I didn't expect to be so enraptured.  It's just such a nice city with so much beauty, and it's so easy for tourists that I ended up visiting almost ten times.  We also loved the tulips and windmills of the Netherlands, the hilltop towns in Burgundy, the romantic canals in Venice, the legendary landscape of Tuscany, the towering mountains of Switzerland, and so many other beautiful and historic places.  It was really a choice opportunity to travel, at our leisure, to such wonderful sites.

Something unexpected while were traveled to most of the more well-known places in Europe was how many people from Holland we would see.  It was fun or us to point out all the cars with NL plates whenever we were vacationing.  Our ears would perk up whenever we heard familiar words in the unmistakable Dutch accent.  We always felt a little bond with our Dutch speaking neighbors to the north.

It was, of course, a neat experience being members of a small, close-knit, branch in the church.  With so few people, the branch really counted on the contributions from every member.  We were certainly appreciative of all the hard work other members of the branch contributed.

We also tried to make meaningful contributions ourselves.  In addition to my normal calling, I took an assignment from the Branch President and I "volunteered" as an institute teacher for 2 years.  The language was a real struggle for me at first.  Even though everybody that attended spoke English, it's much more comfortable to speak in your own language, so I didn't want to obligate them to use English.  I tried to prepare at least some of my content in Dutch, and I made sure they knew they could speak Dutch if they wanted.  The classes ended up being about half in English, and half in Dutch.

Our institute class was a small one – usually only 4 to 6 students – but our diversity helped provided a lot of unique perspective on applying gospel principles.  I was an American expatriate in Belgium for a few years for a job.  Melissa was a lifelong member who had just returned from a mission in SLC.  Bart was a new convert to the church and the only member in his family.  Afia had just recently joined her parents in Belgium after living with her Grandmother in Ghana for 10 years.  Alijandro and Andres were 20-year-old twins who were preparing to serve missions.  (They are now in the MTC preparing to go to France and Canada – Mandarin speaking!)  Our discussions were usually not in a setting of "teacher and students" but rather just members of the church trying to learn more about the scriptures.  I always prepared the lessons, but we all contributed insights and worked to answer each others' questions.

After 3 ½ years, it's nice to be back in the States, back in the culture we are used to.  But, it was sad to leave Belgium.  We loved our time there and we are so happy that we had such a great opportunity.  We're making good use of my trailer hitch, and all the other valuable experiences we brought back will be with us forever.